Brothers in Blues (B) Blues 'n Rock Den Benghel Hamme (16-01-2026) Reporter: Marcel info club: Den Benghel © Rootsville 2026

Laat ik dit eerste verslag van het jaar beginnen met iedereen een gezond en zeer muzikaal 2026 toe te wensen. Wat mij betreft ben ik blij dat ik terug wat livemuziek kan meepikken na een afwezigheid van iets meer dan twee maanden. Voor deze eerste gig van het nieuwe jaar, diende ik zelfs niet te ver te lopen want in mijn stamkroeg 'Den Benghel' kregen we het bezoek van Danny Cap en Wim Heirbaut ofte Brothers In Blues.

Danny en Wim zijn twee muzikanten met een zak vol ervaring. Gewapend met enkel een gitaar en de welbekende Mississippi saxofoon mochten wij ons verwachten aan een mix van blues, americana en een vleugje rock. Voor elk wat wils dus.

Onze bruine kroeg was meer dan aangenaam gevuld toen het duo vooraan plaats nam om de avond in gang te schieten en met ‘Key To The Highway’ song van pianist Charlie Segar dat al dateert van 1940, wisten we waar de avond ons naartoe zou leiden. “Put another dime in the jukebox baby!”. Een avond met lekkere blues standards met een eigen twist afgewisseld met een snuifje rock en enkele eigen songs.

‘Hey Hey’ was er dan wel eentje van de hand van Big Bill Broonzy en met ‘Life Of A Millionair’ beter bekend als ‘Nobody Knows You When You’re Down And Out’ van de hand van Jimmy Cox, zaten we in de “roaring twenties’ en stelden we ons de grote Bessie Smith voor die de song populair maakte.

Tijd voor wat eigen werk en dat kregen we met ‘No Place To Stay’. En er zouden er nog volgen zoals ‘Liar’ of ‘Tiger Lady’. Allemaal van zeer goede makelij. Ons duo is perfect op elkaar ingespeeld en het harmonicawerk van Wim is van hoog niveau. Danny bezit een fijne zangstem, lijkt wat op de tweelingbroer van Jean Blaute en weet duidelijk op muzikaal gebied waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Zijn gitaarspel is verfijnd en nooit overdreven, kortom het klinkt zoals het moet klinken.

Het duo gaat op zijn élan verder met leuk gekozen covers als ‘San Fransisco Bay Blues’ van Jesse Fuller, ‘Little Red Rooster’ van Willie Dixon, heel knappe akoestische versie van T-Bone Walker’s ‘Stormy Monday’, een schitterende Wim Heirbaut bij Big Leg Mama van ‘Little Walter’ om uiteindelijk af te sluiten met ‘Before You Accuse Me’ van Bo Diddley.

Iedereen was toe aan een drankje en de glazen werden onverwijld gevuld met schuimend bier, waarna iedereen klaar was om deel twee aan te vatten en de bazin de onvermijdelijke “hoed” liet rondgaan.

Dat tweede deel begon al goed toen Danny zijn Resonator en de slide bovenhaalde voor ‘Rollin And Tumblin’ van Hambone Willie uit 1929, gevolgd door Son House’s ‘Walking Blues’ en ‘Statesboro Blues’ van Blind Willie McTell. Dit was smullen voor de liefhebbers van pre-war blues. Het speelniveau van onze Blues Brothers bleef hoog en het mocht even anders met Doc Watson’s ‘Deep River Blues’, een schitterend instrumentaal nummer op de harmonica met Herbie Hancock’s “Watermelon Man’ of het knappe ‘Tears Like Rain’. Natuurlijk, ontbraken de klassiekers hier zeker niet zoals het onvermijdelijke ‘Hoochie Coochie Man’, ‘Cocaine’, ‘St-James Infirmary’ en ‘Route 66’ waarmee we ondertussen aan het einde van deze gig waren gekomen.

Buiten de waard en de klanten gerekend natuurlijk en we kregen er nog twee “for the road” zoals het niet voor de hand liggende ‘Loanshark Blues’ van Rory Gallagher en het duchtig meegebrulde ‘Knockin’ On Heavens Door’ niet van Guns And Roses maar wel van Bob Dylan.

Bij deze viel het doek over dit zeer fijn en aangenaam optreden. Leuk om het weekend te starten en zeker wanneer je een luisterpubliek bij elkaar kan brengen, dat genoot van hetgeen er aan de man werd gebracht, ik heb het al anders geweten. Dus bedankt Wim en Danny voor de fijne muzikale avond, bedankt publiek om de avond niet te verknallen met storende gebabbel en bedankt Anouche om deze twee fijne muzikanten naar Den Benghel te halen.

Voor wie het interesseert op 27 maart komt de geweldige Vincent Slegers naar Hamme afgezakt. Kleine tip!

Cheers everybody!

Marcel