Dunja Mees (B), Norberto Rodriguez (Cub) & Bert Embrechts (B) Latin Blues, Jazz & Soul Stamineeke Webbekom (25-03-2026) reporter: Freddie info band: Dunja Mees- Norberto Rodriguez - Bert Embrechts info club: Stamineeke Webbekom © Rootsville 2026

Een verrassingsaanval van het 't Stamineeke' met een concert zo gewoon op een woensdagavond en dit was allemaal de fout van all-round bassist Bert Embrechts. Bert had het idee geopperd om met een trio enkele bruine kroegen aan te doen in een bluesy setting. Een Blues die hij zich wist te transformeren richting 'Latin Blues 'n Soul' maar daarvoor moest hij eerst nog opzoek naar een Latingitarist die zowel jazz als blues onder de knie heeft.

Carlos Santana was niet libre esa semana maar op één van Bert's strandvakanties op het zonnige Ibiza leerde hij een zekere Norberto Rodirguez kennen en bij gebrek aan Santana was deze benadigde gitarist er het kortste bij. Nu nog iemand om de vocals in te vullen en die persoon moet zowel Jazz, Soul als Blues meester zijn en zo kwam Bert uit bij niemand minder dan Dunja Mees.

Dit trio was er klaar voor om met een kleine tour langsheen de bruine kroegen ter Lande de hort op te gaan en zo stonden ze dan ook gepland in 't Stamineeke, je weet wel die culturele nederzetting in een banlieue van Diest. De muziekliefhebbers kwamen druppelsgewijs binnen in deze authentieke bruine kroeg niet wetende wat te verwachten. Ondertussen wist ik Bert de setlist te ontfutselen en zag ik dat het met dit trio wel eens straffe kost zou gaan worden.

Ready, set, go! dan maar en dat deden ze met het door jazz geïspireerde 'Sunny' van de hand van 'Bobby Hebb' en dit vanavond gekleed in een Latin jasje. Mooier kan een avond niet beginnen. Bert Embrechts had een collectie basgitaren mee naar Webbekom gebracht met daarbij een mooie en prachtig grooves nalatende 'Fender Conorade Bass II' en by the look of it zal deze ook aanwezig geweest zijn op de parelwitte stranden van Ibiza. Norberto Rodriguez van zijn kant speelde meestal zonder plectrum waarbij je voelde dat de Latin invloeden als gegoten zitten in zijn rifjes. Dunja Mees deed vanavond zowaar alle monden hier openvallen door haar skills van Latin, Blues & Soul. Daarbij liet ze zich niet onbetuigd als percussioniste door het bespelen van een handtrom, handshakers en een Kabassa om er maar een paar te noemen.

Met 'Lay Down Saly' van Eric 'Slowhand' Clapton werden we nog meer ondergedompeld in wat een hemelse avond zou gaan worden en daar tekenden hier deze drie klasbakken voor. Eentje toch alweer uit 1977 and they went low... Ken je die van Mooi, mooier mooist, wel zo ging het hier vanavond ook zeker al wanneer Dunja haar jazz scholing de bovenhand deed nemen op Nina Simone haar 'Don't Let Me Be Misunderstood' en dit alweer uit de roaring sixties. Eentje dat in 1965 nog een revival kende mede door 'The Animals'.

Een donderslag en bliksemschicht kon ons niet uit onze concentratie halen zeker al niet waanneer de begenadigde stem van Dunja ons het jazzy aanvoelende 'Damn You Eyes' van Diva Etta James kwam te brengen. Het enige wat we daarna hoorden was een daverend applaus na het stilvallen van dat huwelijk van bas- en jazzy grooves van Bert en Norberto.

Het meest blues klinkende nummer kwam er dan met 'Everyday I Had The Blues' een bluessong van Pinetop en Milton Sparks uit...jawel 1953, gecoverd door zo vele blues namen maar later in 1995 nog een gigantische chartbuster werd voor de King, B.B. King.

Misschien minder gekend maar daarom niet minder mooi bracht ons trio dan 'Shape Of Your Heart' van Sting waarbij de Latin grooves ons rond de oren vlogen waarna Dunja, Norberto en Bert het wat luchtiger namen door het brengen van 'Hit The Road Jack' van de ons welgekende brother Ray Charles. Om het nog minder sightseeing te houden brachten ze vervolgens op aandringen van Norberto, Stevie Wonder's 'Overjoyed'.

Indrukwekkend is het minst wat je kan zeggen wanneer Dunja laat blijken dat al die jaren op het Conservatorium niet voor niets waren bij het brengen van 'Trouble' en zou dit niet van Elvis geweest zijn? Voor ons als blues liefhebber er eentje dat perfect thuishoort in het 'Tin Pan Alley' archief van de 'Big Apple'.

Even een discussie tussen Bert en Dunja over welk het volgende nummer zou zijn en voor Norberto bleef het allemaal gelijk zolang hij maar de 'Key' zou worden doorgespeeld. De weegschaal sloeg dan toch gelukkig door voor 'Rough Lover' van Aretha Franklin en zo kregen we met z'n allen kiekebisj van de vertolking door Diva Dunja.

Even van de stijl afwijken al hoorde het gebrachte 'Time After Time' van Cyndi Lauper toch ook thuis op deze 'Latin Blues Night' wetende dat Cyndi Lauper in 2010 nog een volledig blues album uitbracht met 'Memphis Blues'.

Voor ons mocht dit concert nog wel een uurtje doorgaan maar het trio moet morgen alweer aan de bak in Zandhoven en dit in café 'Bij Fik'. Afsluitend nog eens alles uit de kast halen met de kaskraker 'Hound Dog' en neeje, niet van Elvis want 'Big Mama Thornton' bracht deze hipshaker al uit in 1952. Tijd dan voor de oh en de ah's met als laatste nummer die 'National Hymne' van Georgia met 'Georgia On My 'Mind' uit 1930 maar door de vertolking van Ray Charles in 1960 dit nummer naar de top van de Billboard zong en zodoende de poorten van deze staat voor hemzelf weer deed openen. WOW!

Dunja had het begrepen om niet naar de 'Green Room' te moeten gaan en dusdanig haar dos compadres ook al vlug naar hun instrumenten deed grijpen. Het bisnummer dus werd 'Working Girl Blues' van Hazel Dickens en yep, ook van country is dit trio niet vies. Heehaw!

Het is allemaal een kwestie van muzieksmaak maar voor mezelf was dit het beste in lange tijd hier in 't Stamineeke' te Webbekom heb mogen horen of om het met de woorden van Etta James te zeggen At Last! of zouden wij nu niet beter zingen van 'We Can't Stop Loving You' en...ja hoor ik was niet alleen met die gedachte! Is getekend, Dunja Mees, Norberto Rodriguez en Bert Embrechts.

fuel for the real bassplayer