Raphael Wressnig & Soul Gift feat. Gisele Jackson Rhythm 'n Blues - Soul Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (09-03-2026) reporter: Marcel info band: Raphael Wressnig - Gisele Jackson info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Mijn avonden zijn de laatste tijd zeer goed gevuld. Van het ene optreden naar het andere. Vanavond trok ik alweer richting West-Vlaanderen en de Banana Peel waar ze Raphael Wressnig & Soul Gift te gast hadden samen met de Amerikaanse zangeres Gisele Jackson.
Wijle weg!

Wressnig werd geboren in Graz, Oostenrijk, kreeg al zeer jong muzieklessen aan piano en orgel en ontdekte een passie voor de B3 Hammond. Hierbij ontwikkelt hij een vurige speelwijze met blues en funk. Ondertussen goeide hij met zijn mix van oude soul, blues en funk, uit tot één van de grote talenten op de B3. Omringd door zijn band, Soul Gift, breidt hij deze regelmatig uit met steengoede zangeressen.

Vandaag met Gisele Jackson. Gisele is “born and raised” in Baltimore. Zoals velen groeide ze op met de muziek van Aretha Franklin, Mavis Staples of John Lee Hooker. Uiteindelijk start ze een zangcarrière als backing vocals bij onder andere Donna Summer, James Brown en Ray Charles om later op eigen benen te staan. Ze heeft dus al een indrukwekkende staat van dienst. De rest van Soul Gift bestaat uit Enrico Crivellaro op gitaar en Eric Cisbani op drums. Ik verwachtte dus vanavond een optreden geworteld in authentieke soul en blues met een vleugje moderne funk. Benieuw wat het ging worden.

Naar goede gewoonte zat de kleine joint alweer propvol en prijkte dus het bord “sold out” alweer op de voordeur. Niet dat ons dat verwondert natuurlijk.

Stipt op tijd werd de band aangekondigd en stapte het eerste trio het podium op. Raphael deed eerst een kleine voorstelling van zijn bandleden waaran hij meteen een swingend instrumentaal nummer inzette waar de nadruk vooral op de Hammond lag natuurlijk.  ‘Committed’, meteen ook de titeltrack van zijn laatste album zette dus de avond in gang. Hij vervolgde met ‘Born To Roam, I’m A Travelling Man’. Nummer dat neigt naar funk en door de zang, die meer een soort parlando was, zo in een rapnummer kon worden omgetoverd. Hierna volgt een hele uitleg over de geschiedenis van de Hammond waar ik onthouden heb dat het eerste uitgekomen exemplaar werd aangekocht door Henry Ford, je weet wel, die van de auto’s en een ander door George Gershwin. To zo ver de geschiedenis en we kregen dan een lang uitgesponnen nummer van Lonnie Smith met veel Hammond natuurlijk. Je weet het wel op voorhand, maar ik kreeg stilaan een Hammond-overdose.

Gelukkig was daar Gisele Jackson om de boel op een ander spoor te brengen. Met haar klok van een stem, gingen we naar een ander level. Blues! En daar zat ik toch wel op te wachten. Met ‘I Wanna Give It To You’ en ‘You Made Your Move To Soon’ had ze alvast onmiddellijk mijn aandacht. Jammer alweer dat de Hammond overheerste en de zang soms verloren ging in dat orgelgeweld. Crivellaro en Cisbani deden ondertussen hun job naar perfectie. Beetje jammer dat Enrico niet een beetje meer op de voorgrond trad.

Met ‘Sometimes I Wonder’ trokken we met de band in de richting van New Orleans, nummer van de hand van Wressnig en afkomstig uit het album “Soul Gumbo”. Hierna gaat het tempo naar beneden maar de zang van Gisele blijft van uitstekende kwaliteit. ‘I Wanna Know’ is smooth en chill en hier levert Enrico een potje stevig gitaarwerk. Gisele sluit haar deeltje af met ‘He’s My Baby’, waarna ons trio het eerste deel van de avond afsluit met een instrumentale swing blues getiteld ‘Southern Fried Chicken’ en eveneens afkomstig uit zijn laatste album.

De pauze werd vooral gebruikt om de innerlijke mens van drank te voorzien en de nodige aankopen te doen aan de “merchstand”, waarna we ons konden opmaken voor het tweede deel.

Zoals te verwachten een blitsstart met veel Hammond maar dan volgt een trage en wel eigenzinnig versie van ‘I Shall Not Be Moved’. Propertjes zou ik zeggen. Het tempo gaat dan weer de hoogte in en deze keer voor een verzoekje en met veel bombarie werd ‘Green Onions’ van Booker T & The MG’s op het publiek losgelaten.

Hierna mocht Gisele de mannen alweer vervoegen voor ‘”Can’t Live My Life Without You’ en met ‘Do What You Wanna Do’ kregen we wat New Orleans funk op ons bord. Mardi Gras time en zelfs met een dikke drumsolo erbovenop. Iedereen uit de bol bij ‘Fever’ dat op de voet werd gevolgd door ‘It’s Your Time’ waar een snuifje Bee Gees werd in verwerkt met ‘Staying Alive’, maar ook ‘Rock Me Amadeus’ en ‘7 Nations Army’. Maar ook een hele lange B3 partij. Voor mij iets te veel van het goede eigenlijk, maar de aanwezigen lustten er wel pap van en gingen met z’n allen uit de bol, dus wie ben ik nietwaar? Bij deze viel dan ook het doek over deze muzikale avond.

Maar gezien het nog geen 23 uur was, je weet wel… Er kwamen dus nog bissers starten met ‘Nasty’, het zoveelste instrumentaal Hammond nummer, waarna Gisele de avond mocht afsluiten met ‘Deep In Love With You’. Daverend applaus van een dankbaar publiek.

Wat mij betreft is dit zeker niet het beste wat ik ooit in de Banana Peel heb gezien. Wressling is een uitstekende muzikant, zo ook Enrico en Eric, maar mij omverblazen hebben ze zeker niet gedaan. Gisele daarentegen wist mij wel te bekoren met haar geweldige vocalen, die jammer genoeg iets te veel werden overstemd door de overheersende Hammond. Maar gezien de reacties van het publiek, zal het waarschijnlijk aan mij liggen.

Het kan niet altijd prijs zijn hé gasten! Volgende afspraak in de Banana Peel is volgende maandag met de komst van Shakura S’Aida, so be there or be square folks!

Cheers!

Marcel