Miejer Bluest #4 Guy Verlinde & The Artisans Of Solace - Sharing The Blues - Smokestack Charlie - Black Label Erpe Mere (15-08-2026) reporter: Marcel info bands: Guy Verlinde - Sharing The Blues - Smokestack Charlie - Black Label info organisatie: Miejer Bluest © Rootsville 2026

In augustus volgen de festivals elkaar in sneltempo op. Vorige zaterdag zat in ik Zelzate en vandaag ben ik op weg naar Erpe-Mere voor Miejer Bluest Festival.

Hoewel dit al de 4de editie is, was dit festival al die jaren onder onze bluesradar gebleven, onvoorstelbaar. Ik zag dat ze in het verleden interesaante namen op de affiche hadden gehad zoals Black Cat Biscuit, de ondertussen teloorgegane Dibs en zelfs Ian Siegal. Ondertussen mag wel gezegd worden dat de affiche van dit jaar er alvast mocht wezen.

Op naar Mere dus en dit in het jaar waar het 50 jaar geleden is dat de Kleine van Mere ofte Lucien Van Impe de laatste Belg was die de Tour de France heeft gewonnen. Vandaag wel geen “Lucien van Impe Is Den besten” van Clark Van Mere, ooit een superhit in Mere en omstreken, maar wel een gezellige namiddag gevuld met blues. Alvast een leuke locatie daar in Mere en vooral, bier in een echt glas. Dat is alvast een plus punt.

De eerste die mocht aantreden was Black Label, beter gekend als Remko Van Damme. Het was een tijdje geleden dat ik hem aan het werk zag dus was ik zeker dat dit alvast een fijne openere ging worden.

Remko - gitarist, zanger songwriter - die in het verleden samenwerkte met onder andere Jokke Schreurs, Koen de Cauter en anderen, speelt al heel zijn leven de Mississippi Delta Blues op zijn kamer. Pas een aantal jaren geleden achtte hij de tijd rijp om zijn kunde in deze muziekstijl te delen op een podium. Dit doet hij onder de naam Black Label.

De man uit Bornem brengt Delta Blues in zijn puurste vorm. Remko zocht zijn inspiratie in de country blues uit de eerste helft van de vorige eeuw. Als geen ander grijpt hij zo rechtstreeks terug naar deze, bij uitstek, zwarte muziek. Niet alleen zijn de eigen songs van Remko doordrenkt van de blues ook vertolkt hij op imposante wijze het werk van Robert Johnson, Charley Patton, Son House e.a.

Black Label - one man band – weet zo op eigentijdse manier deze muzikale traditie te bewaren en springlevend te houden met veel uptempo blues, duizelingwekkend slide gitaar en aanstekelijke mondharmonica en zang. Met het alom bekende ‘Walking Blues’ schoot Remko de avond in gang en dat werd op de voet gevolgd door ‘Dust My Broom’. Meteen was de toon gezet voor de rest van de avond, waar wij in Remko’s teletijdmachine een reis zouden maken naar de Mississippi Delta van de jaren twintig van de vorige eeuw.

Remko doorspekte de tijd tussen zijn songs met verhalen over de Delta Blues en zo kregen we een stukje les in de bluesgeschiedenis. Na ‘Whiskey On My Mind’ , een eigen nummer, schakelde hij over naar de man die soms wel de “peetvader” van de blues wordt genoemd: Charley Patton. En met diens ‘Pony Blues’ gingen we terug naar 1929. Dit was een kleine zijsprong want met ‘Sweet Home Chicago’ belandden wij terug bij Robert Johnson. Tijd voor wat “dirty blues”. Songs met dubbele bodem die soms redelijk expliciet waren zoals ‘Travellin Riverside Blues’ waar je de geweldige zin kan vinden: “Squeeze my lemon till the juice runs down my legs”. Oh yeah! Veel slide en geregeld het geluid van de Mississippi saxofoon, twee instrumenten die Remko zeer goed beheerst. Zet daarbij de vlingervlugheid van zijn fingerpicking en het plaatje is compleet.

Remko beperkt zich niet tot songs van Robert Johnson maar ook muzikanten als Tommy Johnson of Blind Willie Johnson komen aan bod, zoals bij ‘John The Revelator’. Met ‘Dead Letter Blues’ wordt de grote Son House niet vergeten en na het verhaal over Robert die zijn ziel verkocht aan de duivel kregen we ‘Crossroads Blues’, ‘Me And The Devil Blues’ en  ‘Ramblin On My Mind’ om de set af te sluiten. Alvast een schitterend begin.

Met Smokestack Charlie als tweede op de affiche, komen we natuurlijk weer een pak bekenden tegen. Vorige week pas gezien op de Blueshappenning in Zelzate en vandaag in Mere. Zoals ik toen zei “a hard working band”.

Op een week tijd is de bezetting van de band nog niet veranderd dus vinden we nog steeds Wim Huybrechts aka “Den Huibbe” ons allen bekend van Chilly Willy en The One Time Blues Band. Aan de mondharmonica, the first lady van de Mississippi saxofoon Geneviève Dartevelle. In de ritmesectie vinden we Robert Theys aka “De Bettes” aan het slagwerk en Willy Voordeckers aan de bas en nog steeds op gitaar voorlopig Jan Carels, gezien de Raffe nog steeds geniet van zijn vakantie.

Ondertussen begon de tent stilaan goed gevuld te raken en konden de aanwezigen alvast al genieten van een stevige portie Chicago Blues gestoeld op stevig mondharmonicawerk. Dat begon al bij ‘Got The Love If You Wanted’, ‘Spoonful’ van Howlin Wolf en Slim Harpo’s ‘Tee Na Nee Na Nu’. Geneviève ontbond haar duivels en liet haar harmonica huilen.

Jan Carels liet zich alvast niet onbetuigd en je zag dat de man zich kostelijk amuseerde op dat Mere’s podium. Enfin alle registers werden opengetrokken en de blues juke box leverde de ene na de ander hit af zoals ‘My babe’ van Little Walter, ‘Mellow Down Easy’ of ‘Smokestack Lightnin’.

Den Huibbe stond soms te springen als een jong veulen, Geneviève trok alweer alle registers open en natuurlijk stond de ritmesectie pal met Robert Theys voorop. Afsluiten deden ze met ‘Wish You Could’ van Billy Boy Arnold. Alweer knal op van deze gasten en aan het geroep om meer, had het publiek er ook van genoten. Jammer genoeg zat een bisser er niet in.

Met Sharing The Blues krijgen we wel toppers op ons bord geserveerd. Ik denk dat ondertussen iedereen in Vlaanderen Kathleen Vandenhoudt & Bruno Deneckere aan het werk heeft gezien. Beiden vormen de ruggengraat van het 'Sharing The Blues' project.

Wie deze singer-songwriters pur sang de voorbije jaren live aan het werk zag, had wel een donkerbruin vermoeden, dat er uit die samenwerking ooit eens een plaat zou komen. En die kwam er, zelfs twee stuks ondertussen, met “Sharing The Blues 1&2” en wordt eens te meer duidelijk dat deze twee bluesbirds gemaakt zijn om te blenden. Meerstemmig, afwisselend of unisono, Kathleen en Bruno halen het beste in mekaar naar boven.

Eén plus één is zo veel meer dan twee. Dit is de perfecte mix van roots, blues en country. Noem het maar gerust Belgicana.  Dit zou wel lekker kunnen worden. Ze waren zoals gewoonlijk in het gezelschap van Carlo Van Belleghem aan de bas en Marcus Weymaere aan de drums. Klaar voor een mix van volume 1 & 2.

‘Cellophane’ uit het laatste album en het al even knappe ‘Reach For My Arms’ openden de debatten. Dit waren er al twee die serieus binnenkwamen. Het niveau was al heel hoog van in het begin en het zou tijdens de rest van de set niet verzwakken wel integendeel. Het viertal vervolgde met het swingende ‘Somewhere Down The Line', het heel mooie ‘The Silence Of Tears’.

Kathleen en Bruno weten elkaar blindelings te vinden en weten zich geruggensteund door een fantastische ritmesectie met een Carlo die tijdens de songs zich volledig in zijn eigen muzikale zone bevindt en Marcus die zo simpel maar o zo goed zijn drumvellen weet te beroeren. De meerstemmigheid van dit duo, af en toe doorspekt met de droge humor van Bruno vervolmaken te geheel. Verder met ‘Shut Up’, op het lijf van Kathleen geschreven blijkbaar, ‘Bent And Broken’ waar we worden getrakteerd op zeer leuk baswerk van Carlo en een al even sterke drumsolo van Marcus, het fantastische mooie ‘So In Love With You’. En met ‘It’s Not Black’, waar Kathleen alweer de zang verzorgde, kregen we er eentje dat duidelijk onder je vel kroop.

‘Epic’ werd alweer op zijn Bruno’s aangekondigd en werd gevolgd door ‘Now My Lighthouse Is Gone’. Met ‘ I Count Them All’ konden we even op adem komen maar met ‘Come On Blues’en ‘The Blues’ kwamen we weer op tempo. Afsluiten deed de band met ‘Sharing The Blues’, heel toepasselijk en er barstte een donderend applaus los, wat resulteerde in een meer dan verdiende bisser en met ‘Drifting’ nam de band afscheid van een zeer dankbaar publiek. Dit was alweer top notch!!!

Om helemaal verder in de Belgische sfeer te blijven mocht Guy Verlinde & The Artisans Of Solacedeze geweldige dag aflsuiten. Het afgelopen decennium domineerde Guy Verlinde de Belgische blues & rootsscene. Hij toerde door België en Europa, nam 15 albums op in 14 jaar en speelde in tal van prestigieuze clubs en op internationale festivals.

Een concert van Guy Verlinde is een Blues, Roots & Americana reis, doordrenkt met verhalen over liefde, hoop, wederopstanding. Guy is een geboren entertainer en rasverteller. Met zijn verhalen & songs weet hij zijn publiek te raken en stuurt hen telkens met een flinke dosis positiviteit naar huis. Als je spreekt van een muzikale duizendpoot dan is dat een goede beschrijving van Guy Verlinde.
Guy heeft zich weten te omringen met topmuzikanten zoals Benoit Maddens (drums en percussie), René Stock (bas), Tom Eylenbosch (piano en backing vocals) en last but not least Stef Paglia (gitaar). Laat ons nog effe uit de bol gaan.

‘Laissez Les Bon Temps Rouler’ bracht er onmiddellijk de sfeer in en we waren vertrokken voor een rollercoaster aan hoogstaande muziek. Elke song waar een verhaal achter zit wordt door Guy op een fijne manier aangekondigd en dat begint bij ‘Love String’ en ‘Feel Alive’ en met iets later ‘Soul Jivin’. Dit is wat ze noemen “High Quality Blues”. Natuurlijk weet Guy zich steeds te omringen door zeer talentvolle muzikanten want de band staat als een huis. Stef grossiert in fijne gitaarsolo’s en Tom is uitmuntend en heer en meester over zijn toetsen. Kortom, superlatieven schieten hier tekort. Het was dus genieten geblazen.

Verder met ‘Me & My Blues’ en het supermooie “Learning How To Love You’. Guy is weer zijn eigen zelve zowel op gitaar als op de harmonica en is een publieksmenner pur-sang. Kortom het geheel swingt als de beesten. Niks anders dan heel sterke songs zoals het mooie ‘My Little Girl’ en ‘Better Days Ahead’ en iedereen kreeg kippenvel bij Guy’s versie van ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers. Alvorens ons allemaal uit te wuiven kregen we nog ‘Going Down To Missy Sippy’ en het schitterende ‘Gator Bop”. Guy Verlinde en zijn acolieten, kwamen zagen en overwonnen, maar dat lag alvast in de lijn van de verwachtingen.

Bij deze was een einde gekomen aan de 4de editie van Mierje Bluest, en deze editie was 'd’er boenk op' gelijk ze daar zeggen. Fijne organisatie, zeer vriendelijke medewerkers en een hele avond vol met geweldige muziek. Dikke chapeau!

Toch een kleine opmerking, hoewel de klank fantastisch was, kon men dat alvast van de belichting niet zeggen. De mensen komen om de muzikanten te zien en niet een aantal donker vormen op het podium, bijna niet belicht en totaal in de mist van de rookmachine. Misschien een puntje naar volgend jaar toe. Voor de rest was het allemaal dik in orde.

Cheers

Marcel