© Rootsville.eu

PD Martin (B)
CD presentation: Overqualified & Underpaid
Missy Sippy Gent (15-10-2026)

reporter: Marcel

info band: PD Martin
info club: Missy Sippy

© Rootsville 2026


Alweer een tijdje geleden dat ik nog naar de 'Missy Sippy' in Gent was afgezakt, tijd dus om daar eens verandering in te brengen en dankzij de voorstelling van het nieuwe album van PD Martin, was dit een uitstekende gelegenheid om dat nog eens te doen. Hop naar Artvelede City!

PD Martin (aka Piet Vercauteren), geboren in 1984, speelt al gitaar sinds zijn 16de. Hij speelde in allerlei bands, waarbij hij zichzelf onderdompelde in een grote verscheidenheid aan muzikale stijlen. Enkele jaren geleden besliste hij zijn eigen band te starten om zijn zelf-geschreven nummers te spelen als zanger-gitarist. Dus richtte hij deze powerband op met Joris Holderbeke op bas, Rien Gees op drums en met Hein Mandos aan de keys. Met funk als drijfveer brengen ze soul en blues, puur en beklijvend en altijd goed. Die kwaliteit maakte hen winnaar van de Belgische Blues Challenge.

Ondertussen hebben deze jongens niet stilgezeten en brengen ze hun tweede album op de markt, getiteld “Overqualified & Underpaid”. De plaat wordt officieel uitgebracht op 16 oktober maar vandaag kregen we al een “sneak preview” in de Missy Sippy. Het album telt zowaar zeven gloednieuwe nummers en drie eigen interpretaties van enkele van hun muzikale helden. Razend benieuwd dus naar het live resultaat.

Je zou niet gezegd hebben dat we midden oktober waren gezien de volle terrassen in het Gentse centrum. Het zachte weer zat er natuurlijk wel voor iets tussen maar ook de Europese wedstrijd van de “Gantoise” tegen het Deense Aarhus die de binnenstad liet vollopen met voetbalsupporters.

In de Missy Sippy was het nog redelijk rustig totdat de band het kleine podium betrad want dan zat de kleine joint bijna vol. De cd-voorstelling begon al onder een niet zo goed gesternte gezien de cd’s nog niet waren aangekomen. Gelukkig waren de vynils wel beschikbaar voor de fans. De mannen gaven al van in het begin van jetje met het bekende ‘Bartender’ en ‘Baby, Sit Down’. De sfeer zat er onmiddellijk goed in.

Verder met ‘Pack It Up’ en ‘Costa Del Sol’ dat op de plaar de titel meekreeg van ‘Tormenta De Calor’, een pittig instrumentaal nummer dat ons deed verlangen naar zee, strand en tropische cocktails. Het viertal was in vorm en de ritmessectie leverde uitmuntend werk, met stevige bas van Joris en uitstekend drumwerk van Rien.

Op de keys liet Hein zijn vingers vliegen over de toetsen en de Piet, wel die was als gewoonlijk, zijn eigen zelve. Stevige gitaarlicks en de nodige humor. Verder met de uitgekiende cover ‘Ain’t Nobody’s Business If I Do’ , song dat al dateert uit 1922 en op knappe wijze door de band hier aan de man wordt gebracht. Er wordt ook teruggegrepen naar de eesrte plaat met het funky ‘Wild River’ en ‘Artificial State Of Misery For The Blues’.

Terug naar de nieuwste schijf dan met ‘Life Is fair’ wat op de plaat de titel meekreeg van ‘Snags ’n Complications’ om dan de eerste set af te sluiten met de Hendrix cover ‘Izabella’ en eentje van CCR: ‘Commotion’. Niet klakkeloos nagespeeld maar met een eigen twist.

Ondertussen hadden de dansers de dansvloer ingepalmd en wilde de band verder spelen, maar er moest een pauze komen. Om het momentum niet te verbreken was deze, voor de Missy Sippy dan wel, heel kort en kwam het viertal al heel snel terug op het podium plaatsnemen voor een iets meer funky set. En dat beviel de dansers wel want in een mum van tijd stond de dansvloer alweer vol met shakende lijven.

Er werd alvast gestart met ‘Acces Denied (System Won’t Boot)’ dat op het nieuwe album staat. Dat geldt ook voor ‘Lusty Ol’ Herbert’, wat ook op single werd uitgebracht, en ‘Mindful Aggravation’. Twee fijne songs met een funky ondertoontje. Er mag alvast ook een streepje rock ’n roll bij met het stevige ‘Guitar Hurricane’ om dan terug te keren naar de nieuwe plaat met ‘Can’t Be Bothered’ en de titeltrack ‘Overqualified And Underpaid’. Piet en zijn accolieten blijven op hoog niveau spelen en zijn op geen enkele fout te betrappen. Stevig geheel en perfect op elkaar ingespeeld.

Stilaan kwam het einde in zicht met twee fijne covers, startend met ‘Born Under A Bad Sign’ van Albert King, waar Piet het betere gitaarwerk liet bewonderen om uiteindelijk af te sluiten met ‘Shame Shame Shame’ van Jimmy Reed uit 1963, nummer dat trouwens ook op de plaat staat. Daverend applaus en vraag om meer natuurlijk en met ‘Keep On Lovin Me’ was dat dan ook een feit.

Voorwaar, voorwaar, dit was alweer een fijne bluesavond, met dank aan PD Martin en Fats Waller en Bessie Smith zagen dat het goed was geweest.

Cheers

Marcel