Duvel Blues Festival Puurs (30-05-2026) reporter: Marcel - Photo: Freddie info bands: PD Martin - DeDe Priest & Johnny Clarck - The Buttshakers - John Németh - Cabana Belgicana info bands: Justina Lee Brown - Dom Martin - Victor Wainwright & The Train info organisatie: Duvel Blues © Rootsville 2026

Af en toe een festival meepikken op een dikke boogscheut van je voordeur, is altijd leuk meegenomen. Daarom kijk ik elk jaar uit naar Duvelblues, festival met fijne muziek in het land waar “Den Duvel” rijpt, dus shtttt…
Dit jaar misschien nog meer dan anders want het programma was van hoge kwaliteit. Alweer 8 bands die zich kwamen voegen bij de honderden die in de jaren de revue waren gepasseerd.

Het terrein was zoals gewoonlijk verdeeld in twee tenten: een kleinere (wat vroeger De Schuur” werd genoemd en nu The Barn) en de grote tent met de Mainstage. Ik was er alweer volledig klaar voor. Laat ik eerst en vooral beginnen met de organisatie proficiat te wensen met hun 30ste verjaardag. Inderdaad een jubileumeditie en dus werd er 30 kaarsjes uitgeblazen. Met z’n allen dus: Hip Hip Hip Hoera!”. Ik zou zeggen doe er nog dertig bij jongens.

Het was alweer pokkenwarm vandaag en aan de ingang verdrongen zich de eerste festivalgangers die bij de eerste 100 wilden zijn om zo al zeker hun gratis Duveltje in ontvangst te kunnen nemen. Feit was, dat we serieus zouden zweten vandaag.

Starten deden we in de grote tent met naar goede gewoonte, een Belgische band, want met PD Martin was een Belgische eerste klasse binnengehaald. PD Martin (aka Piet Vercauteren), geboren in 1984, speelt al gitaar sinds zijn 16de. Hij speelde in allerlei bands, waarbij hij zichzelf onderdompelde in een grote verscheidenheid aan muzikale stijlen. Enkele jaren geleden besliste hij zijn eigen band te starten om zijn zelfgeschreven nummers te spelen als zanger-gitarist. Dus richtte hij deze powerband op met Joris Holderbeke op bas en Rien Gees op drums en met Hein Mandos aan de keys.

Met funk als drijfveer brengen ze soul en blues, puur en beklijvend en altijd goed. Die kwaliteit maakte hen winnaar van de Belgische Blues Challenge. So, let’s go! En deze dagopener was direct een knaller. Met ‘Bartender’ als opening song, gevolgd door ‘Artificial State Of Misery’ of ‘Aint Nobody’s Business’ wist Piet het Duvelse publiek al vroeg op de dag mee te krijgen. Vakmanschap is meesterschap zegt ene bierreclame en bij Piet is dat zeker zo. Mengeling van blues, funk doet wonderen en genieten deden we zeker bij songs als ‘Costa de Sol’, ‘Izabella’ of ‘Overqualified’. Good job boys.

Het zou alweer een hele dag pendelen worden tussen de twee tenten, beetje zoals het liedje van Dr Anders P: “Heen en Weer”. Daar mochten we de eerst act van de dag begroeten, Dede Priest & Johnny Clark ofwel when the USA meets The Netherlands. DeDe Priest, de imposante Texaanse zangeres, heeft haar lotsbestemming in handen gegeven van Johnny Clark. Deze straffe madam laat haar stem buigen, beven en brullen, van bevlogen gospel naar onverdunde blues en terug. Plus ze heeft ook nog eens flink wat gitaarlicks in de polsen en haalt ze voor ons plezier haar viool wel boven. Iets om naar uit te kijken.

Zelf had ik DeDe en Johnny al gezien met hun band maar nog nooit in duetvorm. Ik moet zeggen dat het mij wel beviel. DeDe heeft een zeer goede stem en schakelt zonder problemen van de viool jawel, over naar de gitaar en Johnny is een meester in het slidewerk. Het duo begon met ‘Mudslide’, gevolgd door ‘’In This Lifetime’ en ‘Judgement Day Bells’. Ik kon er wel van genieten hoewel iedereen er wel zijn idee zal over hebben maar pruimen kon ik het zeker en vast.

Alvorens de stage te verlaten mochten we nog genieten van ‘Tender Rain’, ‘Love Train Right Here’ en ‘Lynched At The Crossroad’ als afsluiter. Ik moet er natuurlijk niet bij te zeggen dat we in The Barn ons in de tropen waanden met temperaturen die een mens doet zweten als een rund. Veel vocht verlies dus en de wijze woorden van Frank Deboosere in gedachten tijd voor een …..frisse Spa bruis, jawel!

Op het grote podium maken we ons klaar voor de komst van The Buttshakers. Deze band komt uit Lyon, Frankrijk, hoewel zangeres Ciara Thompson van oorsprong uit Saint-Louis (USA) afkomstig is. Met hun mix van 60s garagerock en “super wet pre-Motown soul” hebben The Buttshakers een behoorlijke reputatie opgebouwd en hadden ze nog lang door kunnen gaan. In plaats daarvan besloten ze een andere route te nemen.

Een creatieve verschuiving, een terugkeer naar soulmuziek die niet alleen maar gebaseerd is op energie. Frontvrouw Ciara Thompson krijgt alle ruimte om terug te keren naar haar gospelroots. The Buttshakers balanceren virtuoos tussen soul, blues en funk. Ik had een donkerbruin vermoeden dat dit wel “zou shaken”. 

Buiten Ciara Thompson bestaat de band uit Sylvain Lorens (gitaar), Jean Joly (bas), Josselin Soutrenon (drums), Simon Girard (trombone) en Leon Ouillon (bariton sax). Dat het ging knallen was alvast een zekerheid en hoe. Met ‘Good Intentions’, ‘Pass You By’ en ‘Never Enough’ kregen we al helse ritmes te verduren. Stilstaan was alvast niet makkelijk en we begonnen nog harder te zweten. De krachtvolle soulstem van Ciara Thompson laat iedereen verstomd staan. De muzikanten zijn van uitstekende kwaliteit en de blazers geven het geheel de nodige warmte en de spoulspirit die de songs nodig hebben, zeker als de trombone vooraan het podium komt soleren, dat knalt.

Met ‘Not In My Name’, een swingend nummer, mocht Ciara een politieke boodschap de tent insturen, een boodschap voor vrede en tegen geweld en de genocide in Gaza. Velen vinden dat niet gepast maar persoonlijk vind ik dat een goed forum om dit te doen. By the way, The Boss doet niks anders. Wat de muziek betreft, iedereen was duidelijk aan het genieten en dat konden ze vanaf ‘Hear me, ‘Lessons In Love en ‘Keep On Pushing’, tot aan de laatste noot bij ‘What You Say’. Het was feest in de tent, ja ja ja feest in de tent!!! 

Victor Wainwright zouden we tweemaal kunnen bewonderen vandaag en de eerste keer in de kleine tent. Victor werd geboren in 1981 in Savannah, Georgia. Deze imposante boogiewoogie pianist, zanger en songwriter is al tijd goed voor een portie ambiance. Nu alleen op het kleine podium, was ik benieuw wat het resultaat zou zijn. Eerlijk gezegd wa k na zijn korte set niet echt overdonderd en nog minder onder de indruk.

Het begon met een heeeeel lang verhaal over houthakkers en houthakkerskampen, een parlando dat uitmondde in de geschiedenis van de boogiewoogie piano tot hij uiteindelijk eentje van Otis Spann de tent instuurde met ‘It Must Have Been The Devil’. Toegegeven, de man is een uitstekende pianist maar na enkele nummers begint het een beetje vervelend te worden. Hij bracht ons wel naar New Orleans met ‘Hey Pretty Mama’ met een zangstonde samen met het publiek die hij wel in zijn achterzak stak bij ‘Rockin' Pneumonia And The Boogie Woogie Flu’ van Johnny Rivers, maar persoonlijk was ik niet echt enthousiast. Dan maar over richting Mainstage.

Al vroeg op de avond kwam de eerste grote naam er al aan, en hoe. Met John Nemèth kregen we al een serieuze topper voorgeschoteld. Men had daar in Puurs zijn best gedaan om deze grote vis naar België te halen.

Nemeth werd geboren in 1975 in Boise, Idaho maar opereert momenteel vanuit Memphis. De man is wat ze noemen een virtuoos op de Mississippi saxofoon in wist zich in de jaren verschillende muziekprijzen toe te eigenen. Bij deze Amerikaan zijn soul én blues als twee communicerende vaten. In zijn liveshow bespeelt hij alle facetten van de blues en overgiet alles met een warme soulvolle saus. Hij is een klasbak in het genre en wordt bijgestaan door Frabrice Bessouat aan de drums, Antoine Escalier op bas en zowaar Sean “Mack” McDonald op gitaar. Van een verrassing gesproken.

John, in een blauwe overall dat wat deed denken aan DDT Oké Cars, je weet weer “Zalt gaan ja?”, vloog er van in het begin stevig in met ‘Deprivin A Love’ en ‘Maybe The Last Time’ om in hetzelfde tempo te vervolgen met ‘I’m A Country Boy’ en het geweldige ‘Elbows On The Wheel’…wow, dit kon al tellen. Grote rol werd wel weggelegd van Sean 'MacK' McDonald en zijn puik gitaarwerk, misschien net iets te veel dacht ik soms.

De tent stond al stevig op stelten. Weinig tijd om het tempo naar beneden te halen want met ‘Come And Take It’ en ‘Shake You Hips’ bleef het ritme hoog. John is niet enkel de blues machtig want van soul heeft hij ook heel wat pap gegeten, soul gebracht met een hoop feeling. Dit was van uitzonderlijke kwaliteit. John’s set was heel uitgebalanceerd met veel afwisseling in de songs en de band is een geoliede machine. Heel sterk en ze trokken richting einde met ‘Angel Baby’ en ‘Feeling Freaky’. Iedereen gelukkig en alvast een hoogtepunt van de dag.

In The Barn zouden we de crème de la crème van de Belgische muziek voorgeschoteld krijgen met Cabana Belgicana. Roland Van Campenhout, de peetvader van de Belgische blues, brengt heel wat goed volk mee naar Puurs, waaronder enkele leden uit The Broken Circle Breakdown. Van Americana naar country en terug, dit wordt een belevenis!

Het is trouwens niet alleen Roland dat de boel doet draaien, maar eerder de andere leden van de band zoals het duo Sara De Smedt (Piano, bas en zang) & Nils De Caster (alles wat met snaren te maken heeft), die ik onlangs nog een schitterend concert zag geven in de Banana Peel. Of nog Johan Heldenbergh (zang en gitaar), Bart Vervaeck (Gitaar en lapsteel), HT Roberts (bas) en David Broerders (drums). Ik twijfelde er niet aan dat dit er “boenk op” ging zijn.

Met nummers als 'Someday When This Life Is Over' van Nils de Caster en Sara de Smedt worden de debatten hierop geopend. Een nummer dat ook is terug te vinden op het album 'It Takes a Believer' (2020). Met Roland van Campenhout mag uiteraard de blues met Lonnie Johnson niet worden vergeten en krijgen we dus ook 'Jelly Roll Baker’ gevolgd door twee songs gezongen door Nils met ‘Meet Me In The Morning’ en ‘Changes’. Met ‘St James Infirmary’ en ‘Long Black Veil’ mocht Roland terug een duit in het zakje doen en Johan mocht zich uitleven bij ‘Seven Miles’.

Sara werd natuurlijk niet vergeten en ze nam ‘Brighter Coins’ en ‘900 Miles’ voor haar rekening. Dit was allemaal het betere werk, geloof mij vrij. Als ik eerlijk mag zijn, dan mocht dit voor mijn part op het hoofdpodium staan. Muzikaal was dit van excellente kwaliteit. Wat een talent stond daar op het podium bijeen geperst. Met ‘Butterfly’ en ‘Copperhead Road’ werd dit schitterend optreden afgesloten, velen hadden waarschijnlijk niets gemerkt van de stevig hagelbui en de daaropvolgende plensbui. Dit was zo goed, niet te doen mannekes. Voor mij HET optreden van de dag en niet te vergeten: “C’est du Belge”!

We maken even een sprong naar Afrika, waar Justina Lee Brown het grote podium zou inpalmen. Justina werd geboren in 1984 in Lagos, Nigeria. Bij haar vind je een mix van Afro funk, blues, soul, rock en jazz. Voor elk wat wils dus. In 2019 won ze de Blues Challenge in Zwitserland en haalde ze het jaar nadien de halve finale in Memphis. Haar optreden wordt dus een wel heel pittige cocktail. In haar band vinden we David Stauffacher op percussie, Carlo Menet op gitaar, Lou Luiz Cruz aan de bas.

We kregen meteen Afrikaanse vibes want Justina is teruggekeerd naar haar roots met haar nieuwe album “Echoes Of Home”, en daar kregen we een serieuze greep van te horen vandaag. Dit was al te horen bij het uitstekende openingsnummer ‘Aramide’. Hoog ritme en de zuiderse sfeer zat er goed in ook met ‘On My Way’ en ‘No Time’.

Uitstekende band met een dikke pluim voor percussionist David. Verder met ‘Dariji’ en ‘Shege’. Het enige wat ontbrak om verder in de sfeer te raken was een cocktail met bruine rhum, een BBQ en wat Hula Hula Girls. Enfin back to reality met een klein dipje in de set vond ik bij ‘Mr Bizi Bizi’ maar richting einde set ging het alweer beter met ‘Biliki’ en ‘Baby Tomato’ dat afsloot met een stevige Afro beat. Je hebt voor of tegen, maar ik vond dit best lekker swingen.

Terug naar The Barn voor het laatste optreden daar van deze dag. De eer om hier de avond af te sluiten was weggelegd voor Dom Martin. Martin is een in Belfast geboren, meermaals bekroonde artiest, die door velen wordt ingehaald als de enig echte opvolger van de legendarische Ierse gitarist en singer-songwriter Rory Gallagher. In 2019 betrad hij de muziekscene met zijn unieke gitaarstijl en stem, waarmee hij zijn publiek overal boeit, zowel solo als met zijn trio. Met zijn band vind ik hem echter niet zo geweldig maar solo is de man wel top.

Het was dus uitkijken naar het eindresultaat. En of het top was jongens. Te zeggen dat de man autodidact is maar wat hij uit zijn akoestische gitaar weet te persen is fenomenaal. Mooie stem, geweldig fingerpicking werk, kortom: de max. Het was meteen al raak met de John Martin cover ‘Discover The Lover’. De man brengt niet alleen covers maar ook een pak eigen nummers. Zo kregen we er eentje mee dat pas geschreven was en nog niet op plaat werd uitgebracht maar ook het heel mooie ‘Easy Way Out’ was niet te versmaden. Heel knap was ook zijn versie van John Prine’s ‘Souvenirs’. Dit was een rustig en zeer intimistisch concert. Ik heb er volledig van genoten.

Ondertussen waren we al aan de laatste band van de avond toe, en daar was Victor Wainwright terug nu in het gezelschap van zijn band The Train. Hopelijk had iedereen nog genoeg energie voor een stevige portie honky-tonk en rauwe boogie, want swingen zou het zeker en vast. In de band vinden we Billy Dean aan de drums, Terrence Grayson op bas, Pat Harrington op gitaar en twee originele leden van Roomful of Blues in de blazerssectie met Doug Woolverton (trompet) en Mark Earley (sax).

Ik had wel al vastgesteld dat er redelijk wat volk was weggegaan maar dat mocht voor de vele blijvers alvast de pret niet bederven.

Na een aankondiging die zo uit een luidspreker van Antwerpen Centraal, Brussel-Zuid of Gent-St.Pieters kon komen, ah ja The Train weet je wel, werd Victor met veel bombarie aangekondigd en werd een feestje in gang gestoken New Orleans style. Het begon allemaal goed met een mix van ‘Hey Bo Diddley’ en ‘Who Do You Love’. We kregen hierbij een knallende gitaarsolo, wel iets te lang naar mijn bescheiden mening maar soit. Maar ook het nummer zelf werd heel lang uitgerekt, wat het geheel wat rommelig liet klinken.

De band beschikt wel over een meer dan stevige ritmesectie en een koppel uitstekende blazers. Swingen deed het alvast met onder andere ‘Shake Your Tailfeather’ van Ray Charles met een hoofdrol voor trompet en sax. Maar zoals ik al placht te zeggen, klonk het , voor mij althans, ietwat rommelig en er zat niet veel lijn in. Ik had het wat anders verwacht en was ietwat ontgoocheld, maar soit, slecht was het zeker niet want de muzikanten waren uitstekend.

Uiteindelijk begon de vermoeidheid toe te slaan. Een mens is geen 20 meer natuurlijk, dus besloot ik richting de bedstee te rijden.

Wat mij persoonlijk betreft, vond ik deze 30ste editie meer dan geslaagd. Heel goede dingen gezien en gehoord en ik werd niet veel ontgoocheld. Dus chapeau aan de organisatie. Voor de rest alweer een puike organisatie, tijdschema dat meer dan goed werd gerespecteerd, mooi weer, lekker koude Duvel en fijne muziek, dus wat kan een mens zich meer wensen? Ik zou zeggen: “Tot noste jaor” zoals ze bij ons zeggen en voor de die hards, tot volgende week op GOEZOT.

Cheers folks!

Marcel

De 'MC'

PD Martin Band

DeDe Priest & Johnny Clark

The Buttshakers

Victor Wainwright (Solo)

John Nèmeth

Cabana Belgicana

Justina Lee Brown

Dom Martin

Victor Wainwright & The Train