| Robbert Duijf Band (NL) - Tom Eylenbosch (B) Blues Zuidrand CC De Kern Wilrijk (05-03-2026) reporter: Marcel info organisatie: Blues Zuidrand info band: Robbert Duijf Band - Tom Eylenbosch © Rootsville 2026 |
|---|
De mannen van Blues Zuidrand zijn zeer actief, dat is ondertussen al bewezen en voor hun inspanningen zijn ze daarom ook genomineerd voor de Belgian Blues Awards in de categorie “Festivals”.
Het is echter meer dan een festival organiseren want gedurende het jaar worden ook al blues optredens georganiseerd, zoals ook vanavond in De Kern in Wilrijk. Het was dus voor mij de opgave om de “Hel van Antwerpen” te trotseren om daar te geraken. Een echte blues liefhebber laat zich dan ook niet ontmoedigen door de ellenlange files in en om Antwerpen, dus trok ik onversaagd richting Wilrijk.
Vanavond stond een dubbelconcert op het programma en het was van hoog niveau, te beginnen met Tom Eylenbosch.
Tom is “de” piano wizzard bij uitstek en bij alle blues liefhebbers gekend van bij de Missy Sippy All Stars, Guy Verlinde, Stef Paglia maar heeft ondertussen ook een schitterende soloplaat uitgebracht met als titel “My Kind Of Blues”. Afkomstig uit Keerbergen en sinds zijn 10de levensjaar gepassioneerd bezig met muziek. Deze jongeman is doordrenkt van de blues en dat kon hij vorig jaar verzilveren door met verve de Belgian Blues Challenge te winnen. Alvast een stevige opener.
Er was toch wel redelijk wat volk afgezakt naar De Kern. Mooie zaal en zodanig ingericht dat ik gewoon mee op het podium stond of beter gezegd, zat. Het gaf een echt huiskamergevoel toen Tom zijn entrée maakte, zich achter de piano nestelde en, na iedereen te hebben begroet, ‘Ain’t Nothing But Lies’ op ons losliet. Meteen één van de songs van zijn nieuwe album. Meteen zaten we ook in de sfeer van New Orleans en dat werd verdergezet met ‘Empty Pocket Blues’. Met ‘Broken Inside’ vertelde Tom over de moeilijk periode in zijn leven en leverde hij ondertussen een knappe portie pianowerk af.
Tiny Legs Tim is al een tijdje niet meer bij ons, maar toch blijft hij nog in ieders gedachten zitten en met het zeer ingetogen ‘Still In Love’ werd hij even herdacht. Plots werden we terug meegenomen naar New Orleans en met ‘Iko Iko’ ook wel gekend onder de naam ‘Jock-A-Mo’ van James “Sugar Boy” Crawford and his Cane Cutters, werden we ondergedompeld in de sfeer van de Mardi Gras en bij deze waren de geesten van Professor Longhair of Dr John nooit ver weg. Tom is een piano wizzard, bewijze zijn vaardigheden bij ‘Cow Cow Blues’ van Cow Cow Davenport. Normaal een instrumentaal maar Tom monteert daar de tekst op van ‘Mess Around” van Ray Charles. Howdie!
Het tempo zakt dan even voor het heel mooie ‘Satisfy My Soul’ om terug de hoogte in te gaan bij het waanzinnig gespeelde ‘Tico Tico’, aan de man gebracht in de stijl van James Booker. On-voor-stel-baar! Wat een wervelende versie. Jammer genoeg komt aan alle schone liedjes een eind en met het swingende ‘Brittle Bone Boogie’ nam Tom afscheid van een zeer dankbaar publiek. Dit was topklasse en bij deze bewees deze jonge man dat hij de overwinning in de Blues Challende, dubbel en dik had verdiend.
Hierna mochten we ons opmaken voor de Robbert Duijf Band. Het was niet de eerste keer dat ik dit trio in actie zou zien maar ik ben telkenmale onder de indruk en ben ondertussen wel een grote fan van Robbert en zijn twee acolieten.
Robbert, geboren in 1974, brengt in een mix van oldschool delta-blues, Brits-Amerikaanse folk revival en gospel-blues verhalen samen met zijn gitaar. Zijn gitaarspel wordt gekenmerkt door een typische fingerpicking stijl met een slide. Zijn stem is rauw, oprecht en vol overgave. Door zijn manier van spelen maakt hij een altijd een stevig contact met zijn publiek. Dat de man meer dan bedreven is, bewijzen zijn overwinning op het Dutch en European Blues Challenge en zijn plaats in de halve finale van het prestigieuze IBC in Memphis. Kortom de muziek van Robbert laat niemand onberoerd. Zoals steeds is hij in het gezelschap van zijn zoon Rubin aan de contrabas en de sympathieke Jaak Korsten aan de drums. We waren er volledig klaar voor!
Iedereen had zijn kaartje voor de ‘Love Train’ en weg waren we. Het werd gevolgd door ‘I’m The Devil’ en ‘Those Days’. Het kon dus niet beter beginnen mijn gedacht. Op dit trio kan je een huis bouwen. Het geheel zit stevig gebeiteld en Robbert is een echte “storyteller”. Telkenmale weet hij zijn songs met een verhaaltje aan te kondigen. Ineens bevinden wij ons in een kerk “deep down south” en krijgen we een fijne versie van ‘John The Revelator’. Met ‘Dangerous Mood’ schakelt Robbert over naar een ander genre en bij ‘All Night Long’ haalt hij de mondharmonica boven en wordt een stevige boogie de zaal in geslingerd. ‘Heroin’ heeft een duistere en zware tekst en wordt gevolgd door ‘Love To See You Cry’.
Het verhaal voorafgaand aan ‘Talking In Your Sleep’ is hilarisch en iedereen kon nadien ten volle genieten van het wondermooie ‘Going Home’. Meteen waren we ook beland bij de laatste song van de avond en bij ‘Falling Of The Wagon’ werd er gemixt met ‘Going Down South’ en ‘One Bourbon, One Scotch And One Beer’. Afsluiter van niveau.
Natuurlijk konden onze drie vrienden ons niet zomaar achterlaten en toen Tom Eylenbosch werd gevraagd hen te vervoegen, kregen we alvast nog een traktatie alvorens huiswaarts te keren. ‘Pony Blues’ van Charley Patton was de eerste in de rij en met wat gospel moedigt Robbert zijn parochianen aan met de gevleugelde woorden:”Raise your hand and shout it out loud”. We zaten volop in het land van ‘Milk And Honey’. Bij deze zat de avond erop.
Alvast een dikke pluim voor David en Tom van de organisatie, want alles was weer terug tot in de puntjes geregeld. De gigs waren van hoog niveau en de aanwezigen hadden met volle teugen kunnen genieten, een meer dan geslaagde avond als je het mij vraagt.
Op 18 juli organiseren deze twee Bluesbrothers hun tweede edite van hun festival, ik zou zeggen; “noteer alvast de datum in jullie agenda!”.
Cheers folks
Marcel
