Marquise Knox (US/NL) Blues Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (23-03-2026) reporter: Marcel info band: Marquise Knox info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Hageland Roots & Blues was goed verteerd en gezien ik vorige week wegens omstandigheden het concert van Shakura S’Aida had gemist, had ik wat schade in te halen, dus was het alweer tijd om richting Banana Peel te trekken. Club, die ondertussen de Belgian Blues Award in de categorie “Clubs” had weten binnen te halen en dit in het jaar van hun 60ste verjaardag. Het kan dus niet op.

Vanavond was Marquise Knox te gast. Laatste passage van de man in de Bananen Schil was met het Chicago Bluesfestval in 2023. Het is waarschijnlijk overbodig om erbij te vertellen dat ook dit concert volledig was uitverkocht, maar dat wist u waarschijnlijk al.

De 35-jarige Knox werd geboren in Saint-Louis, Missouri en komt, hoe kan het ook anders, uit een muzikale familie. Heel de familie Knox zette de schouders onder het “project” Marquise, dit met hulp bij de aankoop van de juiste gitaar en de nodige tricks. Zoals hij het zelf verwoordt: “The blues were passed to me throught the blood”. De man beleeft de blues als geen ander, hij is een oude ziel in een jong lichaam.

Vandaag wordt hij bijgestaan door Europese muzikanten, zijnde: Jerome De Vijlder (gitaar), Nikolas Karolewicz (bas) en Darryl Ciggaar (drums). So sit down, relax and let’s enjoy the show!

Een propvolle Banana Peel zat met veel spanning te wachten op de aanvang van dit optreden. Stipt op tijd kwam MC Franky de band aankondigen en werd het startschot gegeven voor een magische avond. Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen.

In tegenstelling met velen werd geopend met een trage blues maar dit was van korte duur want onmiddellijk daarna werd het lekker swingen met ‘Too Many Women’. Als verwacht zat de ambiance er al direct in. Niet vies van een beetje soul mister Knox en we werden bediend met ‘Pouring Water On A Drowning Man’. Thomas Toussaint, Marquise’s tourmanager, werd hierna op het podium geroepen. Zoals de meesten weten, is de man meer dan bedreven in het harmonicawerk en samen met Marquise werd een stevig potje blues geblazen bij het welgekende ‘Hoochee Coochee Man’. Marquise kan dus duidelkijk niet alleen overweg met de gitaar maar ook met de Mississippi saxofoon. De band die hij rond zich heeft verzameld is van uitstekende makelij met een heel strakke ritmesectie. Alles loopt duidelijk op wieltjes.

De band verlaat dan het podium en we krijgen een intimistische moment met onder andere ‘It Hurts Me To’. Dat de man niet vies is om wat show te geven bewees hij bij de laatste song van de eerste set. ‘Bluesman’ werd met veel gevoeld meegezongen door de aanwezigen: “I’m A Good Man, I’m A Poor Man, I’m A Bluesman”. Marquise trok al shoutend de joint in, verliet de de zaak langs de nooduitgang om er uiteindelijk via de hoofdingang terug binnen te komen. Iedereen vond het geweldig en het was meteen ook een schitterend einde van deel één.

Na een wel lange pauze kwam “The Man” terug het podium op, volledig alleen deze keer. Hij installeerde zich met zijn Gibson en zijn slide op een stoel en bracht ons met z’n allen over naar de Mississippi Delta. Schitterende songs zoals ‘Clock On The Wall’, ‘Come On In My Kitchen/Crossroads’ of ‘So Lonesome I Could Cry’ van Hank Williams wat hij naadloos laat overgaan in ‘I Can’t Stop Loving You’ van Don Gibson. Het betere werk dus, maar het optreden kreeg wel behoefte aan een uptempo injectie dacht ik toen. En kijk, ik werd op mijn wenken bediend toen Darryl het podium mee opstapte voor ‘Going To Louisiana’.

Tijd om de hele band terug te roepen om de avond af te sluiten, en dat begon met ‘Don’t Worry About My Mule’ waarna Marquise en zijn kornuiten de avond afsloten zoals in de eerste set, met een heel lang verhaal en op de tonen van ‘Bluesman’.

De mannen dachten er vanaf te zijn maar dat was buiten de waard gerekend, in dit geval de Franky, die naar de ultieme bisser kwam vragen. We kregen die natuurlijk ook met een herhaling van ‘Too Many Women” en met alweer Thomas Toussaint op de harmonica. Entertainer pur-sang Marquise ging alweer op wandel in de kleine joint, iedereen nogmaals begroeten, bezoekje aan de helpers achter de toog en weg was hij. Staande ovatie voor deze uitzonderlijke muzikant en entertainer. Meer dan verdiend mijn gedacht.

Bij deze was het doek gevallen over een, alweer, meer dan kwaliteitsvolle gig. Het was meer dan dik in orde want iedereen ging buiten met een kamerbrede glimlach. Om af te sluiten gebruik ik even de woorden van Marquise Knox himself: ‘If You Don’t Like The Blues, Then You Don’t Like Your Mama!”.

Cheers folks!

Marcel