Hideway XXL (B) - Trenchcoat (NL) Fonnefeesten Lokeren (09-08-2026) reporter: Marcel info band: Hideaway - Trenchcoat info organisatie: Fonnefeesten © Rootsville 2026

Hoewel ze al een ruime week aan de gang zijn, vond ik dit jaar niet echt mijn gading op deze Fonnefeesten. Moest eigenlijk wachten tot de laatste dag om mij richting Lokeren te begeven.

Een week lang feest en muziek en dit volledig gratis, terwijl iets verder de groter broer, de Lokerse Feesten, aan de gang zijn, je moet het maar doen. En toch slaagt de organistatie er in om elk jaar voor elk wat wils een programma in elkaar te boksen en het volk naar hun feesten te lokken. Niet enkel de muziek trekt de mensen aan maar ook de prachtige locatie, het geweldig ingericht festivalterrein, de vele speciale biertjes welke je nog in een echt glas geserveerd krijgt en last but not least de overheerlijke Lokerse paardenworsten. Alleen daarvoor zou je naar daar trekken.

Op deze laatste dag stonden er toch nog twee bands die ik aan het werk wilde zien, te beginnen met onze vrienden van Hideaway.

Vandaag zouden ze alweer aantreden in hun XXL-versie. Ik denk dat iedereen die wat interesse heeft in Belgische muziek deze band wel kent. Bijna 40 jaar zijn ze al bezig, eerst met 4, dan uitgebreid tot zes leden en thans “on the road” in een XXL-versie met 8 muzikanten. Altijd goed voor een feestje als je deze mannen aan het werkt ziet en vooral hoort. De band bestaat nog steeds uit Raplh Bonte (gitaar en zang), Jean-Marie Herman (gitaar), Johan Guidée (drums), Eric Vandekerckhove (bas), Geeraard De Groote (sax) en Patrick Cuyvers (toetsen).

Twee blazers zijn ondertussen de band komen versterken en niet van de minste met Dominiek Dedecker op trombone en een trompetist wiens naam ik jullie jammer genoeg schuldig moet blijven. Met zo’n bezetting moet het wel een knaller van een optreden worden. Ik had de band in ongeveer dezelfde formatie al aan het werk kunnen zien op het More Blues Festival en in de Banana Peel en daar hadden ze iedereen van de sokken geblazen. Ik was er dus vrij van overtuigd dat ze dat hier ook zouden doen. So let’s have a party.

Het is niet dat er een massa volk aanwezig was, maar diegenen die kwamen voor de gig amuseerden zich kostelijk en dit al van bij ‘The House Is Rockin’en ‘Everybody Let’s Roll’. Her en der werd al een danspasje gewaagd. Swingen deden de mannen als geen ander en de arrangementen met de blazers is nog altijd een schot in de roos bewijze ‘Cadillac Blues’ van Johnny Basset of ‘Hoochi Coochi Coo’ van Hank Ballard. Even zonder de extra blazers met het knappe ‘I’m getting Old’ (tja Ralph, wie niet?) en de tegelplakker van de hand van Bobby Blue Bland, ‘Members Only’.

Tijd voor een aantal koppeltjes om elkaar nog eens stevig vast te nemen.  Tempo terug de hoogte in nadien met de ‘Belly Button Boogie’ en ‘Jumpin’ From Six To Six’. Dit is een geoliede machine, gesmeed na lange jaren ervaring en iedereen was aan het genieten. Ik onthou nog een aantal songs alvorens de jongens het podium zouden verlaten, zoals ‘The Good Stuff’, het knappe ‘Blue Hour’ of BB King’s ‘Blind Love’. Afsluiten deed deze XXL-formatie met het duchtig meegebrulde ‘Mustang Sally’. Deze bende had alweer een stevig visitekaartje afgeleverd.

De tweede band van de avond was voor mij totaal onbekend, dus tijd om even kennis te maken met Trenchcoat.

De 9-koppige formatie Trenchcoat levert zo’n twintig kuub aan niet te miskennen dansbaarheid. Met stevig slagwerk en een personenbusje vol blazers kun je niet anders dan toegeven aan deze energieke cocktail van opzwepende polka’s, vuile blues en onvervalste jaren 20 swing met een wel heel rauw randje.

De charismatische frontman Erik Ankoné voelt zich als een vis in het water op het podium en vertrekt niet voordat hij alle harten in het publiek heeft veroverd. Vol overgave neemt hij het publiek mee: van de drassige moerassen aan de Mississippi tot in de donkerste uithoeken van de jungle. Een wereld vol verhalen over moonshiners, exorcisme, snelle auto’s en foute vrouwen.

De band bestaat uit Erik Ankoné (lead vocals), Pascal de Haan (guitar), Gijs Pannebakker (banjolele / harmonica / vocals), Jelle van den Bogaard (upright bass / vocals), Tom Smits (drums), Henning Horst (trumpet), Daniel Follmann (trombone / sousaphone), Rens Vernij (alto / tenor saxophone), Paul Berk (baritone saxophone).

Ik wist niet wat ik moest verwachten maar dat werd mij van in het begin al snel duidelijk met ‘Good Evening’. Jawaddedadde, iedereen werd onmiddellijk van de sokken geblazen. Een grote portie dynamiet en wat een energie!!! Swing van de bovenste plank, NOLA sound, blues, alles passeerde de revue. Stevig werk met een geweldige blazerssectie. Een zanger met een doorleefde stem die soms deed denken aan Cab Calloway. Trouwens het geheel voelde aan als een avond in één van de New Yorkse ballrooms van het begin van de 20ste eeuw, denk maar aan The Savoy, The Cotton Club of The Golden Gate Ball Room.

De swingers volgden elkaar in sneltempo op met ‘Down Down’, ‘Moonshine’ of ‘Bad Luck’. Daarboven op een schitterende, op speed gespeelde versie van ‘Bella Ciao’. Dit was het betere werk.
Voor de band afscheid nam, speelde ze nog een grandioze versie van ‘St James Infirmary’, waarna ze met een spetterend instrumentaal nummer afscheid namen en ons compleet ademloos achterlieten.

Dit was zeer hoogstaand en één van de betere dingen die ik dit jaar had gezien. Tip misschien voor organisatoren ten lande!

Er kwam even later nog met Rudeboy een Urban Dance Squad coverband, maar die beker heb ik aan mij laten voorbijgaan.
Het was alvast een heel fijne en zeer geslaagde muzikale avond daar op de Fonnefeesten, met dank aan het swingende werk van Hideaway en Trenchcoat.
Cheers!!!

Marcel