| Brian Templeton (US) Blues Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (02-11-2026) reporter: Marcel info band: Brian Templeton info club: Banana Peel © Rootsville 2026 |
|---|
De feestelijkheden, naar aanleiding van de 60ste verjaardag van de club, zijn ondertussen al achter de rug. Maar ik moet wel zeggen dat ze in stijl werden afgesloten met de komst van Mississippi Heat. Jammer genoeg moest ik door ziekte deze gig laten passeren. Dik tegen mijn zin, maar niks aan te doen.

Gelukkig moest ik niet lang wachten op een volgend optreden, want ze zijn daar in Ruiselede wel heel productief. Dus reed ik vandaag richting Banana Peel waar ze Brian Templeton op bezoek hadden. Brian was al geregeld te gast in ons land zoals vorig jaar op Hookrock samen met Kid Ramos of nog in augustus dit jaar op (GE)Varenwinkel waar hij de tent op stelten zette met zijn Delta Generators.

Templeton, een sympathieke bluesreus, die afkomstig is uit Boston, Massachusetts, is een welgekende bluesveteraan en geweldige harmonicaspeler die wij nog kennen van bij The Radio Kings. Hij werkte samen met verschillende andere bluesreuzen.
Wel, Brian Templeton kan op al deze vragen ‘Ik’ antwoorden, en dat betekent dat we hier met een man met een serieuze staat van dienst te maken hebben. Niet alleen toerde hij met The Radio Kings ettelijke keren in Europa, hij was ook een tijdje de man die de instrumenten voor Ronnie Earl vervoerde, en hij mag Kim Wilson een vriend noemen. Dan speel je echt wel in de Champions League van de blues. Dat je meer dan een propere solo uit een mondharmonica kan halen, helpt natuurlijk ook. Ervaring ten over dus daar op het podium en voeg daarbij de talenten van Fabrice Bessouat aan de drums en het geweldige baswerk van Johnny Griparic en Umberto Porcaro aan de gitaar, en de boel is compleet. Ready to party baby!!

Naar goede gewoonte was de kleine joint alweer “sold out” en het was wringen om een goed plaatsje te bemachtigen. Wat mij opviel, is dat er redelijk wat jonge mensen aanwezig waren en dat vond ik best prima. Stipt op tijd kwam MC van dienst, Luc, de band aankondigen en werd er al een furieus instrumentaaltje de zaal ingeslingerd.
Brian komt dan met zijn imposante figuur het podium vullen en trakeert onmiddellijk op zeer stevig werk op de Mississippi saxofoon en laat de aanwezigen kennis maken met zijn meer dan krachtvolle stem. Een stem als “Klokke Roeland”. Zijn versie van Slim Harpo’s ‘Got Love If You Want It’ swingt als de beesten en ook de klassieker ‘Catfish Blues’ mag er meer dan wezen. Dat laatste nummer staat trouwens op een spliksplinternieuwe cd met de titel “Barnburner”. Vers van de pers, want pas afgewerkt net voor het vertrek naar Europa.
Brian brengt met ‘Sugar Girl’ ook een ode aan zijn hardwerkende echtgenote Christine en hij haalde er zelfs een ouwertje boven van The Radio Kings.

De band is meer dan een stevig geheel met schitterend gitaarwerk van Umberto Porcaro maar de man die de grootste indruk laat is wel Johnny Griparic aan de basgitaar. Topwerk en zijn interactie met Fabrice Bessouat aan de drums is outstanding.
Brian houdt even een korte voorstelling van de band om er alweer stevig in te vliegen met ‘She’s A Twister’, een nummer dat op de dansspieren werkt. En je houdt het niet voor mogelijk maar op een halve vierkante meter begonnen ze me daar toch te dansen zeker! In de Banana Peel begot, je moet het meemaken om het te geloven. Op al die jaren, nog nooit meegemaakt. Schitterend!

Meteen ook het teken om een korte pauze te nemen, waarna ons viertal full force terugkwam en meteen de gashendel opendraaide met ‘Tell Me When’ en ‘Disturb me Baby’. Het tempo ging dan voor de eerste keer vanavond eventjes naar beneden voor ‘Just Can’t Love Yourself’ maar ging dan even vlotjes terug de hoogte in voor ‘Can’t Judge A Book By His Cover’ geschreven door Willie Dixon maar ooit uitgebracht door Bo Diddley op Checker Records.

Brian ontpopt zich ook als de perfecte entertainer en met ‘That’s All I Need’, een soulvol nummer van Magic Sam, krijgt hij de hele joint aan het zingen. Stilaan vorderde de avond met rasse schreden. ‘No More’ en ‘Shame On You’ belanden nog op ons bord en kregen we nog Howlin Wolf’s klassieker ‘Smokestack Lightnin’ aangeboden. De zang van Brian, doorheen zijn “green bullet”, gaf ons het gevoel of Chester bij ons aanwezig was in de Banana Peel.
Met nog een tropische rumba en een nummertje van Jimmy McCracklin, werd uiteindelijk een punt gezet achter dit geweldig concert.
Buiten onze Luc gerekend natuurlijk, maar zonder morren werden we nog getrakteerd op een extraatje met ‘Baby, That’s All Right’. Eigenlijk wil niet niet in herhaling vallen, maar ik doe het toch, dit was er alweer eentje om in te kaderen. Met dank aan Brian Templeton en zijn drie schitterende muzikanten.

Volgende week hebben ze daar in Ruiselede CW Ayon te gast, niet de meest bekende maar wel uitzonderlijk goed. Ik zou zeggen: “Be there or be square folks!”.
Cheers
Marcel
