Pete Mills (Can) tiltle: For The Record music: Jazz release date: septemlber 05, 2025 label: self-released promotion: Kari-On Productions (Kari Gaffney) info artist: Pete Mills © Rootsville 2025

 

De in Toronto geboren saxofonist Pete Mills levert een soulvolle, energieke sessie af met For The Record, zijn nieuwste release en een liefdesbrief aan het tijdloze geluid van de tenorsaxofoon en het Hammond B3-orgelkwartet. Met diepe wortels in het Midwesten put Mills uit de rijke erfenis van Columbus, Ohio – een stad die al lang bekendstaat om zijn swingende tenor/B3-tradities. Dit nieuwe album kanaliseert die energie en geschiedenis, en treedt in de voetsporen van legendarische duo's zoals Stanley Turrentine en Jimmy Smith of Rusty Bryant en Hank Marr. Het is Mills' tweede album in de klassieke B3/tenor-combinatie, nadat hij het veelgeprezen Fresh Spin (Chicken Coup/Summit) opnam met B3-virtuoos Tony Monaco. Pete's discografie bevat ook releases op Cellar Live (Sweet Shadow) en Summit (Art and Architecture).

For The Record bestaat uit een band die al bijna tien jaar bestaat: Jon Eshelman op Hammond B3, Tom Davis op gitaar en Zach Compston op drums. Ieder draagt ​​niet alleen zijn eigen artistieke talent bij, maar brengt ook originele composities mee naar het album. Dit resulteert in een samenhangend, soulvol en karaktervol project. De chemie binnen de groep is onmiskenbaar, ontwikkeld door jarenlange liveoptredens en een gedeelde muzikale taal.

1. For The Record: Het album opent met het titelnummer, geschreven door organist Jon Eshelman. Vanaf de eerste noten is het duidelijk dat deze band helemaal in zijn element is – het nummer heeft een diepe shuffle groove en bevat een dynamische B3-breakdown die de aandacht trekt. Het is een perfecte missieverklaring: geworteld in traditie, vol spirit en gewoonweg leuk.

2. The Kid: Mills schreef dit oorspronkelijk als een rechttoe rechtaan 8e-eeuwse bossa-achtige melodie. De groep begint met de Latijnse groove, waarna Compston en Eshelman halverwege de solo – zonder een tel te missen – een versnelling hoger schakelen en het "four-on-the-floor"-gevoel creëren voordat ze naadloos terugkeren naar het oorspronkelijke gevoel voor Davis' solo. Het is een blues in hart en nieren, maar een die de behendigheid van de band laat zien in het ombuigen van genreverwachtingen en het leven in het moment.

3. Bird Lives: Een oprechte knipoog naar Charlie Parker, voortbouwend op de veranderingen van "Confirmation", maakte Mills' inspiratie een cirkel rond na een optreden in Toronto waar Kim Parker, Birds stiefdochter, in het publiek zat. Geroerd door het eerbetoon deelde ze verhalen en haar zegen – wat een persoonlijke resonantie toevoegde aan een nummer dat toch al bruist van bebop-afkomst en moderne gevoeligheid.

4. Kenny, Ken: Gitarist Tom Davis brengt een diepe shuffle-sfeer met "Kenny, Ken", geschreven als eerbetoon aan de grote Kenny Burrell. Het is een favoriet van de band tijdens livesets en toont Davis' talent voor soulvolle melodieën en aardse swing. Gebaseerd op Compstons aanstekelijke backbeat, nodigt het uit tot headbobbing vanaf de eerste maat en laat het je nooit meer los.

5. Z is voor Zadie: Geschreven door drummer Zach Compston ter ere van de geboorte van zijn nichtje, is het een meesterwerk in penseelwerk – uitbundig, vrolijk en vol licht. Er zit een kinderlijke verwondering in de melodie, en de band leunt er met speelse gratie op, waarbij de energie en het geluk van nieuw leven door de klank worden weerkaatst.

6. Jammy Git: Dit slimme nummer – vernoemd naar een ondeugend stukje Britse slang dat iemand met onverdiend geluk betekent – ​​werd gecomponeerd door Tom Davis toen hij in Edinburgh woonde. De hoekige frasering en ritmische eigenaardigheden van de melodie maken het een van de lastigste nummers op het album, maar de band speelt het met flair en een knipoog. "We waren allemaal Jammy Gits om er ongeschonden doorheen te komen," grapt Mills. Het is technisch, maar nooit koud – improvisatie op zijn best.

7. The Visitor: Davis draagt ​​opnieuw bij met "The Visitor", een compositie die leunt op melodieuze warmte en harmonische diepte. Het nummer zweeft met een ontspannen elegantie, verankerd door een prachtig ingetogen gesprek tussen Mills en Davis tijdens het sologedeelte. Het is een moment van introspectie, comfortabel genesteld in het hart van het album.

8. Step On It: Een uptempo blues met een vleugje urgentie, "Step On It" kwam tot Mills tijdens een snelle ochtendrit. De beproefde energie vertaalt zich prachtig in de muziek, waarbij het kwartet in een hogere versnelling schakelt voor een rechttoe rechtaan uitbarsting. Het is een knipoog naar de no-nonsense roots van het genre, gebracht met eigentijds vuur.

9. Baby Simon: Het album wordt afgesloten met "Baby Simon", wederom een ​​origineel nummer van Compston. Een teder, slaapliedje-achtig nummer in driekwart maat, gloeit van oprechtheid en rondt het album af met een gevoel van vrede en verbondenheid.

tracks:

1.For The Record (6:00)Jon Eshelman
2.The Kid (6:35) Pete Mills
3.Bird Lives (5:02) Pete Mills
4.Kenny, Ken (6:51) Tom Davis
5.Z is for Zadie (4:54) Zach Compston
6.Jammy Git (6:11) Tom Davis
7.The Visitor (6:47) Tom Davis
8.Step On It (4:27) Pete Mills
9.Baby Simon (4:28) Zach Compston