Nikki Hill (US) Blues - Rock Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (08-06-2026) reporter: Marcel info band: Nikki Hill info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Het zijn drukke tijden. Net een stevig muzikaal weekend achter de kiezen met GOEZOT en nu al terug de hort op voor de volgende gig in de Banana Peel. Het zou daar alvast stevig aan toegaan want vandaag kregen ze daar Nikki Hill op bezoek. Ik had haar net een zeer energieke show weten geven op Goezot, benieuwd dus wat ze er daar zou van bakken in Ruiselede.

Nikki zit echt niet stil op een podium maar in de Bananen Schil zal ze toch iets minder springveer moeten zijn.

Nikki is afkomstig uit Durham, North Carolina, maar verblijft met haar man en gitarist Matt Hill in St. Louis, Missouri. Een Amerikaanse krant schreef ooit: “If Tina Turner and Little Richard had a daughter and raised her with the help of uncles James Brown and Chuck Berry, she’d be like Nikki Hill.” En inderdaad, ze heeft het allemaal in zich: rockabilly shouts, southern blues, soul, rebel punk, kortom alles wat ROCKT! Haar optredens barsten van de energie. Een klein madammeke maar met oh zo veel pit en vuur in haar lijf. Bij haar een band die het volle pond zal geven met de onnavolgbare Laura Chavez en echtgenoot Matt Hill op gitaar, Nick Gaitan aan de bas en Marty Dodson aan de drums. So let’s party baby!

De zestigjarige joint was alweer uitverkocht voor dit concert, dus het was voor velen drummen om de beste plaatsen te bezetten. Precies op tijd mocht MC Franky de band aankondigen, waarna de band al onmiddellijk de gashendel opentrok met ‘I’m On The Lookout’ en ‘Don’t Be The Sucker’. Het viel al op dat het geluid een pak beter zat dan tijdens hun doortocht op Goezot. Niet zo luid en op een goed niveau. Dat was alvast een stevig pluspunt.

Naar goede gewoonte kan Nikki moeilijk stilstaan en gaat van links naar rechts op het podium. Eén brok dynamiet die meid, ongelofelijk. Weinig tijd om iets anders te zeggen dan ‘Are you feeling allright”, waarop het publiek massaal positief antwoord en de band verder ging met ‘I’m Not Discreet’ en ‘Strapped To The Beat’. De band staat scherp en je ziet dat ze er veel zin in hebben. Het stevig gitaarwerk van Laura Chavez en Matt Hill wordt gecombineerd met het zeer strak drumwerk van Marty Dodson, ondersteund door puik baswerk van Nick Gaitan. Dit is een zeer geoliede machine.

Met ‘I Know’ dat we ook kennen als popcorn oldie van Barbara George en ‘Break Away’ van Irma Thomas maakten we een sprong naar meer R&B, waarna de Nikki Hill trein verder dendert op topsnelheid met ‘Treat Me Right, Fooled Me Twice’, ‘Can’t Love You Back’, ‘Don’t Talk’ of ‘Tell The Next World’. Kan het nog sneller? Natuurlijk want we werden getrakteerd op een ontzetten snelle versie van ‘Travellin’ Band’ van CCR, schitterend! Bij deze waren we bijna aan het einde van het eerste deel maar eerst nog het stevige ‘Number 9 Train’. Hierna waren de aanwezigen toe aan een kleine adempauze. Nikki maakte daarvan gebruik om wat “merch” aan de man te brengen en zo te zien draaide haar winkel op volle toeren.

Na de pauze werd op dezelfde snelheid verder gespeeld, geen tijd om zich rustig in te werken want daar was al ‘Ask Yourself’ op de voet gevolgd door ‘Holler Out Loud’. Heel de avond werd gevuld met blues, een beetje soul, een snuifje gospel maar vooral veel rock ’n roll. Rock dus zoals bij ‘Heavy Hearts, Hard Fists’, ‘Hate Me’ of ‘I’ve Got A Man’. Alles klopte als een zwerende vinger.

Zin in een reisje naar New Orleans? Bah ja en met ‘Down In New Orleans’ werden we op onze wenken bediend. Dit werd een geweldige sing-a-long met een publiek dat al van in de eerste set duidelijk mee was en die Nikki zonder moeite in haar achterzak had gestoken. We waren er nog ver niet want met ‘Let Me Tell You ‘bout LUV’, bracht Nikki ons een bluesy rocker waarna ze ons meenam naar Texas voor ‘She’s About A Mover’ van Doug Sham.  Ondertussen vloog de tijd voorbij en zagen we de klok van elven dichterbij komen.

Tijd voor de band om het gaspedaal nog wat dieper in te drukken voor een fenomenale ‘My Oh My’, een stevige een aanstekelijke rocker dat duchtig door de aanwezigen werd meegebruld. Dit was een perfect einde van de avond. Enfin, dat dacht de band toch tot dat Franky kwam vertellen dat het nog geen elf uur was en dan weet je het wel. Er zat nog genoeg in de tank om iedereen te danken met ‘Struttin’, een knaller van formaat.

Bij deze was het laatste stof uit de muren gespeeld. Staande ovatie voor Nikki en band en dat was meer dan verdiend. Nikki was er blijkbaar van aangedaan. Tornado Nikki was gepasseerd en had duidelijk haar sporen achtergelaten. Dit optreden was er weer eentje om in te kaderen. Duidelijk next level in vergelijking bij dat op Goezot.

Voila mannekes, het volgende optreden is op 22 juni met de komst van Sugaray Rayford, maar jammer genoeg is de boel alweer uitverkocht. Ah ja, het leven is aan de rappe!!

Cheers.

Marcel