Swing Wespelaar #38 Festival 'Blues For The People' (dag 2) Wespelaar (22-08-2026) reporters: Marcel & Freddie info bands: Eric Sardinas - Janiva Magness - The Cinelli Brothers - Leilani Kilgore - Eddy Smith & The 507 info bands: Gloria & The Doctors - The See See Riders info organisatie: Swing Wespelaar © Rootsville 2026

Toch wel genoten van de eerste avond Swing, laat dat duidelijk zijn. Ik had ook veel zin in dag twee, ondanks er een aantal bands op de affiche stonden die ik niet kende. Maar dit is dan het juiste moment om daar kennis mee te maken.

Na eerst ons aperitiefje te hebben genuttigd in de Warande trokken wij goedgemutst richting het festivalterrein waar de 'The See See Riders' de aftrap van deze tweede dag mochten geven.

The See See Riders is een jong, Duits kwartet, afkomstig uit Bamberg, dat zich volledig toelegt op Amerikaanse rootsmuziek. Met resonatorgitaren, viool, contrabas en meerstemmige zang nemen ze het publiek mee op een muzikale reis door de Mississippi Delta, New Orleans, South Carolina en Kentucky — plekken waar blues, ragtime, swing en stringbandtradities ontstonden.

Hun inspiratie komt rechtstreeks uit de jaren 20 en 30, maar hun aanpak is duidelijk eigentijds. Ze brengen geen reconstructie, maar een herwerking waarin vergeten songs opnieuw tot leven komen in frisse arrangementen en met veel speelplezier. De band bestaat uit Armano Persau (zang) vormen het vertrekpunt, Stephan Goldbach (contrabas),  Rebekka Wagner (viool) en Benjamin Lojak (slidegitaar). De band won de Duitse Blues Challenge en zagen we met Rootsville ook op de European Blues Challenge in Split, Kroatië. Als fan van stringbands en Jug bands, keek ik hier wel naar uit.

Leuk van start met ‘Go Ahead Buddy, You Got To Go’, leuk tune dat wonderwel paste als een start van een aangenaam zomers aperitief consertje.  Verder met onder andere ‘Let me Know’ en we kregen het gevoel in een teletijdmachine te stappen die ons meer dan een eeuw terug in de tijd katapulteerde. Deze jonge band is muzikaal zeer goed en hun meerstemmigheid is uitmuntend te noemen.

Ze performen niet alleen traditionals maar schrijven zelf ook eigen nummers zoals het knappe ‘Inside Out’ van de hand van Rebekka Wagner, met hierin een korte maar sterke bas- en gitaarsolo. Mooi! Met ‘Down By The Riverside’ kregen dan alweer een traditional die iedereen kon meezingen. We spreken 1928 met een song geschreven door Charlie Spand en Blind Blake ‘My Good Gal’ en verder horen we nog ‘Walk Right In’. Dit was alvast een zeer leuke opener en fijn te zien dat jonge mensen zich verdiepen in de oude bluesgeschiedenis.

Van Duitsland, trekken we zonder moeite door naar Italië voor Gloria & The Doctors. Voor mij alweer een onbeschreven blad dus had ik even wat opzoekwerk moeten doen.

Ze brengen een krachtige en meeslepende mix van blues, gospel, trad jazz, swing en funk, gedragen door een diepe liefde voor de Afro-Amerikaanse muziektraditie. Vanuit de roots van de blues creëert deze Italiaanse band een warme, energieke en eigentijdse sound waarin emotie, groove en muzikaliteit centraal staan.

Het gezicht van de band is duidelijk frontvrouw Gloria Turrini een geweldige persoonlijkheid met een doorleefde stem. Ze wordt bijgestaan door gitarist Riccardo Ferrini en pianist Simone Scifoni. De band groeide de voorbije jaren uit tot een opvallende naam binnen de Italiaanse en Europese bluesscene en vertegenwoordigde Italië op de European Blues Challenge in Polen, waar ze een indrukwekkende tweede plaats behaalden. Benieuwd dus naar het live resultaat hier in Wespelaar!

Het is alvast een feit dat als je Gloria aan het werk hebt gezien ja haar moeilijk vergeet gezien haar présence op het podium. We kregen ‘Sweet Like An Angel’ een trage maar wel pittige blues waar we onmiddellijk werden verrast door de krachtige stem van Gloria. Een stem als een klok en een paar stalen stembanden. Het geheel swing lekker onder dit zomers zonnetje en de stevige rhythm & blues ‘Getting Old’ zet dat extra in de verf. Verder met ‘I’m Ready’, tussendoor een beetje Etta James en een soulvol liefdesliedje.

We kregen het allemaal. Dit onder begeleiding van het betere pianowerk van Simone en de licks die door Riccardo uit zijn gitaar werden geperst. Tijd om het wasbord erbij te halen voor ‘You Know What To Do’. Gloria heeft niet enkel de drumskills onder de knie.  Ondertussen was het publiek redelijk wat aangegroeid en zag ik de aanwezigen duidelijk genieten van deze swingende en zeer aangename set, en dat was het ook. Voor mij alvast een zeer fijne ontdekking.

En we doen heel Europa af want nu trekken we naar Engeland voor Eddy Smith & The 507. Voor mij alweer totaal onbekend terrein.

Eddy Smith en zijn band The 507, afkomstig uit Londen, brengen een warme, veelzijdige mix van Americana, soul, blues en rock. Hun muziek ademt de traditie van namen als Nathaniel Rateliff, The Rolling Stones en The Eagles, zonder ooit in nostalgie te blijven hangen.

Eddy Smith & the 507 zijn intussen een gevestigde live-act op festivals als The Isle of Wight Festival, Black Deer, The Long Road, Americana UK Festival en Cambridge Folk. Nu zetten ze de stap richting het vaste land waarbij Swing één van de plaatsen is waar ze te bewonderen zijn. Wie zijn deze muzikale rakkers? Wel eerst en vooral Eddie Smith zelf (gitaar, zang en keys), Ricky O’ Donnell gitaar), Will Franden (bas),  Josh Davies (drums en percussie) en Ashley Webb (harmonica en lapsteel) .

In 2023 brachten ze hun album 'Right Up Till' Now' uit met daarop 10 tracks waarin rauwe blues, soulvolle zang en americana-roots samenkomen. De mannen vertrekken direct “volle gas planché”. Vurig, vol passie en energie en een Eddie Smith met een raspende en rauwe stem à la Joe Cocker. Bijwijlen doet hun muziek mij ook een beetje denken aan de stijl van de Black Crowes. Enfin, het is er direct boenk op.

Met 'Praying The Days Away' begint hier de bijdrage van Eddy Smith & The 507 aan deze editie van Swing Wespelaar. 'Daze' en 'Love Sick' komen dan weer uit hun album 'Right Up Till Now' en blijven we toch onder de indruk van Eddie’s stem. Ook de band vormt een heel stevig geheel en de jongens zijn zeer goed op elkaar ingespeeld.  Met 'The Ballad Of Bobby Gray', 'The Good Times' en ‘I’m A Stranger’gaan we richting einde van van deze schitterende set maar eerst nog het stokpaardje van Eddie om af te sluiten en met 'With A Little Help from My Friends' van The Beatles natuurlijk maar beter bekend geraakt door Joe Cocker. Uitmuntend was dit!

Tussen de acts door gingen natuurlijk ook zoals elk jaar de Jams door in de kleine tent en dit voor wie zich geroepen voelde om zijn “moment de gloire” te beleven en dit jaar was alles in handen van de piepjonge Anton Lee. Zoals altijd kende dit een enorm succes en bij elke set dat daar werd gespeeld drongen de mensen rond het kleine podium, dus alweer een geslaagde opdracht zou ik zeggen.

Met Leilani Kilgore op het hoofdpodium, zal er uit een ander en wel steviger vatje worden getapt. That’s for sure.

Oorspronkelijk van de West Coast heeft Leilani haar thuisbasis nu in – hoe verrassend – Nashville (TN). Ze groeide op met de muziek van Tom Waits, de Drifters, de Beach Boys en classic rock, maar het was de passie van haar vader voor Stevie Ray Vaughn, Keith Richards met zijn Telecaster live zien en eigen ontdekkingen als The White Stripes en Joe Bonamassa die haar passie om zelf te spelen, aanwakkerden. We weten dus al in welke richting we zouden naartoe gaan.

Hoewel haar muziek stevig geworteld is in de traditie, weigert ze daarin te blijven hangen. Klassieke invloeden worden gecombineerd met een moderne, ruwe energie die alles een eigentijdse scherpte geeft.  In haar muziek zijn invloeden van BB King en Hendrix maaar toch doet ze haar eigen ding. Niet voor niets wordt ze omschreven als “like Joan Jett, but actually shreds.”  Ze laat zich vandaag begeleiden door Tom King (drums) en Perry Meadowcroft (bas).

Het werd een stevig potje bluesrock en zelfs iets meer dan dat en dat eigenlijk bij een groot deel van het publiek meer dan aansloeg had ik de indruk. Snel en energiek en één brok dynamiet die Amerikaanse meid. Er werden redelijk wat noten door de boxen geramd met songs als ‘High Low’, ‘Back To You’, Early Grave’ of ‘Feeling Lucky’. Het publiek vooraan is alvast volledig mee en de mensen krijgen waar ze omgekomen waren. Ik hoorde nog net ‘Trouble In My Bones’ passeren maar daar hield het bij mij op. Mijn oren zagen het niet meer zitten. Mezelf en bluesrock, dat zal nooit een sterke combinatie worden vrees ik.

Een veel bekendere band nu met The Cinelli Brothers. Twee jaar geleden stonden deze jongens al op het podium in Wespelaar. Ondertussen is er heel wat water naar de zee gevloeid, hebben ze een beetje hun stijl veranderd maar zijn ze nog altijd hot.

Ze combineren Chicago blues, soul, funk en vintage rock-’n-roll tot een levendige en energieke livesound. Rond de Italiaanse broers Marco (gitaar, keys, bas en zang) en Alessandro Cinelli (drums en bas) groeide de band uit tot een vaste waarde binnen de Europese bluesscene, samen met Tom “JJ” Julian-Jones (harp, gitaar en zang) en Jorma Gasperi (bas).

Hun inspiratie halen ze bij grootheden als The Beatles, The Band, Little Feat, Stevie Wonder, Ray Charles en Steve Winwood, maar met een eigen, moderne energie die vooral live volledig tot uiting komt.

De chemie tussen de bandleden is opvallend: meerstemmige zang, scherpe solo’s en constante interactie maken elk concert anders en spontaan. We verwachten ons dus aan een brok pure energie: soul, groove en rock-’n-roll. En als verwacht werden we op onze wenken bediend. We lregen alvast met ‘Love It With You’ een meer dan shakende start en dat werd op de voet gevolgd door het knappe ‘No Place For Me’.

De mannen zijn nog steeds heel sterk bezig en weten duidelijk waar Abraham de mosterd vandaan haalt. ‘I Just Dropped In’ staat stevig in de schoenen en de zangpartijen worden netjes verdeeld tussen Marco en Tom. Moet er nog gezegd worden dat deze mensen uitzonderlijk sterke muzikanten zijn? Ik dacht het niet. Verder met Tom en ‘Darkside Of The Road’. Marco doet zelfs de moeite om Nederlands te spreken en dat lukt hem wonderwel en ze razen dan verder met ‘Pencil Pusher Doze’,

Een instrumentaal nummer met duidelijk Booker T invloeden en bij deze trakeert Tom ons op een schitterende gitaarsolo. Met het meegebrulde ‘ Don’t Let me Down’ belanden wij bij The Beatles en met ‘Men Of Constant Sorrow’ zitten we midden in de film ‘O Brother Where Are Thou’, voor mij een film met één van de beste soundtracks ever. Naar het einde toe mocht het even funky met ‘Last Throw Of The Dice’ om af te sluiten met het aanstekelijke ‘Choo Ma Gum’. Uitstekend werk alweer en voor mij al het eerste hoogtepunt van de dag! Chapeau!

Jaren geleden, toen ze optrad op het (Ge)Varenwinkel festival kregen we de opportuniteit met Rootsville om deze dame te interviewen (spotlight). Het was zo aangrijpend dat ik even van de kaart was, maar wat een geweldige madam! Ik heb het hier over Janiva Magness.

Janiva werd geboren in 1957 in Detroit (Michigan) en heeft meer dan een zwaar leven achter de rug. Onvoorstelbaar wat die meid allemaal heeft meegemaakt. Maar al een Fenix, weet ze steeds uit haar assen het verrijzen. Muziek werd haar houvast en levenswerk.

Ze behoort tot de absolute top van de hedendaagse blues- en soulscene. Haar stem is rauw, doorleefd en vol emotie, en haar podiumprésence maakt van elk optreden een intens menselijke ervaring. Al meer dan dertig jaar bouwt ze aan een carrière die draait rond authenticiteit en emotionele eerlijkheid.

Al achttien albums staan er achter haar naam sinds haar debuur in 1991 en onlangs bracht ze een geweldig live album uit getiteld “Truth In The Room”. Curieus wat ze daarvan hier in Wespelaar zou brengen. In haar band vandaag: Zach Zunis (gitaar), Gary Davenport (bas), Matt Tecu (drums) en Jim Alfredson (Hammond B3).

Van start met ‘Slipped, Tripped and Fell In Love’ een song van haar nieuw album en onmiddellijk hoorde je de stevigheid van de band. Eén geolied geheel en de stem van onze bluesdiva heeft alvast nog niet aan kwaliteit ingeboet, wel integendeel, ze is alweer heel goed bij stem vandaag. Getuige het schitterende ‘My Bad Luck Soul’ en ‘I Won’t Cry’, nummer dat al dateert uit 2012 en afkomstig is uit het album “Stronger For It”.

Dit is van hoogstaande kwaliteit en dat zal het zo blijven tot het einde van haar set. Een mix van ouder en nieuwer werk zoals ‘Love Wins Again’, ‘Back For Me’ of ‘Closer’ uit “Hard To Kill” uit 2022. Kortom hier schieten superlatieven te kort. Hoogstaand, geweld formidastisch…een knaller van een optreden en het beste wat deze dag had voortgebracht. Mevrouw Magness, u bent een zéér grote dame!

Laatste act van de dag was Eric Sardinas. Geen idee onder welke steen de organisatie de man had gevonden, want het is meer dan een euwigheid geleden dat ik daar nog iets van had gehoord. Zijn laatste album “Midnight Junction” dateert al van 2023.

Eric Sardinas is een Amerikaanse bluesrock-slide-gitarist, geboren in Fort Lauderdale, Florida. Hij staat bekend om zijn gebruik van de elektrische resonatorgitaar en vroeger alvast om zijn wispelturigheid.

Raar maar waar, ik ben altijd fan geweest van zijn muziek. Ik heb thuis redelijk wat werk van de man in de platenkast zitten, maar live heeft hij mij nooit kunnen bekoren eerlijk gezegd. Vraag me niet waarom, maar het kwam nooit binnen. Hopelijk kan hij mij vandaag van gedachten laten veranderen. Samen met hem begroeten we Marion Dawson op drums en Jason Langley aan de bas.

Het was te verwachten dat dit zeer stevig zou zijn met veel slide maar het was ook en vooral heel luid. Toch stond het plein nog barstensvol toen de exentriek Sardinas zijn entrée maakte en er alvast stevig tegenaan ging met ‘How Many More Years’. Hij was alvast in vorm en leek toch van zijn wispelturigheid af te zijn. Het werden een hele resem slidenummers op zijn resonator ondersteund door een wel heel stevig ritmesectie. ‘I Wonder Who’ of ‘Bad Boy’ waren enkele stukken die door de geluidsinstallatie knalden.

Tijd om de bedstee in te duiken want het werd heel fris en dat werkte vermoeiend, daarbij er kwam nog één zware dag aan. Tot morgen jongens en meisjes.

Cheers!!

Marcel