More Blues Fest (The Final Edition) Festival -dag 2 Pasta & Blues Zottegem (19-09-2026) reporter: Marcel info organisatie: Pasta & Blues Zottegem © Rootsville 2026

Vandaag terug richting Zottegem voor de tweede dag van FiliPili’s laatste editie. Na de 3 bands van gisteren stonden er vandaag 5 op het programma en er stonden wel leuke namen tussen. Op naar Pasta & Blues dus.

MC van dienst was natuurlijk alweer Goes en nadat deze een persoonlijke boodschap van Hilde Neukermans aan het adres van Filip had afgespeeld konden de debatten beginnen. Wie is Hilde Neukermans, hoor ik u zeggen? Wel als u ter plaatse had geweest dat had u dat geweten. Misschien los ik het mysterie nog op, wie weet?

De eerste band van de dag is The Busted Flush. Ik had de naam al her en der zien passeren, maar zelf had ik deze nog nooit aan het werk gezien, dus vandaag een eerste kennismaking. De mannen vormen een smeltkroes van blues, boogie, rock ‘n’ roll, funk en zelfs zydeco, daardoor valt de stijl van The Busted Flush moeilijk onder één noemer te vatten.

De groep, vijf oudgedienden bij wie de blues diep in het DNA zit, is bij uitstek een live band voor wie spelplezier op de eerste plaats komt. Eigen composities worden afgewisseld met eigenzinnige bewerkingen van klassiekers van oude meesters; denk bijvoorbeeld aan John Lee Hooker, Willie Dixon, Chuck Berry of Muddy Waters, maar net zo goed aan J.J. Cale, Tom Petty, Bob Dylan of Johnny Cash. De band bestaat uit Wim Daeninck (zang en gitaar), Robert Sas (toetsen), Pieter Van Clé (mondharmonica), Dirk Hendrickx (drums) en Roberto Simoni (inderdaad, familie van…)(bas).

Deze oude knakkers hadden een cd’tje uit getiteld “Carry On” en daarvan zouden we vanmiddag een stevige greep geserveerd krijgen. Gestart werd met een eigen nummer afkomstig uit dit album ‘Walker, Daniels & Haig’. Zou dat iets met whisky te maken hebben? De kans is groot. ‘Big Boss Man’ was er dan weer eentje van Jimmy Reed, waarna we er nog twee kregen van eigen makelijk met ‘The Rich’ en het funky ‘Busted Funk’. 

Wim Daeninck heeft een diepe doorleefde stem, hetgeen ze “whisky soaked voice” zouden kunnen noemen. Het geheel hangt heel goed aan elkaar met fijn werk op de harmonica en een stevige ritmesectie, ook Robert Sas aan de black & whites trekt zijn streng. De set steekt wel lekker in elkaar vind ik met zaken als ‘Burnout Town’, het eigen ‘They call Me Mister Slow Mo’ en de titeltrack van het album ‘Carry On’. Wim haalt dan even de slide boven voor ‘Highway 17’ waarna deze aangename set wordt afgesloten met John Lee Hooker’s ‘Hoochie Coochie Man’. Alvast een leuk begin van de dag.

Tweede op de lijst is de jonge Nederlander Luka Holkenborg.  Vorig jaar stond het jonge Nederlands talent al op More Blues maar dan met band, vandaag mag hij solo zijn ding komen doen.  Als klein jongetje luisterde hij al samen met zijn opa naar de Blues! Op 2-jarige leeftijd stond hij op zondagmiddag met zijn speelgoedgitaar op het podium naast Danny Bryant. In 2017 bezocht hij met opa een concert van Dana Fuchs en daarna wist Luca zeker dat hij bluesmuziek wilde gaan maken.

Op 10-jarige leeftijd hakte Luca de knoop door en begon hij met gitaarlessen en kocht zijn eerste gitaar. Op zijn 12de klom hij tijdens de Southern Blues Night op het podium bij John Primer. Dit was de eerste keer dat hij voor publiek speelde. Dat smaakte naar meer en ook het publiek werd nieuwsgierig naar de jonge Luca. Inmiddels heeft hij al serieus getimmerd aan de blueshighway met o.a. Mojo Hand en zijn eigen band maar nu effe solo. Benieuwd. Als ik mag eerlijk zijn, ben ik geen fan als hij met zijn band speelt, maar vandaag heeft hij mij meer dan aangenaam verrast, en hoe!

Alleen en omgeven door een aantal gitaren steekt hij van wal met ‘Where’s My Baby’, wie nog twijfelt aan zijn gitaarkunsten, is eraan voor de moeite. Luka is een topper en heeft zelfs het fingerpicken meer dan onder de knie. ‘Try To Find My Baby’ is er eentje van Memphis Slim en ‘Bring Me My Shotgun’ is van de hand van Lightnin Hopkins.

Hij is niet alleen een gitaartalent maar kent ook zijn klassiekers en brengt ons zo het Delta-gevoel over. Het klinkt echt lekker allemaal en zijn stem is krachtiger geworden. Elektrisch of akoestisch, het maakt Luka allemaal niet uit, het klinkt allemaal even goed. Verder met de klassiekers dus, zoals ‘I’m A King Bee’ van Slim Harpo uit 1957, ‘Cold Womean With Warm Hearts’ van Albert King of ‘Red Headed Woman’ van Little Walter. Het kost Luka allemaal geen moeite.

We krijgen zelfd een gastoptreden, Luka samen met de 19-jarige Kynan, jong gitaarvirtuoos uit Wichelen, en ze leveren samen twee songs af waaronder het meer dan gekende ‘Sweet Home Chicago’ van Robert Johnson. Hartverwarmend om twee jonge gasten zo gepassioneerd de blues te horen spelen. Zo is de toekomst van de blues wel verzekerd mijn gedacht. Luka sluit deze zeer goed set af met nog twee klassiekers: ‘The Sky Is Crying’ van Elmore James en ‘Boom Boom’ van John Lee Hooker. Luka: gewoon petje af mannekes!

Van de blues naar rockabilly en americana en aanverwanten is niet echt zo’n grote stap en daarvoor zou het trio van Little Man wel voor zorgen. Deze 'Americana Band' bestaat naast gitarist 'Little Frankie Daelman' ook nog uit double bass speler en vocals Tonio Tbas en drummer Hugo De Windt.  Deze drie oudgedienden hebben al heel wat muzikale horizonten verkend en zo doende hun eigen sound ontwikkeld. Ze brengen vooral eigen nummers en bekendere songs die ze aangepast hebben aan hun eigen stijl. We mogen ons verwachten aan een mengeling van Rockabilly, Blues, Rock and Roll, Surf en Chicano rock. Feestje dus!

Dit trio leverde een swingende instrumentale intro met een stevige snuif surf, waarvan de muziek wat deed denken aan Tarantino films. Verder met ‘I Got A Woman’ met een stevige ‘slappin bass’ en lekkere gitaarriffs. ‘Money Bass’ is er dan eentje van eigen makelij. Tussendoor wordt een potje surf geserveerd alvorens ‘Cucaracha’ op de aanwezigen los te laten. Er worden covers gespeeld, maar de mannen weten er steeds een eigen twist aan te geven, wat het geheel wat boeiender maakt zoals bijvoorbeld bij ‘These Boots Are Made For Walking’ van Nancy Sinatra uit 1966.

Eentje dat door de liefhebbers wel bekend klinkt is ‘She’s A Fox’ en dat wordt op de voet gevolgd door ‘Big Fat Car’ en ‘Dig A Hole’. Er mag even op adem worden gekomen met ‘Strange Face Of Love’, maar dat is van korte duur want het tempo wordt alweer de hoogte ingejaagd met ‘I Got Love If You Want It’ van Slim Harpo om dan volle bak af te sluiten met ‘Irene’.  Ik denk dat iedereen hier wel zijn gading zal in gevonden hebben. 

Een bij het grote publiek iets bekendere band zijn wel Fred & The Healers. Fred is een begrip bij onze Waalse bluesvrienden. De band bestaat al 32 jaar en bracht vorig jaar nog hun laatste album “No Escape” uit, die overal wel goede kritieken mocht ontvangen. Dit powertrio wordt gekenmerkt door stevige gitaarlicks en diepe grooves. Verwijzingen naar Hendrikcx, Gallagher of Vaughn zijn nooit ver weg. De band bestaat nog steeds uit Fred Lani (gitaar en zang), Bertrand Lani (bas) en Nicolas Sand (drums en percussie). Het stond als een paal boven water dat dit wel stevig zou zijn. Uiteindelijk bleek dit echter niet zo te zijn, want dit was pure blues zoals we het graag horen.

Van start met How Blues Can You Get’ gekend van BB King maar voor het eerst uitgebracht door Johnny Moore’s Three Blazers in 1943. Smoother begin als dit kan je niet hebben denk ik. Het wordt gevolgd door eigen werk met ‘No Love For Old Man’ en ‘Wise Man’ beiden tracks uit hun laatste album. Het klinkt allemaal heel aangenaam, met fijn gitaarspel van Fred, leuke solo’s zonder dat het overdreven wordt, integendeel. De ritmesectie staat er, met vooral stevig drummende Nicolas.

Voor wie de laatste plaat nog niet had gehoord, wel die komt vanavond wel meer dan aan zijn trekken want Fred en zijn Healers spelen hier vanavond bijna de volledige schijf live af. Zo krijgen we ‘A Fools Journey’, ‘Love Jungle’, ‘The Escape’ of nog het knappe ‘Blood And Guts’. Veel eigen werk dus, in een goed opgebouwde set die alvast niet verveeld, want de tijd vliegt zo voorbij. Fred maakt ook tijd voor enkele covers zoals ‘Tore Down’ van Freddie King en ‘Messin With The Kid’ van Junior Wells maar gespeeld met een knipoog naar Rory Gallagher.

Time flies when you’re having fun en voor we het wisten waren we al aan de afsluiter gekomen en dit mocht feestelijk gebeuren met het pittige ‘Lovers Boogie’. Schitterende set van Fred & The Healers, ik had er enorm van genoten en aan de reacties te zien en te horen, was ik niet de enige.

Ondertussen waren we toegekomen aan de laatste band van de dag en het verschil met Fred en zijn Healers kan niet groter zijn, want The Man In Black, mocht deze zaterdag aflsuiten.

The Man in Black brengt een overzicht van de carrière van de grootste countryzanger ooit in iets meer dan 20 liedjes, inclusief een zevental duetten Johnny Cash/June Carter. Cash stond jarenlang bovenaan de countrycharts en slaagde er ook in om door te breken naar een groter publiek.’ I walk the Line’, ‘Ring of Fire’, ‘Get Rhythm’: iedereen kent die nummers. Op zijn 70ste, vlak voor zijn dood, scoorde Cash nog een hit met ‘Hurt’ waardoor hij weer een nieuwe generatie wist aan te spreken.

De diepe, doorleefde stem van zanger/gitarist Geert Bouckaert ligt heel dicht bij die van Cash doch hij geeft iedere song een eigen touch. Zangeres Yanina Van Steenbrugghe vult de partijen van June Carter op een warme soulvolle manier in. Gitarist Lajos Tauber zorgt met zijn Telecaster voor een krachtige country en rockende blues. Geen Karel Algoed aan de contrabas vandaag, dus de naam van zijn vervanger moet ik u jammer genoeg onthouden, maar samen met drummer Tom Voet voegen ze slappin' rockabilly toe. Laat mij nu echt een geweldige Cash-fan zijn, dus dit zou genieten worden.

Dat Cash een stevige fanbase heeft was duidelijk te zien aan de mensen die vooraan kwamen staan toen Geert van wal stak met ‘Folsom Prison Blues’ en ‘I Walk The Line’. Dit was er al boenk op natuurlijk. Songs die iedereen goed in het oor liggen maar door de band op een zeer goede manier worden gebracht. De Morre zou de Morre niet zijn mocht er niets speciaals uit de bus komen vallen en bij ‘Ring Of Fire’ kregen we dus een show van een vuurspuwer

aangeboden Hierop volgden ‘Cry Cry Cry’, ’16 Tons’ en ‘Daddy Sang Bass’ dat geregeld vermengd wordt met ‘Will The Circle Be Unbroken’ dat al dateert uit 1907 maar pas in 1935 bekend werd gemaakt door The Carter Family. Deze band is een goed geolied geheel en de muzikanten weten elkaar perfect te vinden. Mooie meerstemmigheid tussen Yanina en Geert, een stevige ritmesectie en een alweer goede Lajos op gitaar. Hetbwerd daar alvast een Johnny Cash feestje met al de nodige en gekende hits zoals natuurlijk de signatuur song ‘The Man In Black’.

Alvast een mooie afsluiter van een zeer fijne muzikale dag, Allemaal goede bands met voor mij twee hoogtepunten met Luka Holkenborg en Fred & The Healers.
Alvast merci FiliPili en tot morgen voor de laatste dag!

Cheers
Marcel