BluesBell' 3 Festival Schellebelle (12-09-2026) reporter: Marcel bands: Marlon Pichel - Hideaway - The Horny Hores - Smokestack Charlie info organisatie: Bluesbell' © Rootsville 2026

Het is me alweer een druk weekend. Gisteren in Wilsele voor de openingsavond van Sortie Blues en vandaag in Schellebelle voor de 3de editie van BluesBell’ festival. Niet slecht wat mij betreft eigenlijk want het ligt niet zo ver uit mijn buurt en daarenboven had de organistatie voor een lekker programma gezorgd. Op naar Schellebelle dus.

Hoewel het al de 3de editie was, was dit de eerste keer dat ik naar daar kon trekken, maar zoals ze zeggen: “beter laat dan nooit.” Het was alvast een aangename ontdekking. Mooie locatie, een fijne setting en drank in glazen. Wat kan een mens zich nog meer wensen. Hoewel er niet onmiddellijk veel volk te bespeuren was, kon ik alvast wel wat bekenden begroeten. Er was een delegatie aanwezig van de Banana Peel maar ook van de Blueshappenning in Zelzate. Er stonden 4 bands op het programma en het beloofde een leuke namiddag en avond te worden.

Veel bekenden op het podium bij de eerste band want daar was Smokestack Charlie alweer. Ik zeg inderdaad alweer want ik denk dat het deze zomer de derde of de vierde keer dat ik deze bende aan het werk zie. Zoals ik al placht te schrijven:”The hardest working band in Flanders”.

In die tijd is er natuurlijk niet heel veel veranderd in de band. Nog steeds Wim Huybrechts aka “Den Huibbe” ons allen bekend van Chilly Willy en The One Time Blues Band. Aan de mondharmonica, the first lady van de Mississippi saxofoon Geneviève Dartevelle. In de ritmesectie vinden we Robert Theys aka “De Bettes” aan het slagwerk en Willy Voordeckers aan de bas en terug van weggeweest, gitaarslinger Raffe Claes. En zoals steeds een ideale band om te starten en de sfeer er in te brengen.

Zo konden de aanwezigen alvast al genieten van een stevige portie Chicago Blues gestoeld op stevig mondharmonicawerk. Dat begon al bij ‘Got The Love If You Wanted’, ‘Spoonful’ van Howlin Wolf en Slim Harpo’s ‘Tee Na Nee Na Nu’. Geneviève ontbond haar duivels en liet haar harmonica huilen. De Raffe liet zich alvast niet onbetuigd dn trakteerde ons geregeld op fijne gitaarsolo’s, op een manier dat het lijkt of gitaarspelen ontzettend makkelijk moet zijn. Enfin alle registers werden opengetrokken en de blues juke box leverde de ene na de ander hit af zoals ‘You Don’ Love Me No More’ onder andere, song geschreven door de grote Willie Dixon.

Den Huibbe stond soms te springen als een jong veulen, Geneviève trok alweer alle registers open en natuurlijk stond de ritmesectie pal met Robert Theys voorop. Afsluiten deden ze met ‘I Wish You Would’ van Billy Boy Arnold uit 1956.  Hoewel het niet de eerste maal was deze zomer dat ik deze bende aan het werk zag, was het er weer knal op en hadden de aanwezigen zich goed geamuseerd.

Tussen de optredens door zouden zich een aantal lokale, jonge talenten kunnen voorstellen aan het publiek, zoal bijvoorbeeld “One Man Band Sam”, die ik wel best ok vond. Deze jongen talenten deden hun best maar zaten ietwat verloren gestopt op een klein podium en kregen jammer genoeg weinig aandacht.

Normaliter dienden wij nu Wild Deuces op het podium zien verschijnen, maar om familiale redenen had de band afgezegd en werden ze vervangen door The Horny Horses.

Deze sexy motherfuckers, afkomstig uit Wetteren en omgeving, schotelen je een flinke dosis stampende rock-'n-roll voor. Dankzij hun explosieve energie op het podium laten ze gegarandeerd de hele tent op z'n kop zetten. Ik had deze rakkers in een ver verleden nog gezien op het teloorgegane Retro Boulevard Festival en herrinner mij wel een heel energiek gebeuren. Ik vermoedde dus dat dit wel eens vonken zou kunnen geven.

In de band vinden wij Rien Geens (Wasbord en zang), oude bekende Piet Vercauteren aka Peddlin’ Pete (gitaar), Brahim Meirlaen (drums), Maarten Eenens (toetsen), Bart Huysmans (bas) en Luc Florin (sax).

Dit zooitje ongeregeld ging alvast furieus van start met een stevige versie van ‘My Gal’s Red Hot’ van Billy “The Kid Emmerson, een ouwertje uit 1955. Meteen was de toon gezet voor een uur high energy rock ’n roll en rockabilly. Er wordt vervolgd met ‘Barefoot’ van Ray Collins Hot Club, als ik mij niet vergis. Dit optreden swingt als de beesten, stilstaan is niet echt een optie en de eerste dansers verschijnen voor het podium.

De band heeft met Rien Geens een zanger met een klok van een stem, een entertainer pur-sang, een echt showbeest die waarschijnlijk werkt op speed of zo, want de man staat geen enkel moment stil en straalt energie uit voor 10. De muzikanten zijn allemaal top en halen een hoog niveau en belangrijk, ze amuseren zich te pletter. De trein dendert verder met ‘Ride On Josephine’ van Bo Diddley uit 1960 en ‘Baby What I Say’ van Ray Charles uit 1958. We gaan een serieus stukje terug in de tijd, en zeg zelf, dit is toch muziek waar je blij van wordt?

Dan knalt ‘Shake Rattle ’n Roll’ uit de geluidsinstallatie gevolgd door een meer dan stevige boogie how how how, ‘Everybody’s Trying To Be My Baby’, songs dat ooit werd geschreven in 1936 door Rex Griffin maar uiteindelijk populair werd door Carl Perkins om richting einde optreden te fietsen met ‘Mama Don’t Like’ van JJ Cale dat zonder moeite overvloeide in het welbekende ‘Rawhide’. Knap stuk werk van deze lokale bende en mochten er mensen nog niet wakker zijn geweest, wel dan waren ze het nu wel.

Niks dan bekende namen op de affiche, want na het rockend geweld van The Horny Horses, betraden de mannen van Hideaway het podium en dat is altijd goed voor een feestje. Vandaag zouden ze echter niet aantreden in hun XXL-versie.

Ik denk dat iedereen die wat interesse heeft in Belgische muziek deze band wel kent. Bijna 40 jaar zijn ze al bezig, eerst met 4, dan uitgebreid tot zes leden en thans “on the road” in een XXL-versie met 8 muzikanten, maar niet vandaag dus. De band bestaat nog steeds uit Raplh Bonte (gitaar en zang), Jean-Marie Herman (gitaar), Johan Guidée (drums), Eric Vandekerckhove (bas), Geeraard De Groote (sax) en Patrick Cuyvers (toetsen). Elke keer als de jongens aantreden is men verzekerd van een knaller van een show en dat zou vanavond in Schellebelle der alweer boenk op zijn, so let’s have a party!

Slechts een uur hadden deze boys om de mensen die hen nog niet mochten kennen van hun kunnen te overtuigen. Maar dat was voor Ralph en zijn kornuiten alvast geen probleem. Hideaway is veel meer dan een gewone bluesband. Het is de ultieme en perfecte mix van alle mogelijke stijlen binnen het genre. De band slaagt er altijd in om een goeie drive in hun optreden te houden en ervoor te zorgen dat de luisteraar steeds geboeid aan het luisteren is. Ze doen dat omdat het repertoire zo gevarieerd is en enorm pakkend. Alles is aanwezig. Blues, wat soul, een beetje cajun, een streepje Louisiana, een tikkeltje rock… perfect gewoon.

De mannen gingen van start met ‘My Baby’s Tuff’ gevolgd door ‘Week-end Off’, song van hun allereerste album. Alles wordt op een zeer professionele manier alweer aan de man gebracht. Wat wil je, als je al meer dan 40 jaar samen op de planken staat, dan vind je elkaar blindelings. Moet het nog gezegd worden dat deze jongens muzikaal meer dan sterk presteren? Ik denk het niet, dit is alweer van een hoog niveau en zonder veel poespas. ‘I Play the Blues For You’, Jimmy Morello’s ‘Bye Bye So Long’ en ‘The House Is Rocking’ brengen alweer kriebels in de dansbenen.

Met ‘Nothing You Can Say’ wordt alweer teruggegrepen naar het eerste album, waarna Ralph zijn dobro en slide bovenhaalt voor Guy Forsyht’s ‘Good Stuff’ . Vervolgens krijgen we ‘I Wouldn’ Lay My Guitar Down’ geserveerd waarna met ‘Raise The Roof’ van Johnny Basset, dat een typische bigband sound meekrijgt, het publiek volledig uit zijn dak gaat. Er wordt afgesloten met een meer dan stevige rocker. Uiteindelijk mogen de mannen terugkomen voor een welverdiende bisser en met ‘Hoochie Coochie Coo’ van Taj Mahal, nemen ze afscheid van het dankbare publiek van Schellebelle.

Het feestje zou wel eens een tijdje kunnen doorgaan want om af te sluiten had de organisatie ervoor gekozen om niemand minder dan Marlon Pichel te strikken. Marlon is geboren in Rotterdam in 1993 en was slechts 9 jaar oud toen hij al met de band van papa mocht optreden. Ondertussen is hij uitgegroeid tot een stevige (sessie)drummer met een hart voor jazz, soul, fusion en funk. Naast het drummen is hij ook leadzanger in zijn eigen band, Bourbon Avenue. Marlon heeft zich wel omringd met een schare topmuzikanten zoals Brian Kruit (bas), Govert van der Kolm (keys, gitaar en zang), Marc Jansen (gitaar), Bart van de List (trompet), Paul van de Calseijde (tenorsax) en Frank Groenendijk (bariton sax).

Met “Good Ol’ Loving’ bracht hij in 2023 zijn eersteling uit en dit jaar de laatste boorling “Took You To The Movies”, en met zijn energieke optredens weet hij de fans van Otis Reading, Wilson Pickett of Charles Bradley, zonder problemen uit zijn hand laten eten. Hopelijk is iedereen klaar voor een rock en soul feestje!!! Het had wat zoden aan de dijk alvorens de band van start kon gaan, maar ons geduld werd meer dan beloond, en hoe!

Met veel bombarie en pianist Govert aan de drums werd Marlon, na een korte muzikale intro aangekondigd. Veel tijd en woorden werden er niet verspild en ‘Met How Long’ (met Marlon aan de gitaar), ‘Crazy Daisy’ en ‘Hard Headed Woman’ kwam een echte muzikale stormram over ons heen. Soul van de bovenste plank. Een sectie blazers dat iedereen al van bij de eerste noot van de sokken blies en een Marc Jansen die zijn gitaarskills liet bewonderen. Van openers gesproken! Dit was pure klasse allemaal en hier en daar zag ik redelijk wat monden van verbazing openvallen, alvast van diegenen die Marlon nog nooit aan het werk hadden gezien.

Het was overduidelijk, Marlon Pichel had na 3 songs iedereen in zijn ban. De sneltrein denderde verder met het aanstekelijke ‘I Wanna Boogie’ en ‘That’s What I Call Love’. Tussendoor konden we volop genieten van het schitterende werk van de blazers. Dit was ssoul van een andere planeet, een gig vol positieve energie. De bandleden amuseerde zich kostelijk op het kleine podium en die sfeer straalde af op de aanwezigen, en die lieten zich dat welgevallen. Ondertussen vloog de tijd voorbij. “Time flies when you’re having fun”, en vervolgde de band op hetzelfde élan met ‘Good Ol’Loving’ en ‘That’s What I Really Want’.

Het bleef swingen als de beesten met de titeltrack van het laatste album ‘Took You To The Moves’ waarin Marlon een schitterende drumsolo ten beste gaf. Stilaan naderen we wel het einde van dit optreden maar eerst nog ‘I Wanna Know’ een een stevige versie van ‘Polk Salad Annie’ waarin ieder nog eens met een kleine solo zijn skills kan laten zien. Of het genoeg was? Bijlange niet want het publiek schreeuwde om meer en  met ‘Feeling Allright’ werd deze schitterende avond afgesloten. Dit is muziek die je wil horen als je een opkikker kan gebruiken. Het is zo aanstekelijk dat het zelfs een dode tot dansen zou bewegen.

Dit was een optreden om in te kaderen. Schitterende muzikanten, een band die draait als een geoliede machine en een zeer goede opgebouwde set. Niets op aan te merken, wel integendeel. We wikken onze woorden maar dit is pure wereldklasse!!!

Bij deze was ook het doek gevallen op de 3de editie van BluesBell. Niets op aan te merken, alles perfect geregeld. Goede organistatie met zeer vriendelijke medewerkers en een topprogramme. Ik zou zeggen: “Dikke duim gasten en doe zo verder” en wat mij betreft, alvast tot volgend jaar!

Cheers
Marcel