Goezot Festival #22 (zondag) Steven Troch - Nick & Dusty - The Domestic Bumblebees - T-99 - Cavana -Nikki Hill - Daan - Zac Schulze Gang Zweepes Ven Oud Turnhout (07-06-2026) reporters: Mercel & Freddie info organisatie: Goezot © Rootsville 2026

Een goede nachtrust en een stevig ontbijt doen wonderen. Ik was volledig klaar voor de tweede dag van deze Goezot-editie waar alweer een pak bands hun opwachting zouden maken. Bij deze trouwens nog een dikke merci aan Inge & Marc van B&B Ikigai voor de gastvrijheid. Tot volgend jaar zou ik dus zeggen. Op dus naar het festivalterrein.

Vandaag werd onmiddellijk aan het hoofdpodium gestart. Terug van weggeweest, enfin voor mij toch want het was een hele tijd geleden dat ik ze nog aan het werk zag, krijgen we de Steven Troch Band voorgeschoteld. Nog zo’n band die eigenlijk niet hoeft te worden aangekondigd. Steven en zijn kornuiten zijn ondertussen meer dan een vaste waarde in onze blues scene.

Deze band hoeft echt niet aan het grote blues publiek te worden voorgesteld, want ze hebben heel Europa als doorkruist om iedereen te besmetten met het blues virus. Dat is wat anders dan het coronavirus. Ondertussen heeft de band al wat veranderingen meegemaakt en vinden we naast Steven zelf en ouwe getrouwe Liesbeth Sprangers aan basgitaar, gitaarslinger Matt T.Mahoney en aan de drums Dennis De Gier. Dat het ging swingen was hierbij een zekerheid.

Met ‘Double Down’ en ‘So Much To Do’ ging de band van start. Easy peasy en ideaal om de dag te starten. Kwalitatief alweer heel sterk, maar van Steven en zijn cornuiten had je niet anders verwacht natuurlijk en we moesten niet te lang wachten alvorens de stevige gitaarlicks van Matt T. over ons te krijgen. Verder met ‘Slow’, ‘The Mountain’ en ‘Loose Your Head’.

Er was nog niet veel volk aanwezig maar die er wel waren konden alvast genieten van het puike werk van Steven op de harmonica en ook de ritmesectie met roffelaar Dennis De Gier en Liestbeth Sprangers wisten elkaar perfect aan te vullen. Met ‘Buckriders’ en ‘Mister Jones’ nam het viertal afscheid van de aanwezige Goezotters. Heel knap begin van de dag en laat mij er nog bij zeggen dat alle songs van de hand zijn van Steven. Chapeau!

Over naar de Swamp Stage waar het duo Nick & Dusty het van Steven & co zouden overnemen. Nick Croes en Dusty Ciggaar ontmoetten elkaar als jonge jongens bij de band van hun vaders, waar hun liefde voor Amerikaanse rootsmuziek ontstond, want ze groeiden op tussen blues, country, swing en soul. Na jaren hun eigen weg te hebben gevolgd, kwamen ze weer samen in de band MINKO, waarmee ze onlangs hun debuutalbum uitbrachten.

Daarnaast treden ze ook op als duo, waarin de gitaar centraal staat. Samen brengen ze een mix van eigen songs en een ode aan hun muzikale helden. Het duo was niet alleen gekomen want broer Darryl mocht het drumstel bemannen en aan de upright bass troffen we Bill Mookhoek aan.

Ik had eigenlijk geen idee van wat ik mocht verwachten maar na het horen van ‘Alexandria’ en ‘Monk’ wist ik het wel. Iedereen versteld van de instrumentale kwaliteiten van Nick en Dusty. Van het beter gitaar werk stevig ondersteund door drum en bas. Het viertal zou twee sets afleggen in de kleine tent, allemaal instrumentaaltjes met een mix van eigen werk en stukken van hun favoriete muzikanten. Het geheel klonk smooth en jazzy en ideaal voor een warme zomerse dag. ‘Rumba’, ‘Moonlight’ en ‘Hoi-An’ (das een stad in Vietnam) besloten het eerste deel.

In het tweede deel gingen ze op hetzelfde élan verder. Het gitaarwerk bleef fenomenaal zeker met nummers als ‘Consuela’, ‘Pancho’ of ‘Two Bones’, maar hun afsluiter ‘Albatros’ was om vingers en duimen af te likken.

Voor de volgden act trekken we naar Zweden want op het hoofdpodium staan The Domestic Bumblebees geprogrammeerd.

Deze Zweedse rakkers uit Stockholm spelen stevige rock’n roll en rockabilly. Redelijk explosief en met veel energie. Het trio bestaat uit Daniel Kordelius (zang en gitaar), Johan Svensson (drums) en Tobias Einestad (bas). Speciaal voor deze tournée zijn ze ook vergezeld van pianist Boppin’ Steve.

Hier zou uit een ander vatje worden getapt en met ‘Hey Baby, It’s Me Again’ en ‘Come Along’ werd onmiddellijk het gaspedaal ingetrapt en gingen we van 0 naar 100 in 2 seconden. Jawadde mijn jongen! Een stevige portie rock ’n roll, blues en boogie vol met passie en vuur aan de man gebracht. Met ‘Good Time Blues’ kregen we een boogie op speed waarna Clark Kenis de band vervoegde om de uprightbas ter hand te nemen en Tobias de gitaar omgordde.

En dan werd een vettige slideversie van Hound Dog Taylor’s ‘Give Me Back My Wig’ de weide ingeslingerd. Dit was topentertainment. Er raasde een muzikale tornado over het festivalterrein van Goezot en dat had niets te maken met klimaatverandering. Boppin’ Steve nam dan plaats achter de keys en liet al meteen zijn vingers over de black & whites vliegen bij ‘Stop For Crying’.

Back in time met ‘Drinking Wine Spo Dee O Dee’ van Jerry Lee Lewis en een knaller van formaat met ‘I’m Ready’ (I’m willing and I’m able to rock ’n roll’ again) van Fats Domino en daterend uit 1959. Kortom het werd een dikke party met deze “Zweedse Hommels”. Voor mij een ware ontdekking en iets waar je blij van wordt mijn gedacht en hoe!

We blijven in het genre, met een, voor mij dan toch, bekendere band en dat zijn de Nederlandse jongens van T-99.

Het alternatieve rootsrocktrio T-99 (Amsterdam, Nederland) behoort al 26 jaar tot de top van de Europese rootsscene. Met hun eclectische mix van rock-'n-roll, blues, country, surf en soul hebben ze sinds 1999 door heel Europa getourd.

T-99 bestaat uit drie wilde bohemienfiguren die op vintage instrumenten spelen met enorme energie, geweldige muzikaliteit en een hoge dosis passie, waardoor een unieke mix van muziekstijlen ontstaat die alleen kan worden omschreven als 'dat T-99-geluid' (stel je Dr. John eens voor die jamt met Los Lobos in een volle zweterige garage net buiten Austin, Texas). Het beloofde alvast heel veel goeds. Het trio bestaat nog steeds uit Mischa den Haring (zang en gitaar), Martin de Ruiter (zang en drums) en Donné la Fontaine (up right bass en ritme gitaar). So let’s go party folks !

Het werd een stevige en potige set startend met ‘Cold Rolled’ en ‘Hungry Wolf’. In het publiek konden wij ook Walter Broes van The Seatsniffers spotten. Mischa liet alweer zijn immens talent als gitarist bewonderen en met Martrin hadden we een drummer die er vol voor ging en wel eigenaar is van een stem met een speciaal timbre. Songs als ‘Shake It’ of ‘Bugaloo’ werden nog ons deel, maar ondanks dit trio heel sterk is was het toch moeilijk om de prestatie van de Bumblebees te evenaren.

Voor Belgisch werk dienden we ons terug te verplaatsen naar de Swamp Stage voorde komst van Cavanna. Nooit van gehoord

Blijkbaar heeft deze band uit de Antwerpse Kempen 15 jaar stilgelegen en komen ze nu terug de boel opvrolijken met stevige funk en soul. Nou moe! De band speelt deze muziek als waren we in de zestiger en zeventiger jaren: strak, sexy en met een stevige groove. Hun inspiratie halen ze bij Sharon Jones and The Dap-Kings, Ryan Shaw of Etta James.

De band bestaat uit: Hanne Smets (zang), Kim Van Bourgoeniën (bass), Pieter Wuyts (drums), Koen Geudens (keys) en Pieter Van Ballaer (guitar). Echt iets voor de funkliefhebbers en blijkbaar waren die aanwezig in de tent alsook een pak supporters van de band toen na de instrumentale opener (Starsky & Hutch), Hanne haar keelgat openzette bij ‘Got To Be The Way It Is’. Dat madammeke heeft wel een stevig paar stembanden moet ik zetten.

De band zette een fijne groove op aangepast aan de zang van deze frontvrouw en we kregen dingen als ’99 Pounds’, ‘Cold Sweat’ en ‘Do The 45’. Het betere werk en dat vond het enthousiaste publiek ook. En dat mochten ze na de komst van Nikki Hill nog eens overdoen zonder kwaliteit te verliezen met ‘Funky Miracle’, Charlie Love’ of ‘Sunshine Of Your Love’. Kortom, de fans hadden gesmuld.

Back to the Main Stage voor bekender volk, zijnde de geweldige Nikki Hill. In 2019 had ik deee dame al een passage zien maken op Goezot (toen nog in ’t Hofken) en vorig jaar speelde ze de boel nog plat op Hookrock.

Nikki is afkomstig uit Durham, North Carolina, maar verblijft met haar man en gitarist Matt Hill in St. Louis, Missouri. Een Amerikaanse krant schreef ooit: “If Tina Turner and Little Richard had a daughter and raised her with the help of uncles James Brown and Chuck Berry, she’d be like Nikki Hill.” En inderdaad, ze heeft het allemaal in zich: rockabilly shouts, southern blues, soul, rebel punk, kortom alles wat ROCKT!

Haar optredens barsten van de energie. Haar laatste studioalbum “Feline Roots” dateert wel al van 2018 maar is één brok energie en in 2020 bracht ze een liveplaat uit getiteld “Live At The Wild West Saloon” Een klein madammeke maar met oh zo veel pit en vuur in haar lijf. Bij haar een band die het volle pond zal geven met de onnavolgbare Laura Chavez en echtgenoot Matt Hill op gitaar, Nick Gaitan aan de bas en Marty Dodson aan de drums. Let’s rock folks !

Geen half werk bij Nikki en vanaf de eerste gitaarlicks van Laura Chavez gaf ze op de tonen van ‘I’m On The Look Out’ het volle pond. Idem dito bij ‘Don’t Be The Sucker’. En na de gevleugelde woorden: “My name is Nikki Hill and we’re gonna play some rock’n rol stuff’, slingerde ze zonder verpinken ‘It’s Not Discreet’ de weide in. Haar band is een goed gevorm en solide geheel met een heel stevige en strakke ritmesectie, waarbij Marty roffelt als een bezetene. En twee gitaristen die kwistig met gitaarlicks rondstrooien en waarbij Laura Chavez, wel gewoon zichzelf is, zoals altijd.

Nikki die springt in het rond als een Duracell konijn, waarbij ik mij afvraag waar ze die energie vandaan blijft halen. De band blijft van jetje geven met ‘I Know’ uit haar album “Here Is Nikki” uit 2013, ‘Don’t Talk To Me’ uit “Feline Roots” daterend uit 2018, ‘Holler Out Loud’, ‘Get Down, Crawl’ om uiteindelijk af te sluiten met ‘Struttin’, wat ze noemen “high-energy r&b”. Dit was de tweede tornado van de dag en wat voor één. Iedereen werd knock out achtergelaten. Morgen zie ik ze terug in de Banana peel, benieuwd wat het daar zal geven.

Een Belgische grootheid om te vervolgen en dat zal niet simpel zijn voor Daan om na Nikki Hill zijn ding te doen.

Daan ofte Daniel Stuyven werd geboren in 1969 in Leuven en haalde ooit de finale van Humo’s Rock Rally met Citizen Kane. Haalde ooit een kleine hit met ‘Gasoline On Fire’ maar brak goed door met Dead Man Ray. In 1999 startte hij voor het eerst onder de naam “DAAN” met de cd “Profools”. Later volgden nog klappers als “Bridge Burner”, “Victory” of “Manhay”. Ondertussen heeft hij aal 18 cd’s achter zijn naam staan. Tegenwoordig bestaat zijn liveband uit: Geoffrey Burton (gitaar), Ewen Vernal (bas), Isolde Lasoen (drums), Jeroen Swinnen (synthesizer).

In het begin was ik een beetje sceptisch, maar ik versta wel dat zo’n naam volk trekt en dat is belangrijk voor de organisatie. Maar na de geweldige intro ‘Western’ dat begon met banjogetokkel en Daan de eerste noten startte van ‘Drunk’ werd ik meteen van de sokken geblazen. Ongelofelijk wat een energie er van dat podium afkwam. Zonder verpinken verder met ‘Everglades’, de hits ‘Ikon’ en ‘Exes’. Het publiek, waar ik trouwens Erik Van Looy had gespot, verdrong zich voor het podium en genoot zichtbaar van het gebeuren. De band was van uitzonderlijke kwaliteit. Allemaal topmuzikanten, Isolde Lasoen op kop, die waarschijnlijk de meest gefotografeerde drummer was het het hele festival. Begrijpelijk want het oog wil ook wat nietwaar?

Mag er een covertje bij zijn? Maar natuurlijk dadde en met ‘This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us’ van de gebroeders Ron en Russell Mael oftewel The Sparks werden we terug gekatapulteerd naar de zeventiger jaren. Memories! Het niveau bleef heel hoog met ‘Chemical’, ‘Work’ of ‘The Player’ en er kon zelfs een duetje af met Isolde. Verder ging iedereen uit de bol met ‘Victory’ en ‘Housewife’. Dit was gewoon outstanding! Meer woorden zijn daar niet voor nodig.

Deze editie van Goezot werd afgesloten in de kleine tent met de komst van Zac Schulze Gang. Ik zou willen zeggen alweer, want sinds vorig jaar kan je nergens heen gaan of ze staan wel op één of ander festival. Van overdaad gesproken. Trouwens vorig jaar waren ze hier ook al te gast. De eerste keer dat ik de mannen aan het werk zag was ik redelijk overdonderd maar ondertussen heb ik het wel gehad. Mocht er hier iemand zijn die ze nog niet heeft gezien, bij deze…

De band werd in 2020 opgericht in Gillingham (UK). Dit powertrio bestaat uit frontman Zac Schulze (gitarist en zanger), zijn broer Ben Schulze (drummer) en Ant Gunnarsson (bas) en samen creëren een mix van blues en vooral potige rock. Hun muziek is doordrenkt van liefde voor 20e-eeuwse artiesten, wat resulteert in vlammende, opgewerkte bluesrock. Echt iets voor de liefhebbers van het zwaardere werk en die zullen wel aan hun trekken zijn gekomen, maar ik heb dit allemaal niet afgewacht en dacht “Heer, laat deze beker aan mij voorbijgaan”. Het was een lang weekend geweest dus tijd om kilometers te malen richting “De Vloanders”.

Eigenlijk is alles al gezegd en geschreven. Dit was alweer een goede editie van Goezot. Goede mix van stijlen en ik heb een paar mooie ontdekkingen gedaan, dus bij deze een dikke merci aan de organisatie. Alles verliep op wieltjes en het tijdschema werd strak aangehouden en dat vind je niet veel. Dus merci, merci, merci. Dikke pluim ook aan al de medewerkers. Supervriendelijk en behulpzaam. Maar vooral aan de dames van de keuken voor het lekkere eten en aan de dame van de bar in “den backstage” voor haar vriendelijkheid en behulpzaamheid. Goezot Rocks!

Cheers folks!

Marcel

Met dank aan de crew van Goezot en Ine voor de goede service