Jovin Webb (US) Blues Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (04-05-2026) reporter: Marcel info band: Jovin Webb info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Twee weken vakantie zitten erop, tijd dus om mij terug wat bezig te houden met livemuziek. En waar kan ik dat beter doen dan in de Banana Peel? Weg dus richting West-Vlaanderen en de oudste joint van het land.

Vandaag hadden de mannen van de “Bananen Schil” Jovin Webb op bezoek. Voor mij, vorig jaar op SWING, één van de revelaties van het festival, dus keek ik met grote verwachtigen uit naar zijn performance op een clubpodium.

Jovin is geboren en getogen in Louisiana en een man die de invloeden van gospel- en bluesmuziek heeft weten te combineren om een unieke en boeiende stijl te creëren. Op jonge leeftijd werd hij diep geraakt door de muziek die werd gespeeld in de zwarte baptistenkerken van het zuiden, maar het waren zijn eigen levenservaringen die hem tot de blues brachten. Ooit was hij kandidaat in American Idol en wist met zijn versie van ‘Whipping Post’ van The Allman Brothers, de jury voor zich te winnen. In 2024 verscheen zijn album “Drifter” op de heropgestarte Blind Pig records en het was meteen een knaller.

Vandaag mag hij dus zijn kunnen vertonen in de Banana Peel en dat doet hij niet alleen want hij wordt bijgestaan door Colin Taylor Matherne (bas), Timothy Ian Marchand (gitaar), Parke Whipple (keys) en zowaar met Chris Holemans, een Belg aan de drums (long story). So, let the good times roll baby!!

Naar goede gewoonte was de kleine joint zeer goed gevuld en was het wachten tot de man van de avond zijn opwachting zou maken. Stipt op tijd kwam de band de bühne opgestapt waarna ze door MC Luc met veel zwier werden aangekondigd.

‘I’m A Drifter’, song uit zijn debuutalbum, mocht de avond openen, op de voet gevolgd door ‘Save Me’ waar Jovin voor de eerste maal zijn harmonica liet huilen. De man was zeer goed bij stem en kan een leuk stukje Mississippi saxofoon spelen. Tijd voor een covertje en daar werd geput uit het rijke repertoire van Stevie Ray Vaughan met ‘Pride And Joy’ en dat liet Jovin naadloos overgaan in het welgekende ‘Sweet Home Chicago’ en bij deze had Jovin het publiek volledig in zijn zak gestoken.

Op 18 september komt zijn tweede album uit en met ‘Wanna Use Me Up’ mochten wij daar al een stukje van meenemen. Na het knappe ‘Am I Wrong’, wat door mijn buurvrouw duchtig werd meegezongen, nam Jovin tijd om drummer Chris in de bloemetjes te zetten. Zijn eigen drummer kon namelijk niet overkomen gezien zijn paspoort bijna was verlopen. No Panic, want daar kwam Chris, out of te blue, om de band uit de nood te helpen en dat verdiende inderdaad een bloemetje. Klassiekers werden alvast niet vergeten want we kregen een knappe versie van Howlin’ Wolf’s ‘Spoonful’ en met het eigen ‘Dirty South’ en ‘It’s The Hawk’ werd het eerste deel afgesloten. Dat laatste nummer kreeg trouwens een geweldige gospel-intro mee en zette de talenten van de bandleden serieus in de verf. Jovin heeft zich omringd met jonge en talentvolle muzikanten, die de hele avond op hoog niveau hebben gespeeld.

Na de welgekomen pauze met meteen stevig ingezet met ‘My Babe’, song van Little Walter maar geschreven door Willie Dixon en een heel aangepaste versie van BB King’s ‘The Thrill Is Gone’. Tijd om terug eigen werk te brengen en met ‘Pray For Me’ serveerde Jovin er terug eentje uit het nog te verschijnen nieuw album. Met ‘The Hunter’ kregen we een staaltje van Albert King om met ‘Bottom Of The Bottle’ terug te keren naar eigen werk en een song uit zijn eerste album. Time to get funky! ‘Just Kissed My Baby’ van The Meters, was daar dus ideaal voor gemaakt. We kregen een ferm stuk gitaarwerk, schitterende Hammond klanken en een bassolo om duimen en vingers af te likken. Great job!

Goed op dreef ondertussen en er werd vervolgd met ‘Give Me What You Got’, een potje soul met ‘Our Love Is Gone’ om over te schakelen op pure rock ’n roll met ‘Wig On Wrong’ en met als apotheose zijn geweldige versie van ‘Whipping Post’ van The Allman Brothers Band.
Bij deze was ook het doek gevallen op dit schitterend optreden.

Misschien een moeilijke start om in gang te raken maar toen de machine begon te draaien, werkte die op volle toeren. Ik denk dat iedereen meer dan tevreden huiswaarts is gekeerd. Ik alvast wel.
Volgende afspraak in de Banana Peel is op 18 mei met de komst van Sara De Smedt & Nils De Caster en band! So be there or be square!