Gwyn Aston (US) tiltle: Grease Bucket music: Bluesrock release date: september 12, 2025 info band: Gwyn Aston © Rootsville 2025

Gwyn Ashton is een beetje een eigenzinnig persoon, een nomadische troubadour, geboren in Wales, opgegroeid in Australië en sindsdien on the road. "Grease Bucket" is visceraal, zo rauw als smullen van een bebloede biefstuk. Tien volledig originele bluesnummers, voor gekwelde zielen, met de Australische bassist Chris Lambden en drummer Paul Wheeler. Bereid je voor op een blitz in de Ashton-liquidiser. Stampende drums, een smerige vijfsnarige jaren-60-gitaar en een donderende bas openen "Something the Cat Dragged In" – een serieuze avond op de tegels. Het is rock-'n-roll, overdag is om uit te slapen. Gegarandeerd dat je er wakker van wordt. Ze glijden meteen over naar de funkgroove van "Howling at the Moon", vol zware basriffs en huilende slides. Gastorganist Jesse Deane Freeman treedt op voor "Green Light Blues" – groen betekent gaan, maar het is het einde van de rit – een meer soulvolle bluestint.

Serieus vervormde lap steel bestormt onze oren in het zwierige "When the Well Runs Dry". De zang is punk-rap-achtig, maar vraag jezelf af: wat ga je doen als het geld op is? Woest maar verslavend. Drums brengen het Cream-achtige "Somebody" – een geweldige portie rockblues, met een aanhoudend, punchy ritme, en gitaar en slide zo rauw als een papierknipsel. Een briljante, onmisbare track. Hard als een knokkelsandwich voelt "Self-Isolation Blues" misschien wat achterhaald aan, maar het is recht voor je raap en onmogelijk te negeren. Ashton ziet dat de kust veilig is: tijd voor "Down and Dirty". De titel vat het samen – het gaat erom het moment te grijpen wanneer het zich voordoet, en ja, we hebben het over seks. Heerlijk smerige slide en vette teksten.

Het album sluit af met "Blues for the Tortured Soul" – een solide, stuwend ritme, overgoten met veel slide-achtige gitaar. Een sterke finale van wat waarschijnlijk Ashtons beste album tot nu toe is. Ashton heeft opgenomen met de band van Rory Gallaghers, gespeeld met Robert Plants en een bucketlist aan rockbandmuzikanten afgewerkt. Op dit album laat hij niets weg: speelse teksten die klinken als custardpasteitjes, vette gitaarriffs die je geest vullen – een regelrechte aanval. Gwyn Ashton heeft een uitstekende, seismische plaat gemaakt.

tracks:

1. Something That The Cat Dragged In (3:11)
2. Howlin' At The Moon (4:21)
3. Evil Child (4:15)
4. Green Light Blues (4:43)
5. When The Well Runs Dry (2:42)
6. Little Bit Of Crazy (3:06)
7. Somebody (4:08)
8. Self-Isolation Blues (3:33)
9. Down & Dirty (3:50)
10. Blues For The Tortured Soul (4:05)