Donny McCaslin (US) tiltle: Lullaby For The Lost music: Jazz release date: september 26, 2025 label: Edition Records promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: Donny McCaslin © Rootsville 2025

Saxofonist Donny McCaslin, alom geprezen om zijn cruciale rol in David Bowies opus Blackstar, keert terug met Lullaby for the Lost, een gedurfd nieuw album dat leunt op een gitaargedreven, door rock beïnvloede esthetiek in de loop van negen dynamische en emotioneel geladen composities. McCaslin omarmt uitgebreide sonische texturen en onverschrokken verkenning en blijft zich wagen op onbekend muzikaal terrein met zijn 14e release als bandleider, verkrijgbaar vanaf 26 september 2025 via Edition Records.

Na zijn veelgeprezen I Want More (2023) verdubbelt McCaslin de viscerale kracht van de energie van een liveband en vormt geïmproviseerde momenten om tot gefocuste, progressieve nummers, waar emotionele resonantie en compositorische helderheid samenkomen. "De balans tussen het uiten van passie, woede en het wonder van schoonheid, terwijl hij streeft naar eenheid met de band, heeft tot dit moment geleid", legt McCaslin uit.

De plaat put uit diverse invloeden, van Neil Youngs oerenergie – wiens optreden in "Rockin' in the Free World" op Saturday Night Live door McCaslin "een iconisch moment in de muziekgeschiedenis" wordt genoemd – tot de industriële punch van Nine Inch Nails en het rechtvaardige gebrul van Rage Against the Machine. Deze invloeden vormen nummers zoals de single "Wasteland", waar McCaslins saxofoon de intensiteit van een leadzang benadert en lijnen levert die door de mix heen branden met hetzelfde vuur als waarmee hij Bowie's laatste meesterwerk bracht.

McCaslin nam het album op met zijn vaste partners: Jason Lindner op keyboards, Tim Lefebvre op bas (die ook als producer fungeert), Jonathan Maron op bas, Zach Danziger en Nate Wood op drums, en Ben Monder op gitaar. Hun gedeelde veelzijdigheid en diepe muzikale verstandhouding zorgen voor een naadloze fusie van rauwe rockintensiteit met genuanceerde, verkennende verfijning die het geluid van het album definieert. "Zoveel van de vibe en het gevoel van deze plaat kwam voort uit het feit dat we ideeën uitwisselden en die connectie volgden, waar die ook heen leidde", vertelt McCaslin. Een belangrijke kracht in het vormgeven van die richting was producer Lefebvre. "Ik kan me niet voorstellen om deze muziek zonder hem te maken", aldus McCaslin.

De gedetailleerde en uitgebreide productieaanpak van het album werd vormgegeven door de legendarische producer Dave Fridmann (The Flaming Lips, MGMT), aangevuld met Steve Wall ("Celestial", "Solace", "Lullaby for the Lost") en Aaron Nevezie ("Stately", "Mercy"). De productie integreert naadloos effecten zoals reverb, modulatie en delays om contrasten te creëren tussen organische en synthetische ruimtes, waardoor muzikale momenten zowel subtiel als dramatisch worden benadrukt.

De leadsingle "Celestial" is een voorbeeld van de spontane chemie van de band. Het nummer ontstond tijdens een soundcheck in Fano, Italië, toen Lindner een synthesizergeluid "vol wonder" neerzette, Lefebvre een baslijn toevoegde met "een vleugje Weather Report" en Wood een meeslepende groove toevoegde. McCaslin nam het moment op met zijn telefoon en werkte het later uit tot het voltooide nummer met Lefebvre en Lindner.

De titel van het album heeft meerdere betekenissen voor McCaslin en staat voor zowel de last van persoonlijk en collectief trauma als de veerkracht die daaruit kan ontstaan. "Het gaat over hoop... dat innerlijke licht dat niet wordt gedoofd, maar in plaats daarvan wordt getransformeerd", reflecteert hij. "Het gaat over leren pijn te kanaliseren in iets betekenisvols, zelfs moois." De composities weerspiegelen die balans, waarbij emotionele diepgang en melodieuze helderheid worden gecombineerd met de rauwe, ongefilterde energie van de liveoptredens van de band, wat resulteert in een aantal van McCaslins meest persoonlijke en resonante nummers tot nu toe. Het titelnummer was aanvankelijk geïnspireerd door Neil Youngs album Le Noise, waarbij Monders gitaarspel creëerde wat McCaslin omschrijft als een geest die doet denken aan Bowies "I Can't Give Everything Away". Het resultaat legt "schoonheid en verlangen vast boven een bed van angst – prachtige angst".

Sinds zijn doorbraak met Bowies Blackstar heeft McCaslin nieuwe wegen ingeslagen in de hedendaagse jazzfusion, eerst met Blow (2018), dat elektrische gitaren en studio-effecten introduceerde, en vervolgens met I Want More (2023), door Jazzwise geprezen als "een uniek, krachtig, direct, studiogedreven album dat elementen uit elektronica, postrock, jazz en improvisatie op organische wijze samenvoegt."

Met Lullaby for the Lost staat McCaslin stevig in het nu. "Ik denk niet dat ik ooit zo blij ben geweest met hoe een plaat is geworden als deze," zegt hij. "Het is betekenisvol, het is urgent, en het is mij." Het album nodigt luisteraars uit om zich te verliezen in het gelaagde sonische landschap en er met hernieuwde energie uit te komen, een bewijs van McCaslins talent om rauwe emoties om te zetten in diep expressieve muziek die alle genres tart.