Art & Roots in the Woods #6 The Ragged Roses - A Murder in Mississippi - Filthy Horse Aarschot -06-09-2026 Reporter: Freddie info organisatie: Art & Roots in The Woods © Rootsville 2026

DOOR DE PROBLEMEN MET DE SERVER VAN ONE.COM EN HET VERLOREN GAAN VAN ENKELE FILES IS DIT VERSLAG EEN BEETJE BEKNOPTER DAN HET ORIGINEEL.

Het is weer zover want op de eerste zondag van september trekken we na jaarlijkse gewoonte het bos in op zoek naar de trollen Dirk en Gert Verbruggen die zomaar uit het niets enkele jaren geleden een meer dan gezellige familie happening uit de grond wisten te stampen in het 'Meetshovenbos' te Aarschot.

Drie Belgische bands op de affiche en ieder van zich heeft behoorlijk wat bekendheid. Drie diverse genres ook waardoor de diversiteit onder de aanwezigen zeer ruim is. Eerst nog eens slenteren langsheen de kunstdreef waar we straatmuzikanten en kunstenaars allerlei komen te ontdekken vooraleer we naar de bivakzone trekken voor de 6de editie van 'Art & Roots in The Woods. Een bivakzone die volop in de zon ligt alsof we nog een 'Indian Summer' mogen gaan verwachten wat het allemaal nog meer liefdevoller komt te maken voor de talrijke kuierende families die zo hun zondagmiddag helemaal toevertrouwen aan deze familie happening.

Als eertste op het podium staan 'The Ragged Roses' met in hun rangen frontvrouw Katrein Van Proeyen, aan de sixstring Bart 'Rico' Ulens, aan de doghouse bas Michel Pistnon en last but not least aan het drumstel Dennis De Gier. Met hun duiken we in de retro periode van rockabilly en rythm 'n blues met als eerste nummer 'I'm Ready' en dat waren we ook hier op het gezellige bivakterrein.

Happy days songs als 'Voodoo Hoodoo' uit hun album 'Do Me Right', 'Humdigger' en 'Sugar Coated Lovin' vliegen ons rond de oren en zo is de sfeer meteen opperbest met een frisse pint onder de late zomerzon. We krijgen ook nog 'Slippin' and Slidin' van Little Richard en met 'Runaway' van Del Shannon presenteert Rico ons op wat surf geluiden en komen we in the mood van Quentin Tarantino. Met de titeltrack uit hun album zit de playtime voor deze 'The Ragged Roses' er hier meteen op.

Tuusen de bands door krijgen we ook wat straattheater met inde eerste plaats acrobate An en verder ook een intermezzo met enkel oversized dragonflies.

Met de volgende band 'A Murder in Mississippi' krijgen we enkele klasbakken uit eigen belgenland voor de kiezen. De band bestaat uit Leander Vandereecken, Mirthe Vandereecken, Lore Heyerick, Dieter Vanhede, Alexandra Van Wesemael en Stijn Bontinck. 'Lore' werd ondertussen positief getest op een zwangerschap en daarmee wensen we ze het allerbeste met die jonge spruit.

In 2018 brachten ze nog hun selftitled debuutalbum op de markt, gevolgd door 'Hurricana' in 2021. In 2024 volgde dan het album 'Reverie'. De zachte harmonieën en de pakkende melodieën nemen je mee naar de uitgestrekte Noord-Amerikaanse vlaktes! Hun Gentse roots samen met de mix van diverse stijlen maakt hun 'Folky Americana' er eentje is met ook een zeer hoog rock 'n roll gehalte. Een formatie die in je 'cerebrum' zal blijven hangen.

Meteen de schwung erin brengen met opzwepende nummers als 'Black Train' en 'Highfield Lane'. Leander deed zijn uiterste best om de resterende zonnekloppers naar de tent te lokken om samen een feestje te bouwen, je waande jezelf zelfs op een 'Fais Do Do'. Met 'The Raven and The Oak Branch Tree' en het uitzonderlijke werk op de fiddle van Alexandra wanen we ons zelf zo een beetje op de Hongaarse poesta.

Enkel maar topsongs bij deze 'A Murder In Mississippi' zoals 'Wrong Side Of The Road' en het is zelfs niet verwonderlijk dat het voor deze band 'A Peace of Cake' was om met 'Run brother Run' er hier een orgelpunt aan te breien.

En zo zijn we reeds toegekomen aan de laatste band van deze zonnige zondag. Filthy Horse, is een bende die het vuur aan de lont kan steken en zowaar ook DE echte Local Heroes. Het was ook al een tijd geleden dat ik de mannen aan het werk zag dus ideaal om daar iets aan te doen. De band werd opgericht door Francis van den Broeck (zang en gitaar) samen met Peter van den Broeck (bas) en youngster Dries Verhelst (drums). Het idee om rocknummers met een folkjasje te brengen stamt al van de beginperiode. Francis is namelijk liefhebber van dit genre, vooral van ‘The Pogues’. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk merkbaar in hun muziek.

Om de nummers een juist tintje mee te geven wordt violist Yves De Waele (‘Sons of Sirius’) bij de band betrokken maar ook muzikale duizendpoot Wouter Verhelst (The Blue Clay, Clark & The Aces) aan de accordeon wordt aan het project toegevoegd, evenals Davy van Kerschaver op de banjo. Helaas zitten Wouter en zijn madam op het moment in Spanje en dus zal het zonder dit duo moeten.Sterke blazersectie ook met Kris Willocx op trompet en Christophe Claessens op de sax.

Met “War And Beer” hadden ze al een ferme schijf uitgebracht en dat zoeken ze nu ook te doen met de nieuwste telg “Drinking Bro”. Kort gezegd, men neme een grote “kastrol” gooi daar een beetje Dropkick Murphys in, een toefje Pogues en een snuifje Flogging Molly, voegt daar het geweldige motto “ It Ain’t A Stallion If The Horse Has No Balls’ bij en je krijgt “the real deal”. Hell Yeah, time to party !

Het tempo zou gedurende het hele optreden nooit meer naar beneden gaan. Gas bijgeven kon wel en met ‘Sinner’s Tatoo’, ‘The Mirror’, ‘The Lie’ en ‘The Drum’ werd aan de verwachtingen voldaan. Het was meer dan duidelijk dat deze bende ongeregeld zich kostelijk amuseren op het podium. Veel energie en speelvreugde en dat straalde af op de aanwezigen die gretig meededen en het zich allemaal laten welgevallen.

Met een knallende ‘Irish Rover’ komen we weer op bekend terrein. Met ‘Down By The River’ (dat meteen ook de nieuwe singel wordt) en ‘Heaven Can Wait’ worden er weer twee door de boxen gestuurd die op het nieuwe album staan. Na ‘Fire At Will’ en het schitterende ‘Fields Of Flanders’ krijgen we het emotionele ‘Simon Says’, nummer met betekenis dat door Francis werd geschreven na het overlijden van zijn zoon Simon. Toch altijd speciaal dat nummer.

De voet bleef op het gaspedaal en in ijltempo werden songs als ‘Have A Beer’, ‘Loner’ en ‘Awake’ de zaal ingeslingerd. Met een versie op speed van ‘The Wild Rover’ werd duchtig meegezongen en de zangstonde werd verder gezet met ‘Drunken Lullabies’. Met ‘Live Before I Die’ kregen we er weer eentje uit het nieuwe album en bij ‘Fiesta’ van The Pogues werd alweer een stevig feestje gebouwd. Stilaan waren we aan het einde van deze geweldige avond toegekomen en dat werd in stijl afgesloten met ‘To The Sea’ en het meegebrulde ‘Pog Mo Thoin’, wat zoveel betekent als “kust mijn …”. Stevig applaus achteraf en er moest weinig moeite worden gedaan om de band terug op het podium te krijgen. Nog een afzakkertje en met ‘Dirty Old Town’ was dit alweer de zoveelste meezinger.

En zo zit deze editie numero 6 er dan weerop en kijken we al uit naar editie 7 van volgend jaar. Met dank aan Dirk en Gert Verbruggen en de 'groendienst' van Osschot.