Swing Wespelaar #38 Festival 'Blues For The People' (dag 3) Wespelaar (23-08-2026) reporters: Marcel & Freddie info bands: The Temperance Movement - Kat Riggins & Blues Revival - TEE - Skyler Saufley - Guto Konrad info bands: Nienke Dingemans Band info organisatie: Swing Wespelaar © Rootsville 2026

We hadden al 2 dagen “Blues For The People” achter de kiezen en maakten ons dus op voor de derde en laatste dag van deze 38ste editie.
De vermoeidheid begon stilaan door te wegen maar hey, “No Sweat No Glory” gelijk zeggen. Dus na het traditioneel aperitief in De Warande, trokken we richting festivalterrein waar vandaag nog zes bands op ons zaten tewachten, en alvast niet van de minste.

De opener van de dag kwam uit Nederland met de Nienke Dingemans Band. Ik was al bij haar eerste cd “Devil On My Shoulder” onmiddellijk verkocht en zo zagen we ze in België al op 'Mine Blues', 'Beuling & Blues' en in CC Palethe. Het was goed tot zeer goed zelfs maar ik had wat meer explosiviteit verwacht. Enfin, dit is al een aantal jaren geleden en ik ging ervan uit dat ze ondertussen wel wat sprongen voorwaarts zou hebben gemaakt.

Nienke groeide op in het zuidwesten van Nederland en behoort tot de opvallendste jonge namen in de Nederlandse roots-, blues- en Americana-scene. Al op twaalfjarige leeftijd ontdekte ze haar liefde voor muziek tijdens jamsessies, waar ze vooral leerde spelen vanuit gevoel en spontaniteit. Ondertussen is ze actief op gitaar, lapsteel en piano, en heeft een stem die zowel kracht als kwetsbaarheid kan dragen. In haar band vinden we bassist Niels Van Arnhem, gitarist Marc Jansen en drummer Lars Hoogland.

Het was nog vroeg dag en de grote massa had de weg nog niet gevonden naar Weseplaar, maar de “die hards”, die stonden al ongeduldig te wachten. Geduld loont en Nienke zette met ‘Tennessee River’ onmiddellijk de toon. Het viel direct op dat ze zich had omringd met een heel strakke band, Marc Jansen voorop, maar ook haar geweldig volwassen stem viel op. Er werd positief geantwoord op haar vraag of er wat country bij mocht zijn en we werden beloond met het swingende ‘The House Of Lily Jones’.

Voor zo’n jonge meid staat ze al stevig in haar schoenen en vooral ze schrijft zogoed als al haar nummers zelf, zoals ‘Southern Way’ om er maar eentje te noemen. Die meid is gewoon een natuurtalent. Blues mocht er natuurlijk bij zijn en daarvoor haalde ze de lapsteel boven of moet je hier zeggen “bellysteel” gezien deze zich op haar buik bevond?  En we kregen een mooi herwerkte versie van ‘Proud Mary’. Het werd al bij al een aangenaam optreden maar voor mij mocht er soms wat meer pit en scwhung in de set worden gestoken.

Met Guto Konrad stond alweer een voor mij onbekende naam op de affiche.  Even Dokter Google raadplegen dus. Het blijkt dus een 23-jarige Braziliaans bluesrocker te zijn. Hij heeft ondertussen met “Looking For Change” zijn eerste album uitgebracht.

Hij staat bekend om zijn explosieve spel, improvisatievermogen en technische beheersing, gekoppeld aan diepe emotionele gelaagdheid. Tja, we zullen zien wat dit zal geven. Samen met hem on stage: Samuel Rafalowicz (Drums) en Loris Tills (Bas).

We werden alvast van in het begin getrakteerd op een stevige instrumentale intro met het nodige gitaargeweld. De eerste nummers zoals ‘Ain’t No Use’ of ‘Eyes On You’ uit zijn nieuw album, zijn meer dan pittig maar klinken wel best ok. Ook de ritmesectie komt sterk uit de hoek. De man puurt natuurlijk uit zijn laatste plaat met onder andere ‘Fade Away’. H

et begin is alvast goed te pruimen en zeker niet te luid, maar zoals vaak verwatert dat allemaal een beetje en lijkt het allemaal wat eenheidsworst te worden. Hoewel de fans die zich voor het podium hadden genesteld daar zeker niet om maalden. Het geheel verliep wat in de stijl van Hendrix en uiteindelijk mocht de man ons nog een bisser presenteren en dat was dan weer een leuk bluesnummer in de stijl van Stevie Ray Vaughan.

Net iets anders is dan wel Skyler Saufley. Saufley werd geboren in de staat Virginia maar door de militaire carrière van zijn vader groeide hij vooral op in Phenix City, Alabama.

Hij is een autodidact die zich reeds op vroege leeftijd de gitaar maar ook andere instrumenten eigen maakte (bas, mondharmonica, drums, mandoline, klavier). Sinds zijn zestiende treedt hij op voor betalend publiek. Nog niet heel bekend bij het grote publiek in ons land, maar daar zal wel snel verandering in komen.

Zijn stijl grijpt terug naar de warme West Coast blues van de jaren ’40 en ’50, waar swing, finesse en subtiliteit centraal stonden. Namen als T-Bone Walker en Lowell Fulson vormen duidelijke referentiepunten.

Toch gaat het bij hem niet om reconstructie, maar om herinterpretatie. Zijn spel bestaat uit vloeiende gitaarlijnen, jazzy accenten en een ontspannen groove die het geheel tijdloos maakt zonder oubollig te worden. Hij heeft zich ook weten te omringen met eersteklasse muzikanten zoals Denis Agenet aan de drums, de geweldige Abdell B. Bop op contrabas en een nieuw gezich in het geheel met de van Argentijse afkomst maar in Toulouse wonende pianiste Anita Fabiani.

Met het verfijnde ‘Cuban Getaway’ werd de start ingeluid van wat een geweldige set zou worden. Beetje old school rock ’n roll met ‘I’m Ready’ van de grote Fats Domino en dat werd zonder problemen opgevolgd door het swingende ‘Rich Woman’ en ‘So Glad She’s Mine’. Dit klonk uitzonderlijk goed. Abdel en Denis zijn na jaren zo op elkaar ingespeeld dat het niet normaal is en de aanvulling op de keys met de sympathieke Anita Fabiani, is alvast een dikke meerwaarde. Skyler zef is op zijn best. Smooth, rustig en speelt geen noot te veel, al wat anders dan sommige “notenneukers” die niet van ophouden weten, neen, dit is het beter werk mijn gedacht en dat vindt het publiek ook aan de reacties te horen.

De band blijft op hetzelfde élan doorgaan met ‘Running Wild’, ‘I Ain’t Gonna Do It’, of Lovin Machine’ wat deze schitterende gig ook mocht afsluiten. Er was nog tijd over en gelukkig voor ons allen mochten we nog getrakteerd worden op een bisser. Ze knalden eruit met het zomerse ‘Congo Mambo’. Dat gaf ons alvast een vakantiegevoel, het enige wat ontbrak was een lekker cocktail en onze voetjes in het warme zand. Top werk Skyler!

Tijd om terug een Belg naar het podium te halen en met onze nationale trots TEE was dit alvast een feit. TEE, het project rond Marc Thijs, is een mijlpaal binnen de Belgische bluesgeschiedenis. Zijn muzikale parcours begon als multi-instrumentalist op harmonica, drums en gitaar. In die periode speelde hij bij The Slime Hunters, The Healers en als gitarist bij The Electric Kings, waarmee hij een stevige reputatie opbouwde binnen de Belgische blueswereld. Begin jaren 2000 bracht hij zijn eerste twee albums uit, waarmee hij duidelijk zijn stempel drukte op de scene.

Na een aantal jaren van de bluesradar te zijn verdwenen, is de man “back in full force”. Live blijft Tee trouw aan zijn essentie: pure, eerlijke blues zonder franjes, gedragen door vakmanschap en emotie. Bij deze heeft hij zich ook omringd met een eental toppers zoals Fabrice Bessouat aan de drums, Renaud Lesire aan de bas, Roel Spanjers aan de toetsen en André De Laat op tenorsax.

Het is nu wachten op het aankomende album, maar ondertussen live genieten hier op Swing. En of we hebben genoten! Met een geweldige aankondiging die werd begeleid door een soort indianendrum van Fabrice werd de set ingezet onder de gvelugelde woorden :”Nothing In This World To Make Me Love Again’. Er werd vervolgd met een lekker swingend r&b tune met uitmuntend werk van Roel Spanjers aan zijn keys en de warme saxklanken van Andre De Laat. Ondertussen kan je bewonderend naar TEE kijken en verwonderd zijn hoe hij gitaarspel zo vanzelfsprekend kan laten lijken.  Na zijn kale kop te hebben laten zien werd voor de kale koppen onder ons, ikzelf inbegrepen natuurlijk, ‘Cleanhead Blues’ van Eddie Vinson door de boxen gejaagd.

Tee is natuurlijk ook de man die goed contact zoekt met zijn publiek en de respons is natuurlijk navenant. Dit was DE blues naar mijn hart met ‘Double Fool’, ‘Going Home’ of het trage ‘I Wonder Why’, het was allemaal van uitstekende makelijk. Zeer goede opgebouwde set en vooral van hoogstaande kwaliteit. En niet te vergeten, dit is Belgisch!

Ondertussen waren we al aan de voorlaatste dag van het weekend en hiervoor kregen we niemand mminder dan Kat Riggins & Blues Revival.

Riggins, geboren in 1980 als Katriva Riggins, is afkomstig uit Miami, Florida. Ze groeide op in een huishouden waar altijd achtergrondmuziek was. Door het brede scala aan genres in de collectie van haar ouders ontwikkelde Kat een liefde voor alle soorten muziek, van gospel en soul tot country en rock en alles daartussenin. Riggins is een zeer sociaal geëngageerd persoon, daarenboven is ze gezegend met een paar geweldige stembanden, die ze ten volle weet te benutten. Vandaag was Kat in goed gezelschap met Little Boogie Boy aka Hein Meijer op gitaar, Andreas Tsikotis op drums, Elvis Sergo aan het keyboard en Brian Kruit aan de bas. Ik keek hier alvast naar uit want het zijn steeds meer dan energieke optredens.

Eén brok dynamiet in dat kleine lijf die Kat Riggins en dat kwam er vanavond alweer uit want ze pakte in een mum van tijd het hele plein in. Er werd gestart met ‘Old Time Way’ en dat werd de start van een rollercoaster van jewelste. De band speelde zich de pleuris met Henk Meyer en Brian Kuit voorop. Ondertussen huppelde Kat over het hele podium als een duivel uit een doosje. We kregen ‘Heavy’ en het schitterende ‘Meet Your Maker’ waarbij Brian ons trakteert op een meer dan uitstekende bassolo. Swingen werd er gedaan op ‘Mojo Thief’ waarbij Kat naar goede gewoonte alweer gretig het publiek introk en dat publiek liet het zich welgevallen en zong mee uut volle borst. En dat bleven ze doen bij ‘Now I See (Ooh Wee)’.

Ik blijf altijd versteld staan als ik zie wat een energie uit dat kleine lijf stroomt en vooral hoe ze steeds weer de mensen weet te begeesteren, op dat gebied is ze een echt podiumbeest. Met ‘Til The Lights Come On’ kregen we eentje uit haar nieuw album getiteld ‘Every Day Is Saturday’. En hopla, daar was ze weer vertrokken voor een wandeling in het publiek. Niet te doen. Dit was Kat Riggins op zijn best, een stevig in elkaar gestoken set en een uitstekende band die haar volledig ruggensteunde, alweer top mevrouw Riggins!!

Om het weekend af te sluiten had de organisatie gekozen om The Temperance Movement te laten terugkomen. Inderdaad want deze Engelse band had in 2018 al op zaterdag mogen afsluiten. Niet echt iets wat in mijn herrinneringen was blijven hangen eigenlijk. Enfin iedereen verdient een tweede kans, dus we zouden wel zien.

In eigen land is deze band zeer populair te zijn. Ze brengen een mix van rock’n roll, blues en southern rock dat doet denken aan bands als The Faces, Free en The Black Crowes. De band bestaat uit Nick Fyffe (bas), Simon Lea (Drums), Luke Potashnick (gitaar), Paul Sayer (gitaar) en Phil Campbell (vocals).

Het begon stevig maar alvast niet over de top met ‘Built-In Forgetter’ en ‘Three Bulleits’. Tja de vergelijking kan wel gemaakt worden met bands als Led Zeppelin bijvoorbeeld, toch alvast wat energie betreft. Laat ons zeggen dat dit net iets beter klonk dat de laatste keer wat mij betreft. Ik onthield nog ‘Caught In The Middle’ en ‘Magnify’ maar dan hield ik het voor bekeken. Het was een lang weekend geweest en mijn oude botten snakten naar wat rust, dus tijd om kilometers te malen richting bedstee.

Al bij al een zeer goede editie gezien van Swing dit jaar. Er zat veel variatie in de programmatie en voor elk wat wils. Mooie ontdekkingen gedaan ook, kortom niets op aan te merken. Hierbij dan ook een heel dikke merci aan de organisatie om ons elk jaar te trakteren op drie dagen ”Blues For The People” in een perfecte organisatie. Dikke pluim ook aan de vele vrijwilligers voor hun inzet en hun vriendelijkheid en dat mag ook eens worden gezegd.

Ons zien ze alvast, bij leven en welzijn, volgend jaar terug. Merci!

Cheers,

Marcel
​