George Garzone (US) tiltle: Themes For Good Friends music: Jazz release date: september 11, 2026 promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: George Garzone © Rootsville 2026

Er zijn maar weinig jazzmusici wiens invloed zo ver reikt als die van tenorsaxofonist George Garzone. Al meer dan vijftig jaar neemt Garzone een unieke positie in binnen de muziekwereld als een van de bepalende stemmen van de moderne tenorsaxofoon en als een gerespecteerd docent wiens studenten zelf de hedendaagse jazz hebben vormgegeven. Joshua Redman, Branford Marsalis, Donny McCaslin, Mark Turner, Seamus Blake, Chris Cheek en talloze anderen hebben allemaal les van hem gehad aan het Berklee College of Music, waar Garzone dit jaar zijn vijftigjarig jubileum als docent viert. Garzone, die al lang wordt beschouwd als de ultieme muzikant voor muzikanten, keert nu terug met Themes For Good Friends - een opmerkelijke nieuwe plaat die zowel zijn blijvende artistieke talent als de muzikale relaties die hij in zijn leven heeft opgebouwd viert - en die op 11 september 2026 verschijnt via Jojo Records.

Garzone, geboren en getogen in Boston, speelt nog steeds met dezelfde harmonische verfijning en onverschrokken nieuwsgierigheid die zijn carrière al decennialang kenmerkt. "Toen ik tien of elf was," herinnert Garzone zich, "hoorde ik voor het eerst het tenorsaxofoonspel van Stan Getz op een plaat. Het veranderde mijn leven."

Die levenslange zoektocht naar geluid komt volledig tot uiting op dit nieuwe album, dat een buitengewoon kwintet samenbrengt met trompettist Randy Brecker, pianist Luis Perdomo, bassist Santi Debriano en drummer Jeff "Tain" Watts. Elk van de muzikanten is een befaamd bandleider en improvisator, maar samen vormen ze een hecht ensemble, gebouwd op decennia van gedeelde ervaring en compromisloze muzikaliteit.

De opname kwam tot stand na een toevallig moment van inspiratie. Nadat hij een optreden van Garzone in een club in New York volledig had gebiologeerd, benaderde Jojo Records-producer Simon Belelty Debriano met het voorstel om een ​​sessie samen te stellen die Garzone's artistieke talent waardig was. Debriano en Garzone ontmoetten elkaar voor het eerst als studenten in Boston rond 1970 en hebben gedurende hun carrière samen op het podium gestaan. Toen Debriano een kwintet voorstelde met Brecker, Perdomo en Watts, omarmde Garzone het idee meteen. Het was een logische keuze: vijf meesters die samenkwamen voor een programma doordrenkt van straight-ahead jazz.

Het repertoire weerspiegelt zowel Garzones persoonlijke geschiedenis als de breedte van zijn muzikale visie. Originele composities, waaronder Debriano's "Ripty-Boom" en Garzones "Mingus That I Knew" en "To Michael Brecker", staan ​​naast geïnspireerde interpretaties van Archie Shepps "U-Jaama", de klassieker "Just Ring the Bell", een speelse contrafact van Jimmy Van Heusens "It Could Happen to You" hernoemd tot "It Will Happen to You", en twee opvallende duo-uitvoeringen.

Het album opent met John Coltranes "Theme for Ernie", uitgevoerd als een intiem duet tussen Garzone en Luis Perdomo. De uitvoering is zowel een eerbetoon aan Coltrane, die Garzone vaak "het Opperwezen" noemde, als aan Stan Getz, wiens lyriek hem inspireerde om de tenorsaxofoon te gaan spelen. De zuiverheid van Garzones toon en de ruimtelijke dialoog met Perdomo vestigen direct de emotionele diepte van het album.

Het volledige kwintet is te horen op Archie Shepps "U-Jaama", waar Jeff "Tain" Watts het ensemble met zijn karakteristieke kracht verankert voordat hij een indrukwekkende solo inzet. Gedurende de hele sessie zorgt bassist Santi Debriano voor de ritmische basis die de muziek moeiteloos laat swingen en elke stem de ruimte geeft om zich te ontplooien.

"It Will Happen to You" demonstreert Garzones talent als arrangeur. Gebouwd op het harmonische raamwerk van Jimmy Van Heusens geliefde standard "It Could Happen to You", transformeert het stuk bekend materiaal in een vrolijk, modern swingnummer. Randy Brecker levert een trompetspel vol warmte en inventiviteit, terwijl Perdomo een uitbundige pianosolo ten gehore brengt voordat het stuk eindigt met een levendige dialoog tussen Debriano en Watts.

Debriano's eigen compositie, "Ripty-Boom", is een van de meest meeslepende stukken van het album. Elk lid van het kwintet laat zich volledig gaan, waardoor een rijke textuur ontstaat die de bescheiden omvang van het ensemble tegenspreekt. De chemie tussen de vijf muzikanten weerspiegelt jarenlange ervaring en een gedeelde muzikale taal.

Een van de meest persoonlijke momenten van het album is Garzone's "To Michael Brecker". Garzone componeerde het stuk direct nadat hij een telefoontje van Joe Lovano had ontvangen waarin deze hem het overlijden van Michael Brecker in 2007 meedeelde. Met Michaels broer Randy aanwezig bij de opname, nam Garzone de ongebruikelijke beslissing om af te zien van traditionele improvisatiesolo's. In plaats daarvan blijven tenorsaxofoon en trompet gedurende de hele uitvoering met elkaar verweven en delen ze één melodische lijn die een ontroerend eerbetoon vormt aan een van de meest geliefde stemmen in de jazz.

Garzone's "Mingus That I Knew" heeft een vergelijkbaar gedenkwaardig verhaal. Hoewel de wisselende tempo's een subtiel eerbetoon zijn aan de compositiestijl van Charles Mingus, verwijst de titel naar een onvergetelijke ontmoeting die Garzone als jonge student had tijdens een bezoek aan de Village Vanguard. Zoals Dutilh vertelt, vroeg Garzone onbewust aan de man achter hem om te stoppen met roken tijdens de pauze, om even later te ontdekken dat de roker Charles Mingus zelf was.

Het album bevat ook een van zijn meest gedurfde artistieke statements in de vorm van een opmerkelijk duet tussen Garzone en Jeff "Tain" Watts op John Coltrane's "Giant Steps". Bijna de hele uitvoering ontleedt Garzone de compositie door middel van zoekende improvisatie en harmonische verkenning, om de bekende melodie pas in de slotmomenten te onthullen. Het was toepasselijk genoeg het laatste stuk dat werd opgenomen tijdens de sessie in Rudy Van Gelders legendarische studio, waar zoveel jazzgeschiedenis nog steeds nagalmt.

Naast al Garzone's prestaties als uitvoerend artiest, strekt zijn invloed zich evenzeer uit tot zijn werk als docent. Terugkijkend op vijf decennia lesgeven, zegt hij vaak: "Een goede leraar is iemand die je leert jezelf les te geven." Zijn leslokaal heeft generaties improvisatoren gevormd, maar zijn eigen artistieke nieuwsgierigheid is onverminderd gebleven. Hij benadert elke opname nog steeds als zowel meester als leerling, waarbij hij nieuwe harmonische mogelijkheden verkent en tegelijkertijd diep verbonden blijft met de traditie die hem ooit inspireerde.
Zoals T.J. English schrijft in zijn begeleidende toelichting, overbrugt Garzones geluid de hele geschiedenis van de tenorsaxofoon. Het draagt ​​de durf van John Coltrane, de lyriek van Stan Getz en een stem die onmiskenbaar de zijne is. Deze nieuwe opname is meer dan een verzameling buitengewone muzikanten. Het is een portret van een artiest die na meer dan vijftig jaar nog steeds evolueert en George Garzones plaats onder de meest toonaangevende tenorsaxofonisten van zijn generatie bevestigt.