Danielle Nicole (US) tiltle: Fireflies music: blues release: augustus 28, 2026 promotion: Hans Broere Promotion info artist: Danielle Nicole © Rootsville 2026

 

Misschien zal Danielle Nicole altijd wel in één zin vernoemd worden met 'Trampled Under Foot' maar toch staat ze al ruime tijd op eigen benen. Na haar debuut album 'Wolf Den' uit 2015 (album report)is deze 'Fireflies haar vijfde album. Sinds het winnen van de 'Internationel Blues Challenge' met haar broers en 'Trampled Under Foot' in 2008 heeft ze al een hele weg afgelegd.

Danielle Nicole werd geboren als Nicole Schnebelen en speelde bas en zong bij 'TUF'. Deze band mocht een familiebedrijf worden genoemd want ook haar broers Kris en Nick, de andere leden van deze formatie, mogen zich dezelfde familienaam toe eigenen. Deze familie Schnebelen heeft de muziek in hun bloed en dat gaat zelfs al een paar generaties terug in de tijd. Op 12-jarige leeftijd dweepte deze Danielle met diva’s als Koko Taylor en dat verduidelijkt al veel waarom er bij sommige van haar nummers zoveel ‘zwart’ is in terug te vinden. Hier in België zagen we Danielle Nicole nog aan het werk op de editie van Leuven Blues in 2016 waar ze een vlekkeloos parcours wist af te werken.

Haar nieuwe soloalbum, Fireflies, bevat voornamelijk eigen composities. Op deze nummers speelt ze basgitaar en wordt ze begeleid door Brandon Miller op gitaar en zang, Jim Pugh op keyboards, Tony Braunagel op drums en percussie, Melodye Perry op achtergrondzang en Maxayne Moriguchi op achtergrondzang. Het album werd geproduceerd door Tony Braunagel.

Het openingsnummer van het album, "Radical Love", begint met een pakkende gitaarpartij, waarna Danielle Nicole invalt met een krachtige en gepassioneerde zang. Vervolgens neemt een stevig, funky ritme het over en bouwt het nummer zich verder op. Dit nummer is een glorieuze, funky, positieve kracht, met een paar coole keyboardpartijen en een paar sterke gitaarpartijen in de tweede helft. "Radical Love" is geschreven door Jodi Siegel en Jeff Silbar.

Vervolgens voegt gitarist Luther Dickinson zich bij Danielle Nicole op "Take Me Back", en ook hier krijgen we een geweldige, stevige funky bluesvibe, het nummer heeft een gestaag tempo. "Het soort stad waar je weg zou willen gaan zonder om te kijken." En dat voelen we, in dat ritme en in haar zang. Dit nummer is geschreven door Brandon Miller en Danielle Nicole Schnebelen. Dan vertraagt ​​Danielle Nicole het tempo met "Memories," en levert een intieme en prachtige vocale prestatie. "Why has love got to be such a funny thing?" vraagt ​​ze, zodra die heerlijke klassieke sfeer is neergezet. Dit nummer bevat een aantal echt mooie pianopartijen. En halverwege begint Danielle Nicole de tekst vol overgave te zingen, en dat is betoverend. Dit nummer wordt steeds beter en beter, en is een van mijn persoonlijke favorieten.

Ze keert terug naar die tekst over het niet willen worden een herinnering, en nu is er een enorme passie in haar zang, een pijn die ze nauwelijks kan bedwingen. Wauw! Dit nummer is geschreven door Brandon Miller, Jim Pugh en Danielle Nicole Schnebelen. Daarna volgt "Soulside", met een aangename, soulvolle sfeer en ritme, passend bij het onderwerp van het nummer.

Aan het begin van "Gaslight" wordt Danielle Nicoles stem alleen ondersteund door drums, een erg coole manier om het nummer te openen. "Ik blijf maar ronddraaien/Tot ik niet meer weet welke kant boven of onder is." En dan komt de rest van de band erbij. Het nummer heeft een heerlijke groove. Ik ben vooral dol op de baslijn. Bovendien voegen de achtergrondzang een leuk element toe.

Dit is een nummer vol attitude, met een paar mooie pianostukjes. Het idee dat mensen de rekening moeten betalen is natuurlijk aantrekkelijk, net als het idee van karma. Ik geloof niet in de onvermijdelijkheid van zulke dingen. Slechte mensen komen vaak weg met vreselijke dingen, zonder consequenties, zonder verantwoordelijkheid te nemen. Je hebt misschien wel het verhaal gehoord van een verkrachter en oplichter die schuldig werd bevonden aan vierendertig misdrijven en niet alleen aan een gevangenisstraf ontkwam, maar ook president van dit land werd. Er is geen sprake van het betalen van de rekening, er is geen rechtvaardigheid. Maar er is wel geweldige muziek.

"The Same Love That Made Me Laugh" begint met een heerlijke baslijn en belooft iets bijzonders. En inderdaad, dit nummer is iets bijzonders. Het is geschreven door Bill Withers, het eerste van twee nummers van Bill Withers die Danielle Nicole op dit album covert. Dit is een uitstekende vertolking. "Nou, waarom moet dezelfde liefde die me aan het lachen maakte me ook aan het huilen maken?" Ze keert terug naar eigen materiaal met "Chameleon", dat een zachter, meer ontspannen karakter heeft.

Het tweede nummer van Bill Withers dat Danielle Nicole hier covert, is "Dreams", dat hij opnam op zijn album Naked & Warm uit 1976. Net als "The Same Love That Made Me Laugh" heeft dit nummer een heerlijke baslijn. Ook de gitaarpartijen zijn goed. Het album sluit af met de titeltrack, "Fireflies", wederom een ​​nummer met een klassieke en ongelooflijk aantrekkelijke sound. Het nummer bevat ook mooi pianospel, vooral in de tweede helft. Dit is een sterke afsluiting van een opmerkelijk album.

tracks:

1. Radical Love
2. Take Me Back
3. Memories
4. Soulside
5. Gaslight
6. Piper
7. The Same Love That Made Me Laugh
8. Chameleon
9. Tug Of War
10. Dreams
11. Fireflies