Malted Milk (F) Soul - Funk Hnita Jazz Club Heist-op-den-Berg (28-03-2026) reporter: Freddie info organisatie: Hnita Jazz Club info band: Malted Milk © Rootsville 2026

In 2006 waren deze 'Malted Milk' nog de laureaat van de 'Prix de Cognac' tijdens 'Cognac Blues Passions' en dus zagen we de toen deze band op vrijdag 27 juli 2007 voor de eerste keer 'live'. Toen nog met op de affiche dat jaar namen als Isaac Hayes, Big George Brock, Super Chikan, Ruthie Foster, Magic Slim & The Teardrops, Kim Wilson & The Fabulous Tunderbirds, Pura Fé en Mike Sanchez om er maar een paar te noemen. Een festival waarvoor we met Rootsville enkele jaren na elkaar een weekje richting Frankrijk voor uitkozen tot de commercialiteit daar de bovenhand kwam te nemen.

Vanavond staat deze uitstekende band hier gewoon in de 'Hnita Jazz Club' te Heist-op-den-Berg bij het uitbrengen van hun nieuwe album 'Time Out' waarbij de hulp werd ingeroepen van Marco Cinelli (The Cinelli Brothers). Hun muziekstijl bestaat ondertussen bijna volledig uit Soul en Funk en ook dat kunnen we best smaken. 'Malted Milk' naar analogie met een nummer van Robert Johnson bestaat vandaag uit frontman Arnaud Fradin (zang en gitaar), Igor Pichon (basgitaar en co-artistiek directeur), Damien Cornelis (toetsen), Richard Housset (drums/percussie), Eric Chambouleyron (gitaar), Vincent Aubert (trombone) en Vincent Echard (trompet). 'MC' voor de avond is gewoontegetrouw Jan Ursi en de opwarmer van dienst is 'DJ Joris' met zo ook het logische bordje 'Sold Out' aan de deur. So without further ado we give you 'Malted Milk'.

Na een wel zeer funky instrumentaal nummer werden de debatten hier vanavond in de 'Hnita Jazz Club' geopend en voelde het aan dat het een zeer dansbare en 'Funky Night' zou gaan worden. Meteen al bij het brengen van 'Little Bit Of Soul...and Rhythm 'n Blues' waren ook de spotlights hier gericht op de 'Hnita Dancin' Ladies'. Het enige gemis waren de 'Minnie Skirts and Go Go Boots' op het podium van de rhyhtm 'n blues floorfiller uit 1967 gebracht door het Jamaicaanse duo Lloyd and Glenn.

Met 'I am Possible' en 'Superchild' bleef funk hier de bovenhand houden zeker al wanneer de twee Vincent's als 'Horny Horns' door hun explosiviteit de club haast deden ontploffen. '1975' komt dan weer uit hun gelijknamig album uit 2024. Eentje waarbij Funk en Soul worden verenigd en daar kon destijds Prince met zijn '1999' niets tegen inbrengen. 'Time Out' is dan weer de titeltrack van hun nieuwste album dat Arnaud en zijn 'Malted Milk' in hun merchandising hadden meegebracht uit 'La Douce France'.

Meer soul kregen we dan met 'King Without A Crown' waarbij ook Damien zich kon kronen als 'Master of The Black & White Keys' vanavond. Even totaal iets anders wanneer Igor zijn gitaar met de dikke snaren kwam om te wisselen en samen met Arnaud het toch wel soulvolle 'Sweet Baby' kwam te brengen. Nog meer verandering kwam er toen Mr. Malted Milk een akoestische gitaar rond de arm kwam te hangen en het meer intieme 'Illionos Blues' bracht. Een Delta bluesje van 'Skip James' (1902-1969) uit 1931 en zo ook bewees dat de blues bij hem nog steeds aanwezig is en een verademing voor de blues liefhebbers aanwezig.

Nog voor de koffie kregen we terug de volledige band on stage en eindigden ze het eerste gedeelte met 'Easy Baby'. Tijd voor een cool down van die 'Hnita Dancin' Ladies' die nog werden uitgezwaaid met enig jazztalk en een horny trombone.

Ik kon toen ook even bekomen want mede door de lichtman aan de knoppen had ik eerder het gevoel in de 'Studio 54' te zijn dan in de 'Hnita Jazz Club' van Heist-op-den-Berg. De 'Robert' zou nu gezongen hebben van 'It's All Good' en dus konden we zo nadat de 'Go Go Girls' waren afgekoeld beginnen aan 'deel 2'.

Die tweede set werd aangevangen met 'No More Okey Doke' en kan het nog meer funkier dan deze chartbuster uit de 70-ties van die incredible funky 'Meters' uit de 'Big Easy'. Met het soulvolle en ook zeer dansbare 'Trust Me In The Morning' deinden ze verder op die heerlijke soulvibes met 'What A Night' uit het album 'Time Out'.

Een nummer waar ook Marco Cinelli aan meewerkte op het album is dan het meer funkier 'I Feel Numb'. Van datzelfde album was er ook nog 'It's Alright'. Afsluiten deden deze 'Funkmasters' dan met 'Nothing To Lose' en zo kon deze 'Studio 54' in Heist-op-den-Berg bijna de deuren sluiten. Uiteraard is het dankbare applaus goed genoeg voor de obligate bisnummers zoals 'Do What You Must' uit het '1975' album...en nu eerst onder de douche voor het slapen gaan! Oh what A Night, funkier than A mosquito bite!