Kaz Hawkins (UK) Blues, soul, jazz The Maple Ertvelde (02-02-2026) reporter: Freddie info band: Kaz Hawkins info club: The Maple © Rootsville 2026

Het was al lang geleden dat ik nog een bezoek kon brengen aan de Maple. Gelukkig hadden Ivan & co een grote vis binnengehaald op deze maandagavond, geen enkele reden dus om thuis te blijven, dus trok ik richting Ertvelde en The Maple waar ze Kaz Hawkins te gast hadden.

Deze Noord-Ierse, geboren en getogen in Belfast, woont thans op het Franse platteland en won ooit de European Blues Challenge. Ze kent de kunst om Etta James, Nina Simone en Janis Joplin in de herinnering te brengen tijdens haar live-shows, waar ze zich steeds ten volle weet te geven en als geen andere blues, soul en jazz komt te vermengen met haar Keltische roots. In haar band een aantal bekende figuren zoals onze eigenste Stef Paglia op gitaar en Cédric Le Goff aan de toetsen. Verder Julien Boisseau op bas en Amaury Blanchard op drums.

De zaak was meer dan goed volgelopen en het was drummen om aan de toog te geraken. Veel bekende gezichten ook vandaag en iedereen scheen zich op te maken voor een geweldige muzikale avond.

Stipt op tijd kwam 'MC' Ivan de band aankondigen en hij was nog maar net van het podium toen Kaz de avond in gang trok. Met ‘Pray’ kregen we een gospelachtig begin waar zij a capella de aanwezigen onmiddellijk inpakte, waarna de band inviel en iedereen al met open mond stond te kijken. Wat een dijk van een stem!

Het tempo bleef hoog met ‘Don’t Make Mama Cry’ van haar “Feelin’ Good” album, maar dan haalde ze het tempo er wat uit voor een mooie trage blues met de titeltrack van dezelfde plaat ‘Feeling Good’. Nou voor een begin kon dit al tellen. Stevige ritmesectie met drummer Amaury Blanchard als stuwende motor, Cedric Le Goff bewees dat hij een uitzonderlijke pianist is en zijn vingers vlogen over de “black & white” en dan was er Stef Paglia die alweer uitzonderlijk werk afleverde op gitaar. Dit was een geoliede machine.

Tijd voor Kaz om zelf de gitaar ter hand te nemen voor ‘Drink With The Devil’, dat met een klein verhaaltje, met een vleugje humor, werd aangekondigd. Verder met het mooie ‘It’s All Peace & Love’ met een leuk stukje New Orleans piano, waarna we richting pauze nog twee schitterende ballads kregen aangeboden, startend met ‘Coming Home’ meteen de titeltrack van haar laatste cd dat vorig jaar werd uitgebracht gevolgd door ‘Because You Love’ wat meteen een ode was aan haar kleindochter. Twee songs waar we “kiekenboelen” van kregen.

Tijd voor een korte pauze, een koude Duvel en wat frisse lucht want het was pokkenwarm in The Maple. Wat gemengde commentaren gehoord in de pauze maar de meesten waren razend enthousiast and “so was I”.

Tijd voor Kaz Hawkins, The Sequel en met ‘Beyond The Sun’ waren we vertrokken voor alweer drie kwartier top entertainment. ‘Hold On For Home’ is afkomstig uit de “Until We Meet Again” cd en met ‘It Ain’t You’ gingen Kaz en haar acolieten op de funky tour. Voor de volgende song, die alweer uit haar leven is gegrepen, vertelde Kaz onomwonden over haar drugaddictie, over hoe ze slachtoffer werd van huishoudelijk geweld en daardoor mentale problemen kreeg.

Chapeau dat ze daar “en plein publique” mee over de brug komt. ‘Lipstick & Cocaine’ laat niemand onbewogen, dit is een song die het haar op je armen laat rechtstaan, zelf wordt Kaz tot tranen toe bewogen maar de emoties zitten ook in het publiek want na de laatste noot barst daar een daverend applaus los dat een hele tijd blijft duren. Mooi, mooi, mooi.

Na dit emotioneel moment wordt het tempo stevig de hoogte ingejaagd met ‘Born To Be Lovers’ met een muzikaal tussenstuk met piano en gitaar, dat mij zowaar deed denken aan The Doors. Het optreden werd hierna toepasselijk afgesloten met ‘Until We Meet Again’…don’t know where don’t know when, maar dat laatste is van Vera Lynn.

Zoals u kan raden was het niet de bedoeling om ons zomaar te laten gaan en met een lang uitgesponnen versie van Willie Dixon’s ‘I Just Wanna Make Love To You’ mocht het publiek de stembanden smeren, kregen we een drumsolo waar Kaz zelf nog een handje kwam toesteken en viel het doek over deze schitterende avond.

Kaz heeft zich weten te omringen met klasbakken van muzikanten. Toch een extra pluim voor de uitstekende Stef Paglia en de fenomenale Cedric Le Goff aan de keys. Ivan Bonne did it again. Hij liet alvast weten dat op 11 mei Delanie Pickering in The Maple op bezoek komt, ik zou dus zeggen: “Be there or be square”.

Cheers!

Marcel