Gevarenwinkel #28 Festival (dag 2) Varenwinkel (Herselt) (29-08-2026) reporters: Marcel & Freddie info bands: Von Rob - Dawn Brothers - Muddy What? - Delta Generators - Jesper Lindell & The Brunnsvik Sound info bands: BJ Scott & Devine Rebels - Smokestack Lightnin' - Robert Finley - The VIC-Kings (after party) bands: info organisatie: Gevarenwinkel © Rootsville 2026

Al twee dagen achter de kiezen en we konden ons klaar maken voor de laatste dag van de editie 2026. En dat ging een lange worden, dus eerst een stevig ontbijt nuttigen om er prompt te kunnen tegenaan gaan.

Even gestopt op de camping waar het alweer volop feest was en het duo AC & Double U Pete de ontbijtende campeerders trakteerde op een fijn muzikaal ontbijt. Na het aperitief was het tijd om de weide op te gaan.

Vandaag wordt de aftrap gegeven in de rootstent met de voor mij totaal onbekende Von Rob. Robbe Verheyden werd geboren op 21 augustus 2001 en gevormd door een jeugd in een gebroken gezin, vond hij zijn houvast in muziek. Hij brengt een doorleefde sound ergens tussen country, Americana en blues. Als tiener belandde hij met Casual Trip al op Pukkelpop, een ervaring die zijn pad richting muziek alleen maar bevestigde. Sindsdien schrijft en produceert hij songs als eerlijke momentopnames van wat er vanbinnen leeft. Solo brengt hij alles terug tot stem en gitaar, puur en ongefilterd. Ik ben benieuwd wat hij aan de man zal brengen. Niet solo vandaag maar vergezeld van Jules Verstrepen (keys), GerritVandevelde (bas) en Dirk Vandenbulcke (drums).

Gelukkig zat ik niet op een stoel toen Von Rob en zijn makkers eraan begonnen, want ik was er waarschijnlijk afgevallen. Wat een stem!!! ‘Picture Me’ en ‘Dreamstalker’ waren de eerste twee songs die ons werden aangeboden en ze hadden een hoog Johnny Cash gehalte. Dit is geweldig goed. Alles past perfect, de stem, de muziek, de goede muzikanten, er is geen speld tussen te krijgen.  Robbe schrijft al zijn werk zelf en het is van een hoog niveau zoals wij horen bij ‘Not Beneath Nor Above’ of ‘Take It All’. Als de man al eens een cover brengt, is het er dan ook eentje van niveau met ‘Motorcycle’ van Colter Wall. ‘My Angel’ is een nieuwe song en het schitterende ‘Don’t Worry Mother’ komt dan weer uit de nieuwe plaat.

Dit is uitzondelijk goed vind ik en de afwezigen hebben meer dan ongelijk. Von Rob verbaast iedereen op dit moment, zeker de mensen, zoals ik, die hem nog niet kenden. Stilaan kwamen we aan het einde van deze schitterende set maar eerst nog een aantal knappe songs zoals ‘I’ll Be Forgotten’ of ‘She Puts The Music In Me’. Dit was een schitterende ontdekking en ondanks dat de dag nog maar net was begonnen, voor mij al een serieus hoogtepunt!

Het pendelen begon terug want iedereen begaf zich naar de Main Stage voor de komst van Dawn Brothers.

Geen franje, alleen strakke songs en feilloos samenspel: dit Rotterdamse viertal brengt folkrock, blues en soul met een vanzelfsprekende souplesse die je live meteen zal meeslepen. Vier muzikanten die elkaar blindelings vinden en hun sound tot in de puntjes beheersen. Dawn Brothers kan teren op een doorwinterde live-reputatie, van North Sea Jazz tot Americanafest en voorprogramma’s voor The Black Keys.

De band bestaat uit volgende muzikanten: Bas van Holt (gitaar en zang), Rowan de Vos (Keys), Tammo Deuling (bas) en Rafael Schwiddessen (Drums). Starten met ‘For Better Or Worse’, nummer met een riffje dat wat deed denken aan Nathaniel Rateliff’s ‘I Never Get Old’. Dit gezegd zijnde, niks mis mee, want het was een swingende entrée die deze jongens maakten.

Veel tijd om op adem te komen kregen we niet want ze regen de songs aan elkaar. ‘Seven Year Itch’, ‘Do Me Wrong’ of ‘Crying’ waren nummers van zeer goede makelij. Goede mix tussen wat Americana, rock, folk en een snuifje blues. Muzikaal zit alles snor en de samenzang tussen de boys legt en een extra laagje bovenop. Alles wordt simpel aan de man gebracht. Moeilijk hoeft het allemaal niet te zijn maar het klinkt wel heel goed. ‘Vampire’ klinkt mij wel wat rommelig maar onze Rotterdammers herpakken zich snel met ‘Staying Out Late’, ‘Pictures’ en ‘Devil Woman’. Ik had echt wel van deze set genoten en deze Dawn Brothers waren alweer een fijne ontdekking.

Voor Muddy What? dienden we terug richting rootstent te trekken. Met Muddy What? kregen we totaal iets anders voorgeschoteld. Dit jong trio uit München en Nûrnberg won in 2021 de Duitse Blues Challenge, mede door hun frisse benadering van de blues. Hier krijgt de traditionele blues een kleine make over. Kenmerkend voor hun sound zijn de bezwerende vocalen van Fabian Spang (vocal & guitar) en de showstelende Ina Spang op gitaar en mandoline en het bas- en drumwerk van Michi Lang.  Ze staan voor “New Blues”: een frisse, eigenzinnige kijk op een klassiek genre.

Bij mij was het al geleden van Swing Wespelaar in 2023 dat ik dit Duitse trio aan het werk zag en ik keek dus uit naar hun passage hier in Varenwinkel. Het trio klonk al lekker van bij het begin met ‘Neon Soul’, bij deze ook de titeltrack van hun laatste album en ‘Spider Legs’. Verfrissend was het alleszins en Ina is inderdaad het showbeest dat was aangekondig, laat haar daarenboven een fijn stukje gitaar weten te spelen en mij hadden ze alvast mee.

Spang is ook niet vies om zijn slide boven te halen en de songs een ietwat rauw tintje mee te geven. Dit was echt mijn ding. We kregen op geregelde tijdstippen een kijkje in het nieuwe album met onder andere ‘Uncontainable’, ‘Letters On A Line’ of ‘Voodoo Child’. Dit is, by the way, al de vijfde schijf zijn van dit trio. Op een gegeven ogenblik wordt er van instrument veranderd, zo wodt drummer Michi bassist en neemt Ina de mandoline ter hand.

Het niveau zakt geen millimeter en de energie blijft zo van het podium stromen. Er kwamen nog 2 covers op ons af en met ‘Jumping Jack Flash’ en ‘Honky Tonk Women’ van de Rolling Stones werd afscheid genomen van een heel dankbaar publiek, dat blij was met een uur energie boost.

Terug naar de mainstage alweer voor de komst van Delta Generators. Sinds hun debuut in 2008 hebben deze gasten uit Boston, al overal waar ze komen een stevige indruk achtergelaten met hun mix van roots, blues, rock, americana en rhythm 'n blues. Hun frontman, is de imposante Brian Templeton – nog gekend van bij The Radio Kings. Verder hebben we nog Charlie O’ Neal op gitaar, Johnny Griparic op bas en drummer Jeff Armstrong. Bij deze ben ik er vrij van overtuigd dat ze hier de boel zullen plat spelen.  En of!

Hun nieuwe album ‘On& On’ is zeer recent en daar kwamen deze Bostonians wel één en ander van spelen. Volle gas vooruit dus, en dat is wel letterlijk te nemen met songs als ‘Call Me Mr Vain’ en ‘I Got You’. Het valt alleszins niet aan te tornen dat dit meer dan stevig klonk maar daarom niet minder goed. Getuige hun meer dan potige versie van ‘You Are My Sunshine’.

De band is een stevig geheel en Brian neemt ten gepaste tijde de mondharmonica ter hand. Ze blijven er op losknallen met ‘Shame Shame Shame’, ‘Deep State Of Mind’, ‘Mr C’ of ‘Too Many Cooks’.  Dit was alweer een optreden met een pak energie, maar we hadden niets anders verwacht.

En we blijven heen en weer pendelen. Nu terug naar de rootstent voor Jesper Lindell & The Brunnsvik Sound. Voor mij alweer een totaal onbekend gegeven.

Jesper Lindell blijkt één van de meest boeiende stemmen uit Scandinavië te zijn, waar hij de weidse Zweedse melancholie moeiteloos blendt met diepe liefde voor authentieke Americana en soul. Met zijn hechte begeleidingsband Brunnsvik Sounds, inclusief broer Anton aan de bas en organist en accordeonist Rasmus Fors, brengt hij een warm, rijk geluid met blazers en gospelinvloeden. Verder in de band vinden wij Simon Wilhelmson aan de drums en Jimmy Reimers op gitaar, trompet en viool.

In 2024 trok Lindell naar de mythische studio’s van Muscle Shoals en Memphis, waar hij in amper vier dagen twee albums opnam: “3614 Jackson Highway” en “Royal”. Het resultaat: energieke en respectvolle eerbetonen aan de muziekgeschiedenis, gebracht met een eigen, doorleefd stemgeluid. Mooie ontdekking denk ik dan, dus benieuw naar het resultaat hier in Varenwinkel.

Starten deden onze Vikingen met ‘Strung Out On Thrills’ en ‘Living Wild’ een mix van Americana en een vleugje country. Het klonk alleszins goed en in deze een dikke pluim voor toetsenman Rasmus. We kabbelden verder met zaken als ‘On A Crooked Road, ‘To Make A Play’, ‘Loved You So’ en anderen. Begrijp met niet verkeerd, de mannen zijn goed maar hun muziek kreeg mij niet mee, vraag me niet waarom, maar ze konden mij niet begeesteren zoals de vorige bands hadden gedaan en dus bleef ik wat op mij honger zitten in deze. Jammer maar helaas, pindakaas.

Met BJ Scott “Divine Rebels” stond alvast een heel fijne act op het hoofd podium. BJ, altijd al mijn favorite DJ op Classic 21 geweest, trekt samen op met 3 andere straffe madammen die afkomstig zijn uit het Sirius Plan project. We krijgen dus een 100% vrouwelijke act.

BJ werd geboren in Deer park in 1959 en groeide op in Bay Minette, Alabama maar belandde in de vroege jaren tachtig in Brussel. Ondertussen is ze uitgegroeid tot een vaste waarde in de muziekwereld. Bij deze treedt Beverly Jo samen op met drie geweldige dames, zijnde Claire Joseph (bas), Skye (gitaar) en Gaëlle Mievis (drums). Een mix van geweldige stemmen en originele en klassieke songs. Iets om naar uit te kijken.

Al van bij de opener ‘O’Desire’ hoorden we dat deze vier dames uitzonderlijke muzikale talenten zijn met geweldige stemmen. Van BJ wisten we dat al maar de andere dames deden met hun skills menige monden openvallen. Met ‘Crossroads’ kregen we een versie van Calvin Russel voorgeschoteld en de klassieker ‘Down In Mississippi’ dat in 1966 werd geschreven door J.B. Lenoir en werd door de 4 dames met de nodige flair gebracht.

Stevig mag het ook en met ‘Can’t Let Go’ krijgen we alvat een zeer aanstekelijk nummertje. Dit is het betere werk als je het mij vraagt. Naar aanleiding van het overlijden van Dolly Parton eerder deze week, vonden de dames het gepast om aan deze country-icoon ode te brengen. Met recht en rede en het werd een knappe versie van ‘Jolene’, wat door de hele tent met veel verve werd meegebruld.  Elke song krijgt op zijn eigen manier een verhaaltje mee. Nooit te lang gesproken, maar steeds heel toepasselijke. ‘Cheeky’, in het Frans gezongen, swingt als geen ander en wordt gevolgd door het tragere ‘The Dauhters’.

Er is een goede balans tussen ballads en snelle nummers. Ook de covers zijn van uitstekende kwaliteit, maar niet klakkeloos nagespeeld, neen, gemaakt op maat van deze vier geweldige dames en ik denk daarbij aan ‘Paint It Black’ van de Rolling Stones of ‘The Chain’ van Fleetwood Mac. Het was ontroerend, swingend, je kreeg er “kiekenboelen” van. Dit was alweer een hoogte punt om “U” tegen te zeggen. Girlpower!!!!

Met Smokestack Lightnin’ gingen we stilaan naar het einde van deze driedaagse toe. Veel kwaliteit hebben deze mannen uit Nurnberg ten over. Ze mixen met het grootste gemak rockabilly, blues, soul, country, garagerock en dan vergeten we er nog wel een paar. Bernie Batke (zang en bas) is met zijn mooie donkere stem en soepel contrabasspel de onvoorwaardelijke frontman van de band en ondanks het recente afscheid van drummer van het eerste uur Michael Kargel, verzamelt hij nog steeds de allerbeste muzikanten rond zich zoals Florian Kenner (gitaar) en Frank Schwab (drums).

Deze rakkers kwamen ook al langs als begeleidingsband van Los Straitjackets gitarist Eddie Angel en Jake LaBotz, maar wanneer ze hun eigen ding komen doen, zijn ze altijd op hun best. En dat eigen ding is die heerlijke mix van country, rockabilly, blues en soul. Ambiance verzekerd dus.

Wat een “feelgood music” is me dat. Te starten bij ‘Travelling Bone’ of met het country-achtige ‘Hole In My Hand’. Alle genres worden door elkaar gespeeld en het verveelt geen seconde. ‘The Roadmaster’, het enig trage nummer van de avond met ‘Hang Me’, het pompende ‘Carter Kane’, het knappe ‘One Man Down’of ‘Gentle On My Mind’ we kregen het allemaal. Met ‘Polk Salad Annie’ brachten de boys ons richting uitgang maar niet zonder er nog eentje bij te gooien, het veel gevraagde en geroepen ‘Soul Beat’ nummer op “speed” dat velen in de tent, spontaan een orgasme bezorgde...muzikaal weliswaar .... Alweer het betere werk van deze Duitse boys.

Afsluiten op de main stage doen we met een bluesklepper en een ouwe rot in het vak, met name Robert Finley.
De dingen kunnen soms op z’n zachtst gezegd raar lopen in een mensenleven. Neem nu Robert Finley (geboren in 1954 in Bernice, Louisiana): hij zit al van z’n elfde in de muziek, leerde gitaarspelen, werd vaste gitarist in de band van het Amerikaanse leger, maar werd stilaan blind en moest langs de straten gaan busken om niet om te komen van honger. De mensen van de Music Maker Relief Foundation kwamen hem op het spoor en hielpen hem aan optredens en uiteindelijk zelfs aan een eerste platencontract.

Dankzij Dan Auerbach van The Black Keys kwam er een serieuze injectie in het verhaal van Robert. Het ging alsmaar sneller en met zijn laatste twee albums ‘Sharecropper’s Son’ en het vorig jaar uitgekomen “Hallelujah! Don’t Let the Devil Fool You”leverde hij 2 pareltjes af. Wat een schitterende platen die niemand onberoerd laten. Zijn muziek komt recht uit het hart en weet iedereen diep te beroeren. Dit is nou iets waar ik serieus naar uitkeek.

En dat heeft hij hier ook gedaan. “La grande classe” zouden onze Franse vrienden zeggen. Robert zingt, verzorgt de show en boeit het publiek.  Deze krasse 72-jarige weet met zijn moves en zijn charisma, het publiek uit zijn hand te laten eten en dit al van bij de eerste noten van ‘I’m A Dreamer’, en ‘What Goes Around (Comes Around)’. Klasse en ervaring ten over onze Robert en zijn jonge begeleidingsband weet dat perfect aan te voelen.

‘Medicine Woman’en ‘Sharecropper’s Son’ volgen in sneltempo, met zijn dochter Christy aan zijn zijde. Ze verzorgde de backings en nam tijd om hem te begeleiden. Robert maakte het leuk met zijn fijne verhaaltjes tussen de songs maar legde steeds de nadruk op de muziek met onder andere ‘Holy Gost Party’ en ‘I Can feel Your Pain’ dat hij bracht met een hoog falsetstemmetje.

De man was duidelijk heel blij met zijn komst op (GE)varenwinkel en toonde zich daarvoor ook heel dankbaar. Dochter Christy kreeg dan ook haar “moment de gloire” waarna Robert de band begeleide naar het einde van dit schitterende optreden. Dit was alweer blues van de bovenste plank en ondanks hij niet meer van de jongsten is, brengt Robert alles met veel vuur en passie. Bedankt Mr Finley! En alweer een hoogtepunt is deze rijk gevulde muzikale dag.

Het einde nadert en na 'Robert Finley' zaten velen nog voor een dilemma. Of je richting auto of mobilhome slepen om zo als een blok in slaap te vallen na een wel zeer succesvolle editie van 'Gevarenwinkel' die met een 'Sold Out' begon op donderdag 27 augustus, nu toch al wel 3 dagen in het verleden. De andere optie is voor sommigen om als een blueszombie zich te verslepen richting rootstent om te genieten van een afsluitend feestje.

photo @ Lesley Verbeeck

Deze after-party is voorbehouden voor 'The Vic-Kings'. Deze formatie ontstond vorig jaar na de afbraak van 'Gevarenwinkel 2025' en was zo bedoelt als een verjaardagsfeestje. Deze noormannen bestaan uit David Vic-King, Charly Vic-King, Hans Vic-King en de dynamic voice van Lesley Vic-King die komen uiteraard uit de stal van 'David Ronaldo & The Dice' en worden versterkt door Patrick Vic-King en zijn 'Beast' en met Geert Vic-King op basgitaar. Samen vormen zij zo de superband 'The Vic-Kings'.

photo @ Lesley Verbeeck

Zo beginnen deze 'The Vic-Kings' eraan met 'Keep Your Hands To Yourself' van de ons alom gekende 'Georgia Sattelites', en starten we zo met tevens het einde van Gevarenwinkel anno 2026. Eentje van Bob Dylan valt ook altijd wel te versmaden en zo genoten we hier van een knappe versie van 'Like A Rolling Stone'. Na 'Jealous Again' van 'The Black Crowes' bleef de sfeer ook nu nog opperbest met deze straffe muzikanten op het podium.

Al vlug kwam ook 'Jimi Hendrickx' in beeld met het bluesje 'Red House', dit evenwel in een meer eenvoudigere versie al moest Charly Vic-King zich toch wel even inhouden. Geert Vic-King stond in het verleden hier op 'Gevarenwinkel' op het podium met de 'Petty's Heartbreakers' dus zit ook 'Refugee' er ook in met Lesley Verbeeck op backing vox. Misschien hoort 'Fleetwood Mac' niet meteen thuis in het rijtje gitaargoden maar hun "Gold Dust Woman' viel wel bijzonder goed in de smaak. Wij konden hierop ook wel genieten van de vocale kwaliteiten van Lesley Vic-King.

photo @ Lesley Verbeeck

David Vic-King voelde hier zich hier vanavond als een ware kameleon en transformeerde zich daarna terug als de grote Jimi met 'All Along The Watchtower', welk in wezen eentje is van Robert Zimmerman. Puike prestatie alweer en lieten wij ons zo meeslepen in die waanzinnige era die wel eens nooit meer zal terugkomen en voorbehouden is aan de 'die hards' onder de nog aanwezige leeftijdgenoten. Uiteraard mag Neil Young ook niet ontbreken op deze 'Star Parade' en luisterden we zo naar 'Cortez The Killer', eentje uit het 'Zuma' album met 'Crazy Horse' uit 1975. Afsluiten deden deze 'The Vic-Kings' dan nog met 'Free Bird' van Lynyrd Skynyrd.

photo @ Kim Moorthamer

Gewoontegetrouw bij 'David Ronaldo' en de gang is van ophouden geen sprake en dus wordt het bissers onder luid applaus. Nummers als het obligate 'Whipping Post' en 'Down By The River' deed het dak van de tent er zo goed als afgaan en zo viel definitief het doek over 'Gevarenwinkel 2026' en stonden de eerste vrijwilligers al klaar voor de obligate afbraak.

photo @ Lesley Verbeeck

Persoonlijk vond ik dit een goede editie waar ik heel veel goede dingen heb gezien maar vooral gehoord. Pluim voor de organisatie ook die zorgde dat alles vlekkeloos verliep. Dank aan alle medewerkers voor hun totale inzet om hiervan alweer een succes te maken, het was weer TOP!. Ik zou zeggen Varenwinkel! Varenwinkel! Tot volgend jaar!

Cheers
Marcel