Gevarenwinkel #28 Festival (dag 1) Varenwinkel (Herselt) (28-08-2026) reporters: Marcel & Freddie info bands: Greenwood - Big Dave & The Dutchmen - Admiral Freebee - Brother Wallace info bands: Boogie Beasts ft. Kenny Brown - The Bad Actors info bands: info organisatie: Gevarenwinkel © Rootsville 2026

De eerste dag van het festival, zijnde het uit de hand gelopen buurfeest, was alvast heel goed begonnen. Gelukkige hadden wij een volle dag om te bekomen alvorens ons te onderompelen in de tweede avond, die alweer goed en rijkelijk was gevuld.

Eerst nog even een tussenstop aan de tent van de camping waar al 'The Cover Up' van jetje aan het geven was. Gelukkig zaten wij daar droog want de hemelsluizen gingen alweer open. Uiteindelijk zou dat de laatste stuiptrekkingen van de weergoden zijn want de rest van de dag bleef het droog.

Greenwood had vandaag de eer om op het hoofdpodium de avond in gang te trekken. Greenwood is het muzikale trio rond Kirri Valvekens en vader en zoon Luc en Zenn Canters. Samen met hen Marc “Rosso” Van Puyenbroeck aan de bas en Marcus Weymare op drums.

Met veel goesting brengen ze de rauwe, bluesy sound van Peter Green’s Fleetwood Mac weer tot leven. Wat ooit begon als een spontane invalbeurt als voorprogramma van Raphael Wressnig, groeide uit tot een sterk liveverhaal dat blijft nazinderen. Als toeschouwer voel je meteen hoe goed ze op elkaar ingespeeld zijn. Verwacht geen bekende hits uit de latere jaren, maar wel een oprecht en meeslepend eerbetoon aan de roots van de legendarische band.

Stevig van start met ‘Rattlesnake Shake’ en ‘Rolling Man’. De gitaarliefhebbers komen hier aan nhun trekken en konden smullen van de stevige gitaarlicks die de tent werden ingestuurd. Strakke band met een potige ritmesectie met alweer een uitmuntend drummende Marcus Weymaere. Verder met ‘Black Magic Woman’, ‘Long Grey Mare’ en ‘Green Manalishi’. We krijgen stevig gitaarwerk afgeleverd zonder dat het ooit overdreven wordt.

De mannen amuseren zich te pletter en dat doen de aanwezigen ook. Vader en zoon schitteren aan de gitaar en de Kirri is goed bij stem. Richting het einde krijgen we nog ‘Oh Well’ en ‘Albatros’ op ons bord om af te sluiten met ‘Need Your Love So Bad’ en ‘Ramblin’ Pony’. Ik had ervan genoten. Dit was alvast een heel goed begin.

Graag geziene gasten op festivals en in clubs zijn Big Dave & The Dutchmen, vandaar dat ze hier in Varenwinkel zeker en vast niet mochten achterblijven. De mannen mochten aantreden in de Rootstent.

Dave voorstellen is niet meer nodig want ik denk niet dat er nog iemand rondloopt die deze Antwerpse reus nog nooit aan het werk heeft gezien. Voor dit nieuw project heeft Dave zich omringd door een aantal Nederlandse toppers zoals Micha Den Haring op gitaar, Darryl Ciggaar op drums en Dusty Ciggaar aan de bas en last but not least, pianowizzard Roel Spanjers. Met zo’n bezetting kan het niet anders dan vonken geven.

Vorig jaar werd hun eerste, titelloze album uitgebracht en dit was meteen een schot in de roos. Authentieke blues, soul en gospel met bijna allemaal eigen werk. Wie liefhebber is van Chicago blues met een vette knipoog naar de blues van de fifties en de sixties, zal van avond zeker aan zijn trekken komen.

ER werd onmiddellijk ingevlogen met de stevige shuffle ‘Lets’ Rock ’n Roll’ en dan was het hek van de dam, wat zou leiden tot een schitterende gig, maar laten we niet op de zaken vooruitlopen. Wie nog twijfels had over de harmonicakunsten van Big Dave was bij ‘My Little Girl’ volledig overtuigd.

‘So Sweet’ komt uit het nieuwe album, ‘This Work’ is een song geschreven door Roel Spanjers en valt duidelijke in de categorie van “tegelplakkers”, maar ook klassiekers worden niet aan de kant geschoven. De band staat als een huis. Allemaal toppers met een Micha Den Haring die ons een heel subtiel gitaarspel laat horen, Spanjers laat zijn vingers vliegen over de “black & whites” en Darryl en Dusty houden het ritme retenstrak. Dit is blues van de bovenste plank.

Tijd om even een rustmoment in te lassen en met het mooie ‘Blue And Lonesome’ van Little Walter, kunnen we allemaal even tot rust komen, waarna we terugkeren naar Chicago met ‘Too Late’ dat al dateert uit 1956 en alweer op het conto te schrijven is van Little Walter. We mogen dan ook genieten van Dave’s dansmoves en Micha krijgt nog de gelegenheid om zijn gitaaskills te tonen. Dit was nu eens blues van de bovenste plank. Telkenmale weten Dave en zijn Dutchmen het publiek bij de keel te nemen.

Kleine verandereing op het hoofdpodium war normaal Boogie Beasts zouden aantreden, maar het werd nu de beurt aan Admiral Freebee. Beetje vreemde eend in de bijt als je het mij vraagt maar soït, het is bon ton geworden om bekende namen op affiches te droppen op blues en roots festivals zie bijvoorbeeld Peer of Goezot. Dit trekt natuurlijk een ander publiek aan en …de kassa dient te worden gespijsd natuurlijk.

Admiral Freebee, het alter ego van Tom Van Laere, is een Antwerpse singer-songwriter die bekendstaat om zijn rauwe stem, sterke riffs en meeslepende rootsrock in de traditie van Neil Young. Hij brak door in 2000 dankzij Humo’s Rock Rally en groeide uit tot een vaste waarde op grote podia. Zelf had ik de man nog nooit live aan het werk gezien en eigenlijk is dit niet echt “my cup of tea”, maar je weet maar nooit. Buiten Tom Van Laere (zang en gitaar) vinden wij Timmy Coenen (bas), Senne Guns (Keys) en Laurens Billiet (drums).

Er was alvast veel volk komen opdagen voor dit optreden want de toeschouwers stonden rijen dik voor het podium toen de Admiraal en zijn kornuiten hun opwachting maakten en alle remmen losgooiden met ‘Bad year For Rock ’n Roll’ en ‘Seeking a Friend’. Admiral Freebee is herkenbaar aan zijn eigen klankkleur en zijn muziek vindt uiteraard een plaatsje in het roots-rock gebeuren, want wat we op ons bord krijgen is stevige maar aangename hedendaagse rock ’n roll. De band telt goede muzikanten in de rangen en staat als een huis.

Eerste maal dat ik Admiral Freebee live aan het werk zag maar ik moet zeggen dat ik dit wel kon pruimen. Goed opgebouwde set, stevig maar wel af en toe een rustpuntje, maar het geheel klonk lekker. En de fans? Wel die werden op hun wenken bediend met onder andere ‘Nothing Else To Do’, Einstein Brain’ of de tophit ‘Oh, Darkness’. Iedereen tevreden dus.

Terug richting rootstent voor het optreden van Brother Wallace. Mij totaal onbekend, dus wat opzoekwerk drong zich op.

Brother Wallace ofte Christopher Cardell Wallace, geboren en getogen in het klein stadje West Point in Georgia, werd al heel jong ondergedompeld in de muziek. Hij maakt muziek om pure vreugde te ontsteken, zelfs in de donkerste momenten. Al sinds zijn elfde, toen hij piano speelde in de kerk artiest bracht zijn passie hem langs een indrukwekkend parcours: van optredens met gospellegende Kirk Franklin tot podia als Madison Square Garden.

Samen met Dan Taylor (The Heavy) ontwikkelde hij een eigen, energieke soulklank, terwijl hij tegelijk actief bleef als muziekleraar. Met zijn unieke stem en diep doorleefde songs slaagt Wallace erin pijn om te zetten in kracht. Zijn werk ademt authenticiteit, hoop en een oprechte verbondenheid met zijn publiek. 2026 betekende ijn echte doorbrak toen zijn eerste album “Electric Love” op de markt kwam. Benieuw nu naar het live resultaat.

“Ladies and gentlemen, prepare yourself, all the way from Georgia, USA, for BROTHEEEEEER WALLACEEE!”…zo wordt de man aangekondigd en knalt er meteen vandoor met ‘Electric Love’, titeltrack van zijn nieuwe album, op de voet gevolgd door ‘Who Do You Love’. Alvast een goed begin vond ik. Brothe Wallace heeft wel een aparte stem maar brengt hier goede soul aan de man. Zijn wel jonge band volgt “The Brother” zonder problemen en knallen er ook op los bij ‘Gone With The Wind’ en ‘A Patient Man’.

Een mengeling van soul en r&b dat is wat wij te horen krijgen. Het publie lustte er wel pap van, zeker van songs als ‘Midnight Valley’, ‘You’re The man’ of nog ‘Let’s Get Together’. Leuk, fijn maar voor mij net iets te lang om geweldig te zijn, edoch het was wel een leuke ontdekking.

Steviger werk stond ons alvast te wachten op de Main Stage met de komst van Boogie Beasts feat. Kenny Brown.

Voor de vierde keer alweer zakken Boogie Beasts af naar het (Ge)Varenwinkel Festival, maar deze show wordt écht uitzonderlijk. Ze brengen namelijk een legendarische gast mee: gitarist Kenny Brown. De aanleiding? De viering van hun eigenste 15-jarig bestaan én de 100ste verjaardag van blueslegende R.L. Burnside. Brown was jarenlang de rechterhand van Burnside en stond mee aan de basis van diens doorbraakplaten. Door zijn samenwerking met The Black Keys is hij vandaag een levende schakel tussen de originele Hill Country Blues en de moderne bluesrock.

Een absolute grootheid uit North Mississippi, samen op het podium met Boogie Beasts. De Beasts, dat zijn nog altijd Jan Jaspers (zang en gitaar), Patrick Louis (zang en gitaar), Gert Servaes (drums) en top enternainer Fabian “The Lord” Bennardo (harmonica). Dit was een gig waar ik echt naar uitkeek, zeker na het uitbrengen van hun nieuw album ‘Don’t Be So Mean’ een schitterende ode aan RL Burnside.

Onder veel applaus kwamen de mannen het podium los en de muzikale hel kon losbarsten. Howdie, wat een energie mijne man en dat al van ij de start met ‘Jumper On The Line’, gevolgd door ‘Alice Mae’ en ‘Poor Black Mattie’. “The Lord” ging alweer tekeer als een springveer en de schuerende gitaren en de slidepartijen waren top noch!

Samen met Kenny Brown haalden onze Belgische boyas alles uit de kast met ‘Shake em on Down’, ‘Going Down South’, ‘You Got To Move’ of ‘Snake Drive’. Dit was het betere werk. North Mississippi Country Blues, rauw, ruig en puur…volledig zolas ik het graag hoor. Merci gasten, you made my day!

In de rootstent kregen we nog een uitsmijter met The Bad Actors, maar gezien het late uur, heb ik dit aan mij laten voorbijgaan.

Dit duo bestaat uit Khalil “K-Dogg” Adesanya (zang en gitaar), en de zeer energieke frontman, Jay (Jason “The Boy” Eton) op drums. De twee groieden samen op en zijn al sinds hun schooltijd bevriend. Dit Folkrock Duo staan ook bekend als de 'Men in Orange' en brengen een mix van funk en rock met ook invloeden als bij de 'Red Hot Chili Pepers'.

Hun optredens kan je als zeer energiek ervaren en vorig jaar brachten ze hun debuut EP 'Act Your Ace' uit en zo kunnen ze hier vanavond nog een laatste keer uit de bol gaan hun funk met nummers als Six Figure Sammy” en “Bears Repeating”. Op 10 oktober nog te zien op 'Le Chateau Festival' in Oupeye, het festival van 'Boogie Beast' Lord Benardo. En nu tijd om de bedstee in te duiken want er volgde nog een lange muzikale dag! Slopwel gasten!

de Ladies van het bonnekeskot

father & son...and the holy guitars

always look on the bright side of life...

Devant Les Bois - 14-11-2026 - Red Red & The Bloyet Brothers

Leen en de Fons...over bier?

Fans van Admiral Freebee

volgens Anka & Teun was dit goed...