 J.P. Reali (US)tiltle: Greatful Blues music: Blues release date: 2026 promotion: Blind Raccoon (Betsy Brown) info artist: J.P. Reali © Rootsville 2026 |
|---|
Voor J.P. Reali begon het allemaal toen hij een bumpersticker zag in een platenzaak op Long Island. In zijn tienerbrein, op die gedenkwaardige dag bijna vijftig jaar geleden, sprak die glimmende, rechthoekige sticker vol rock-'n-roll-promotie als een muze: Op de achtste dag schiep God de Grateful Dead. Reali was verkocht.
Toen, bij toeval, kwam hij in aanraking met de muziek via zijn babysitter; haar exemplaar van Shakedown Street, met de uitnodigende wah-wah-klanken van Jerry Garcia's kenmerkende gitaar, wekte zijn nieuwsgierigheid. En natuurlijk waren er de concerten; De tientallen Grateful Dead-concerten die Reali in de jaren 80 bezocht (samen met wat psychedelische ervaringen) terwijl hij tegelijkertijd een aspirant-muzikant was en audiotechniek studeerde aan de American University in Washington D.C. Nu, meer dan veertig jaar later, is de reis van de ervaren gitarist en singer-songwriter hier aangekomen. Reali presenteert Grateful Blues, een zes nummers tellende ode aan de iconische en tijdloze band.
De zes Grateful Dead-pareltjes in de set variëren van vroege, bluesachtige rariteiten tot minder bekende nummers van albums en favorieten van fans – elk herwerkt in Reali's eigen stijl. Net als de beruchte avontuurlijke groep die het project inspireerde, omarmt Reali het risico. "In al deze nummers zag ik een pareltje van een bluesnummer in een Grateful Dead-nummer", zegt Reali.
“Easy Wind” schittert op de folkblues van de Grateful Dead, geperst tot een drieklankige knaller, en is een live-instrument voor zijn J.P. Reali Band. Dan is er “Loose Lucy”, oorspronkelijk een funky twister, getransformeerd tot een rocker, compleet met robuuste call-and-response pianobreaks. Ook is er een bewuste knipoog naar de piek van de commerciële populariteit van de Grateful Dead in 1987, met “West L.A. Fadeaway”, vergelijkbaar met een mineurblues van B.B. King, en een showcase voor Reali’s schitterende gitaarspel.
In de geest van bluesgitaargiganten is er Reali’s versie van “I Need A Miracle”. Hier krijgt de door Bob Weir geschreven bopper een lyrische schaaf en een injectie van Texas shuffle à la Stevie Ray Vaughan, voordat hij overgaat in een voorproefje van “Bertha”. Op “Mr. Charlie” is er een eerbetoon aan de vereerde grondlegger van de kunstvorm, Robert Johnson, met verwijzingen naar de heilige stijl van de Delta blues.
Tot slot sluit de collectie af met een knipoog naar de Piedmont blues - en Weirs eigenzinnige ritmische benadering - op Garcia's geliefde “Tennessee Jed”. Reali zegt over de finale: “Er bestaat geen andere versie zoals deze.”
Eerlijk gezegd zou hij hetzelfde kunnen beweren voor alle zes nummers op de EP. Opgenomen in Turtle Studios in
Philadelphia, gemixt en gemasterd door de voor een Grammy genomineerde engineer Andy Kravitz, en geproduceerd
door Reali's goede vriend en drummer Jim Larson, is Grateful Blues een even unieke compilatie als
de maker ervan. Het is bovendien een passend eerbetoon aan de Grateful Dead zelf.
tracks:
- Easy Wind
- Loose Lucy
- West L.A. Fadeaway
- I Need A Miracle
- Mr. Charlie
- Tennessee Jed