Kathleen Vandenhoudt, Bruno Deneckere & Stef Paglia (B) Americana Stamineeke Webbekom (24-08-2026) reporter: Freddie info band: Sharing The Blues info club: Stamineeke Webbekom © Rootsville 2026

Vanavond een speciale affiche in 't Stamineeke te Webbekom. 'Sharing The Blues' met Kathleen Vandenhoudt en Bruno Deneckere is op zichzelf niet wereldschokkend want beiden komen hier met regelmaat over de vloer in dit cultuurcafé. Nee, het opzienbarende is de toevoeging van bluesrocker Stef Paglia.

Of Stef nu als 'Americana Stef' moet worden benaderd is moeilijk op voorhand te zeggen en daarom zijn we uiteraard hier. Wat wel met zekerheid kon gezegd worden is dat velen die maandagavond richting 't Stamineeke' waren afgezakt. Gelukkig was het buiten op de binnenkoer en kon er het bordje 'Sold Out' worden opgehangen...al werd er toch nog een klein brandgangetje vrij gehouden?

Natuurlijk staan Kathleen en Bruno hier ook voor de voorstelling van hun 'Sharing The Blues Vol.2' en blijft hun 'Never Ending Tour' zo maar op kruissnelheid. Benieuwd toch hoe Stef Paglia het er zal van gaan afbrengen met 'We Are Electric'. Wel met grote zekerheid aanwezig was die sappige Gentse humor.

Met hun opener 'Cellophane' zitten we zo ook meteen bij hun nieuwe album 'Sharing The Blues Vol.2' waarna ze al evenvlug omschakelen met 'Reach For My Arms' en dat kan je terugvinden op 'Volume 1'. De gelijk stemmigheid van hun twee guitarras acústicas blijven gewoonweg subliem te noemen. 'Gibson' versus 'Martin' dus maar nu aangevuld met Stef Paglia's 'Eastman T486' en ja het werkt. De elektrische interventies tijdens de akoestische stilte mag zelfs als een meerwaarde worden beschreven ook doordat Stef zich weet te beheersen.

Uiteraard is de afzonderlijke leadzang van Kathleen en Bruno zoals steeds la piece de resistance van de avond. Afzonderlijk of in duet het blijft magistraal mooi om horen. Ook de aanstekelijkheid van de gitaren staat hier vanavond in de spotlights, luister maar eens naar 'Get It Right'. Zo komen we uit bij 'The Blues' met een pittige dosis rock 'n roll en zie je de menigte dan maar bewegen op hun stoel.

Dat Bruno niet meteen wou onderdoen aan het elektrische spel van Stef bleek toen hij in alle intensiteit een snaar naar de verdoemenis kwam te spelen. Tijd ook voor een gedeeltelijke cool down met 'Somewhere Down The Line'. 'Shut Up' vormde dan weer volgens Bruno een beeldspraak richting Kathleen met een nummer dat zo ook kan vallen onder de noemer 'Lullaby'.

Ook het prachtge 'Bent and Broken' komt uit hun nieuwe album waarna het eerste deel aan zijn einde kwam met het nog steeds mooiste nummer 'Drifting' en zo belanden we in gedachten ergens op 'Rosarita Beach' met aan de horizon een prachtige zonsondergang en met een Margarita in de handen. Nu maar hopen dat tijdens de pauze hier iedereen aan een drankje geraakt al zou het volgens Deneckere beter zijn door alfabetische het café in te gaan.

Terug dan naar de agenda van de avond en dat zij mooie liekes en sappige humor. Zo kregen we dan maar 'Now My Lighthouse Is Gone' en 'Come On Blues' voor de kiezen en bleven Kathleen en Bruno afwisselend nummers brengen uit hun beide 'Sharing The Blues' albums. 'I Count Them All' is dan weer contradictorish te noemen tegen het meer swingende 'Moonlight'.

Een special'eke op het nieuwste album is dan weer 'Epic', mooi maar wel enigszins anders. In het tweede gedeelte herbergt zich ook de songs 'Sunday Tears' en 'It's Not Black' en genieten we hier met z'n allen van al die prachtige Americana uit 'Sharing The Blues volume 1 & 2'.

Met het alom gekende 'Sharing The Blues' wordt er hier afscheid genomen van de bomvolle binnenkoer van 't Stamineeke en barst er uiteraard ook een daverend applaus los met de vraag om een bisnummer en dat kregen we ook. Voor de twijfelaars onder ons ga zeker deze semi-akoestische versie van 'Sharing The Blues' bekijken en beluisteren want het werkt!