Chris McCarthy (US) tiltle: Too Late To Quit music: Jazz release date: september 18, 2026 promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: Chris McCarthy © Rootsville 2026

La Reserve kondigt met trots de release aan van *Too Late To Quit* op 18 september 2026; dit is het debuut van pianist Chris McCarthy bij het label en zijn vijfde album als bandleider. Het album verschijnt precies tien jaar nadat McCarthy naar New York verhuisde en weerspiegelt een decennium waarin hij naam heeft gemaakt als een van de meest veelzijdige pianisten, componisten en samenwerkingspartners van de stad. In acht eigen composities brengt McCarthy de vele muzikale richtingen van zijn carrière samen en combineert hij zijn kenmerkende compositiestijl met aangrijpende, zelfgeschreven teksten. Hij wordt bijgestaan ​​door de leden van zijn vaste kwintet – trompettist Takuya Kuroda, baritonsaxofonist Eden Bareket, bassist Sam Minaie en drummer Steven Crammer – en door zangeres en vaste samenwerkingspartner Vanisha Gould, die op vijf nummers te horen is.

*Too Late To Quit* is zowel een variatie op de titel als een vervolg op zijn lovend ontvangen tweede album, *Still Time To Quit* (Ropeadope, 2020), en haalt inspiratie uit McCarthy's eerste tien jaar in New York. Het project is opgezet om deze mijlpaal te markeren en laat hem terugblikken op het muzikale leven dat hij heeft opgebouwd sinds zijn aankomst in de stad. "Aanvankelijk overwoog ik een album op te nemen met louter standards uit het *Great American Songbook*," vertelt hij. "Maar ik vroeg me af: waarom zou ik niet gewoon mijn eigen standards kunnen schrijven? Ik heb immers het grootste deel van mijn leven besteed aan het leren en uitvoeren van dat repertoire waar ik zo van houd."

McCarthy, die bekendstaat om zijn "grote vaardigheid en gevoeligheid" (*The New York Times*), is uitgegroeid tot een van de meest gevraagde pianisten van New York. Hij voelt zich net zo thuis bij het leiden van eigen projecten als bij het spelen van veeleisende partijen als sideman. Alleen al in de afgelopen twee jaar was hij te horen op opnames van Aubrey Johnson, Eden Bareket, Tony Davis, Vanisha Gould, Samir Langus, Marwan Allam, John Sturino en Alex Tremblay. Tegelijkertijd bleef hij zijn eigen artistieke stem ontwikkelen via eigen releases, waaronder het duo-album *Life's a Gig* met Gould en *Add a Zero* (2024). Of hij nu zangers begeleidt, bijdraagt ​​aan ambitieuze ensembleprojecten of zijn eigen groepen leidt: McCarthy heeft een onderscheidende muzikale stem ontwikkeld die geworteld is in lyriek en een diep respect voor het lied.

Die gevoeligheid is voor een groot deel te danken aan zijn jarenlange samenwerking met zangeres Vanisha Gould. Gould, die in 2024 door Nate Chinen van NPR Music werd uitgeroepen tot een "Essential Jazz Discovery", heeft zich ontwikkeld tot een van de meest onderscheidende opkomende vocalisten in de scene, met McCarthy als haar nauwste muzikale partner. Samen hebben ze inmiddels vier projecten opgenomen, waaronder *Too Late To Quit* en Goulds aanstaande tweede album *What An Interesting Girl*, dat later dit najaar verschijnt.
"Ik heb meer uren met Vanisha gespeeld dan met wie dan ook ter wereld," zegt McCarthy. "Daarom wilde ik nummers schrijven die – hopelijk – aangezien zouden kunnen worden voor oude, obscure liedjes uit het *Great American Songbook*, waarbij ik tijdens het schrijven steeds Vanisha's stem in gedachten hield."

Diezelfde vertrouwdheid is in het hele album voelbaar. McCarthy's vaste kwintet treedt sinds 2023 regelmatig op en heeft een gezamenlijke sound ontwikkeld die een balans vindt tussen zorgvuldige arrangementen en spontaan samenspel. "Onze sound als ensemble is enorm geëvolueerd sinds we in 2024 *Add a Zero* opnamen," blikt McCarthy terug. *Too Late To Quit* opent met "Curtain Call" en "As If", twee nummers die geschreven zijn in de geest van het *Great American Songbook*, maar toch onmiskenbaar fris klinken. "Deze twee nummers zijn geïnspireerd door een periode van grote romantische onrust in mijn leven; in de teksten hoor je hoe ik verschillende stadia van verdriet verwerk," vertelt McCarthy. "Mijn doel was om melodieën en structuren te schrijven die eenvoudig genoeg waren om ze volledig in mijn hoofd te kunnen horen en vormgeven, zonder achter de piano te zitten. Vervolgens schreef ik teksten bij de geschetste melodieën en vertaalde ik mijn ervaringen naar nummers die – zo hoopte ik – zouden klinken als vergeten klassiekers uit vervlogen tijden."

Een andere kant van McCarthy's muzikale persoonlijkheid komt naar voren in "Overnight Excess", een stuk voor het kwintet dat draait om hoekige harmonieën en rusteloze ritmes, ondersteund door een melodie die bedrieglijk soepel klinkt. Bareket, Kuroda en McCarthy laten zich elk gaan in energieke improvisaties tijdens dit nummer, dat McCarthy omschrijft als "een eerbetoon aan de doorzetter in iedereen die ervoor kiest om in New York City te wonen."

"Als je naar New York verhuist, verwacht je – denk ik – op een bepaald niveau dat je van de ene op de andere dag succesvol zult zijn en meteen met al je idolen kunt samenwerken," zegt hij. "Uiteindelijk bleek dat bij mij anders te liggen; sterker nog, de meeste freelancers moeten in hun eerste jaren in de stad talloze avondoptredens spelen om de eindjes aan elkaar te knopen."
Centraal op het album staat "Insomnia Waltz", geïnspireerd door de langdurige samenwerking van McCarthy met de Mark Morris Dance Group. "Voor de muzikale begeleiding van die lessen heb je een voortdurend wisselend repertoire van symmetrische stukken in driekwartsmaat nodig", legt hij uit. "Ik wilde iets schrijven dat geschikt was voor een oefening aan de barre, maar waar mijn band ook lekker overheen kon improviseren."

Centraal op het album staat "Insomnia Waltz", geïnspireerd door McCarthy's voortdurende samenwerking met de Mark Morris Dance Group. "Het begeleiden van die lessen vraagt ​​om een ​​voortdurend wisselend repertoire van symmetrische stukken in driekwartsmaat," legt hij uit. "Ik wilde iets schrijven dat geschikt was voor een oefening aan de barre, maar waar mijn band ook lekker op kon improviseren."

"Tuck and Draw" weerspiegelt een andere invloed die hem al zijn hele leven bijblijft; McCarthy grijpt hierin terug op de funk- en soulklanken die hem ooit naar de Wurlitzer-elektrische piano trokken. Met een bijdrage van Kuroda vormt het stuk een eerbetoon aan zijn beginjaren in New York. "Toen ik naar New York verhuisde, sleepte ik die loodzware Korg SV-1 mee in de metro, puur omdat ik zo gek was op dat ene specifieke Wurlitzer-geluid," herinnert hij zich. "Ik wilde één nummer op de Wurlitzer spelen als eerbetoon aan die jongen van 22 die zijn weg zocht in de stad."

Elders vertaalt "MTA (Much Too Angry)" de frustraties van het dagelijks leven in de metro naar een avontuurlijk stuk met droge humor, terwijl "After All" opnieuw de muzikale chemie tussen McCarthy en Gould onderstreept. Het album sluit af met "Sonder", waarin het beginthema van McCarthy's in eigen beheer uitgebrachte debuut – dat verscheen slechts zes maanden na zijn aankomst in New York – opnieuw klinkt. "Een van de melodieën waar ik het meest trots op was bij dat project, heette simpelweg 'Intro'," vertelt hij. "Ik vond het een perfecte manier om een ​​nieuw hoofdstuk in te luiden: dit nieuwe album afsluiten met de eerste track van het eerste project dat ik in New York uitbracht."

In veel opzichten is *Too Late To Quit* zowel een terugblik als een nieuw begin. Het album vat de lessen samen van McCarthy's eerste decennium in New York en kijkt tegelijkertijd vooruit naar wat komen gaat, waarbij de vele muzikale werelden waarin hij zich heeft bewogen samenkomen. Het album is geworteld in de taal van het *Great American Songbook* maar klinkt onmiskenbaar hedendaags; McCarthy schrijft nummers in de stijl die hij zijn hele leven heeft bestudeerd, uitgevoerd door de muzikanten die de afgelopen tien jaar zijn hechtste artistieke kring zijn geworden.