Swing Wespelaar #38 Festival 'Blues For The People' (dag 1) Wespelaar (21-08-2026) reporters: Marcel & Freddie info bands: Mike Zito - Zac Harmon - Tom Eylenbosch & The Brittle Bone Band info organisatie: Swing Wespelaar © Rootsville 2026

Onder het motto “Blues For The People” worden er in Wespelaar, jaarlijks drie dagen gevuld met bluesmuziek en, wat nog zeldzaam is heden ten dage, het is nog altijd volledig gratis. Even het valiesje afzetten in onze sympathieke Airbnb en weg richting café “De Warande” om de eersten Duvel van het weekend soldaat te maken. Niet te lang blijven zitten want we wilden het begin van deze driedaagse zeker en vast niet missen.

Het is niet dat de weergoden van de partij waren gezien ik bijna de hele weg regen over mij had gekregen. Aangekomen in Wespelaar scheen echter de zon maar dat zou maar van korte duur blijken te zijn. Niet getreurd, we gingen er wel het beste van maken.

Na even wat bekenden, en dat waren er toch redelijk veel, te hebben begroet, mochten ze voor mijn part beginnen. En kijk, stipt om 19 uur kwam Dirk Casteels als 'MC' van dienst de festiviteiten in gang steken en waren we vertrokken voor drie dagen blues in alle soorten, want laat ons wel wezen, variatie genoeg in het programma.

De eerste avond van deze editie zag er alvast veelbelovend uit en ik keek alvast uit naar de eerste band Tom Eylenbosch & The Brittle Bone Band.

Tom Eylenbosch is alvast geen onbekende bij het bluespubliek. Gekend van bij onder andere Guy Verlinde & The Artisans Of Solace, het Stef Paglia Trio of de Missy Sippy All Stars. Ook solo weet hij zijn stek te trekken want hij won als soloartiest ook de Belgian Blues Challenge. Schitterende pianist met en voorliefde voor New Orleans, is hij zowat de Belgische Dr John of Professor Longhair. De man heeft zich nu omringd met een volledige band bestaande uit kwaliteitsmuzikanten zoals Werend Van Den Bossche (Saxophone & Clarinet), Olivier Vander Bauwede (Harmonica), Jonathan Ackaert (Trombone), Benoit Maddens (drums), Pieter Mortier (bas) en natuurlijk Tom zelf (piano en zang). Ik verwachtte mij aan een echte New Orleans bluesparty, so let’s have some fun!

Oh boy, and fun we had. Hoewel met ‘Empty Pocket Blues’ we een knipoog kregen naar de blues, was het New Orleans all the way. ‘I’m Broken’, ‘The Heart Wants’ wat een geweldige songs allemaal. De geesten van “Fess” ofte Profesoor Longhair en Dr John waren nooit ver weg. Laat ons zeggen dat Tom een geweldige band rond zich heeft verzameld met een Olivier Vander Bauwede die zichzelf nog eens overtrof. Iedereen was het erover eens, de man is momenteel de beste harmonicaspeler van het land en misschien ver daarbuiten. Geen mens die daar nog over twijfelt.

Maar dan, de blazersectie. Woehoe, wat is me dat mijne man. Met Jonathan en Werend heeft Tom twee klasbakken in huis gehaald, zet daarbij die stevige ritmesectie en de boel is compleet. Tom is een virtuoos op de “black and whites” en zijn stem is meer dan aangenaam om naar te luisteren. Getuige songs als ‘What a Mess’, de Dr John cover ‘Such A Night’ of het aan Tiny Legs Tim opgedragen ‘Still in Love’. Goosebumps my friends.

Alles vormt een heel stevig geheel en het swingt als de beesten. Tom weet moeiteloos het publiek mee te krijgen in zijn verhaal getuige ‘Iko Iko’ ooit uitgebracht in 1953 onder de titel ‘Jock-A-Mo’ door James “Sugar Boy” Crawford & His Cane Cutters. Als een volleerde shouter kwam Tom vooraan het podium staan en de “Hey Na’s” knalden over het plein. ‘It’s All Over Now’, gekend van de Rolling Stones, maar orignieel van Bobby Womack uit 1964, werd in een NOLA-kleedje gestoken om de boel compleet te maken.

Dit was een optreden waar ik heel blij van werd. Ik kan soms wel in herhaling vallen, maar dit is één van de beste dingen die ik de laatste tijd heb gezien en gehoord. Tom & Co, dit was TOP!

Voor de rest van de avond trokken we richting de US of A met twee grote namen uit de blueswereld, al beginnend met Zac Harmon. Al een tijdje geleden dat ik de man nog aan het werk zag dus ideaal dat ze hem hier op Swing hadden uitgenodigd.

William Zacariah “Zac” Harmon is geboren en getogen in Jackson Mississippi al waar hij opgroeide met de blues. Zijn vader speelde harmonica, zijn moeder piano. Op zijn 16e begon Zac met zijn professionele carrière, toen hij gitaar speelde in de band van Sam Myers, een vriend van zijn vader. Hij was 21 jaar, toen hij naar Los Angeles verhuisde en daar aan de slag ging als studiomuzikant en er ook een zeer succesvolle songwriter en producer werd.

In 2009 kreeg Zac in zijn geliefde woonplaats Jackson een Music Award en enige tijd later, in Nashville, de “Little Milton” Guitar Award voor “Outstanding Guitar Player” Zac Harmon is één van de beste live-performers in de blues. Zijn live-optredens worden beïnvloed, door soul-blues, reggae, en moderne blues-rock. Zijn laatste album “Floreada’s Boy” dateert al van 2024 maar was voor mij alweer een parel in het genre.

Vanavond laat Zac zich bijstaan door Nate Robinson (bas), Corey Lacy (toetsen), Raphael “Lock Johnson” Iglehart (drums) en Kingston “Soulfingers” Livingston (gitaar).
Terwijl we bij de soudcheck met ‘I Like It Like That’ al een voorproefje te horen kregen van wat zou volgen, vielen er alweer wat regendruppels naar beneden. We lieten dat echter niet aan ons hart komen want de band startte furieus met een meer dan stevig funknummertje ‘Hump In Your Back’.

De volgende song droeg hij op aan alle mannen boven de 50 met ‘Blue Pill Thrill’, nummer dat niets aan de verbeelding overlaat dus. Het tempo ging dan even naar beneden voor ‘Feet Down On the Ground’, nummer uit zijn album “Right Man Right Now” uit 2015. Mooie trage blues waar Zac trakteerde op fijn solowerk maar ook Corey zich niet onbetuigd liet aan de piano. Nice!

Zac Harmon heeft een diepe, warme en soulvolle stem, en dat kwam ten volle tot uiting in ‘Mississippi BBQ’, uit de gelijknamige plaat uit 2019. Bij deze liet Kingston zich van zijn beste kant horen en perste een formidabele solo uit zijn instrument, maar ook Corey liet zijn vingers vliegen over de “black & whites”.  Vettige gitaarsound en een ritmesectie dat zich meer dan overtrof en de boel heel strak hield. Jawaddadde!

Na een heel sterk begin toch in het midden en klein dipje vond ik, maar onze Amerikaanse vrienden herpakten zich zonder weerga om in grote schoonheid afscheid te nemen van een zeer dankbaar publiek. Alvast het betere blueswerk.

Met Mike Zito om de eerste avond af te sluiten, kregen we alweer een oude bekende op het podium.

Nog niet zolang geleden gezien want Zito passeerde deze zomer ook al langs Hookrock. Zito, geboren in St Louis, Missouri in 1970, begint gitaar te spelen op zijn vijfde. Doorzettingsvermogen en discipline maken dat hij in zijn tienerjaren al naam en faam bereikt in de lokale scene. Ondertussen is Mike uitgegroeid tot een welvermaarde bluesartiest met een resem aan cd’s achter zijn naam en een pak awards op zijn kast.

Mike Zito zweert bij eerlijkheid, authenticiteit en integriteit. Elk woord en elke toon télt, en dat is waarom hij zoveel luisteraars en fans weet te begeesteren. Op vandaag is hij één van de meest bejubelde artiesten in de hedendaagse bluesscene. Zijn laatste plaat “Outside Or The Eastside” die dit jaar werd uitgebracht op Gulf Coast Records, is er alweer eentje van grote klasse, geworteld in de stad waar zijn muzikale reis begon en vol met herrinneringen.  Ik vermoedde dat wij hiervan wel een stevig stukje van zouden te horen krijgen. Er stond een stevig trio op het podium met, naast Mike, Matt Johnson aan het drumstel en Scot Sutherland aan de bas.

Mike had er duidelijk meer zin in dat op de laatste editie van Hookrock en dat was al van in het begin merkbaar wanner hij uitpakte met ‘One More Train To Ride’. Een furieuze start en dat zou wel zo blijven. ‘Outside Or The East Side’ werd op de voet gevolgd door ‘Hell On Me’ uit het album ‘Gone To Texas’ uit 2013. Stevig en uit de kluiten gewassen optreden. Mike had er duidelijk zin in en vervolgde met ‘Roll On’ al daterend uit 2001 en afkomstig zijn zijn album “Greyhound”, ‘Life Is Hard’ uit het gelijknamige album, een ouwertje met ‘Big Mouth’ dat al dateert uit 2004 en afkomstig is uit ‘Slow It Down’.

Dit was, na Tom Eylenbosch en Zac Harmon, alweer blues van topkwaliteit met 100% inzet. Dit brengt mij te zeggen dat de eerste avond meer dan geslaagd was, ondanks het mindere weer. Maar dat maakte de kwaliteit van de optredens meer dan goed.

Tijd om te gaan rusten want er volgen nog twee lange dagen. Good night my friends!

Cheers!

Marcel